หน้าแรก ประชาชื่น ตกหนักกว่าไทย...

ตกหนักกว่าไทยก็รอด ส่องโมเดลโลก ‘ลงทุนระบบ’ ถึงเวลา ‘กันก่อนท่วม’ พลิกวิกฤตเป็นต้นทุนประเทศ

16.11.26 | 12:00 น.

ตกหนักกว่าไทยก็รอด ส่องโมเดลโลก ‘ลงทุนระบบ’ ถึงเวลา ‘กันก่อนท่วม’ พลิกวิกฤตเป็นต้นทุนประเทศ

“ท่านก็ได้ประสบพบเห็นมาแล้วว่า เราเผชิญฝนตกหนักสุดขั้วได้เห็นน้ำท่วมฉับพลัน น้ำทะเลหนุน


เมื่อก่อนพูดถึงในต่างจังหวัด เวลานี้เกิดขึ้นในกรุงเทพฯ ใกล้ตัวเรา

เราพบภัยแล้งต่อเนื่องจากน้ำท่วม ในช่วงเวลาที่คาดการณ์ได้ยาก”

ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.สุรเกียรติ์ เสถียรไทย นายกสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดฉากถึงความแปรปรวนของสภาพภูมิอากาศอันเป็นเหตุสังเกตได้ ว่า ‘วิกฤต’ ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไปใต้ดาวเคราะห์ดวงนี้

Advertisement

‘เมื่อโลกต้องอยู่กับน้ำ เราจะอยู่อย่างไร’ ? เป็นโจทย์ที่ต้องคิดให้ถ้วนถี่

ไม่นานมานี้ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดย ศูนย์กันก่อนท่วม (Water Resilience Center) คณะวิศวกรรมศาสตร์ ระดมมันสมองจากหลายสาขา เพื่อเปลี่ยนองค์ความรู้เป็นแนวทางตั้งรับความเสี่ยงซึ่งคาดเดาได้ยากนี้ บนเวที Water Resilience Forum 4/2026 ภายใต้หัวข้อ The Truth of Water ‘รู้ทันน้ำ รู้ทันอนาคต’ ณ ห้อง SX Grand Plenary Hall ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์

ในสายตาของนายกสภาจุฬาฯ ‘น้ำท่วม’ ไม่ได้เกิดจากสาเหตุเดียว บางพื้นที่มีน้ำเหนือที่ไหลหลากลงมา น้ำทะเลหนุน ฝนที่ตกแช่ หรือแม้กระทั่งการคาดการณ์และบริหารจัดการการระบายน้ำ ที่อาจผิดพลาด

บางครั้ง หลายปัจจัยนี้ก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

ยุคแห่ง ‘ฝนสุดขั้ว’

ถึงเวลา ‘ทบทวนระบบ-แผนรับมือ’

ก่อนผู้เชี่ยวชาญจะเจาะลึกถึงปรากฏการณ์ ‘ฝนสุดขั้ว’ ซึ่งสร้างความเสียหายมหาศาล

เหนือสิ่งอื่นใดต้องยอมรับก่อนว่า ด้วย ‘สภาพภูมิอากาศ’ รวมถึง ‘ผังเมือง’ ที่เปลี่ยนแปลงไป ล้วนส่งผลให้รูปแบบการเกิดฝนหรือ ‘ความเสี่ยงด้านน้ำ’ เปลี่ยนไปด้วย

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์หยิบยกปัจจัยในปัจจุบัน ทั้งป่าไม้ที่ถูกทำลาย แม่น้ำลำคลองตื้นเขิน พื้นที่รับน้ำน้อยลง อีกทั้งยังมีสิ่งก่อสร้างกีดขวางทางน้ำเพิ่มขึ้น จากเหตุการณ์ฝนตกแช่ในช่วงที่ผ่านมา ตอกย้ำแนวโน้มสถานการณ์ที่รุนแรงขึ้น ซึ่งเราต้องทบทวนความพร้อมของ ‘ระบบและแผนรับมือ’

แต่จะปรับตัวอย่างไรเพื่อให้อยู่กับน้ำอย่างปลอดภัย และใช้ประโยชน์ได้ด้วย คือโจทย์ที่จุฬาฯ กำลังซุ่มหาคำตอบ

“ยุคนี้เป็นยุคของความสามารถในการปรับตัว ผมหวังว่า ‘ศูนย์กันก่อนท่วม’ จะเป็นแพลตฟอร์ม เป็นพื้นที่ให้ทุกศาสตร์ ทั้งข้างในและนอกมหาวิทยาลัย”

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์ตอกย้ำความเสียหายตั้งแต่ ‘มหาอุทกภัยปี 2554’ เป็นบทเรียนสำคัญที่กระทบประชาชนกว่า 13 ล้านชีวิต สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจราว 1.43 ล้านล้านบาท

ไม่ต่างจากน้ำท่วมที่ผ่านมา ไม่ว่าจะ อ.แม่สาย จ.เชียงราย ซึ่งทาง ‘มูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก’ สภากาชาดไทย ได้เข้าไปช่วยเหลือ ก็พบความเปลี่ยนไปจาก 2 ปีก่อนหน้า คือน้ำมาพร้อมโคลน และแข็งตัวเมื่อน้ำลด

“พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีสายพระเนตรที่ยาวไกลมาก ที่ทรงพระราชทานเครื่องฉีดน้ำแรงดันสูง 100 กว่าเครื่องในวันนั้น

อาสาสมัครของมูลนิธิฯ เข้าไปอยู่ถึง 3 เดือน องค์กรที่เข้าไปช่วยอุทกภัย ก็ต้องมีการปรับเปลี่ยนตนเองไปด้วยจากภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปทุกปี” นี่คือตัวอย่างของอุปสรรคซึ่งส่งผลกับการฟื้นฟู

เมื่อ ‘น้ำมากลางดึก’

‘แจ้งเตือนแบบราชการ’ ประชาชนไม่เก็ต

แม้แต่ น้ำท่วมหาดใหญ่ จ.สงขลา ก็เห็นความแตกต่างได้ชัด

ว่าน้ำที่ไหลลงมาจากเขาทั้งหลายนั้นรุนแรงขนาดไหน เห็นความสูญเสียของพี่น้องในห้องแถวห้องนึง 6-7 ราย ได้ไปคุยกับผู้ที่รอดชีวิตมาได้ เพราะนอนบนหลังตู้ชั้นสองของบ้าน เป็นเวลาถึง 2 คืนเต็ม

“หลายคนก็บ่น ต้องพูดกันตามตรงว่า ฟังคำเตือนราชการแล้วไม่เข้าใจ ไม่ทราบว่าน้ำป่าไหลหลาก กับน้ำท่วมฉับพลันนั้นจะท่วมตรงไหน จะให้หนีไปไหน? ชาวบ้านจึงฟังท้องถิ่น ยกธงแดงถึงอพยพ แล้วกรมอุตุนิยมวิทยา จะสื่อสารอย่างไร ซึ่งจุฬาลงกรณ์มีทุกศาสตร์ และนิเทศศาสตร์ก็สำคัญมากในการ ‘สื่อสาร’ ดังจะเห็นได้จากน้ำท่วมเป็นวงกว้าง รุนแรงมากในปีนี้

เมื่อ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาได้ลงพื้นที่ให้กำลังใจประชาชนที่ อ.องครักษ์ จ.นครนายก, อ.บ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี และ อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา หลายพื้นที่ยังจมอยู่ในน้ำ เหล่านี้บอกตรงกันว่า น้ำมากลางดึก เช่นเดียวกับใน จ.น่าน”

นายกสภาจุฬาฯเล่าข้อมูลเชิงลึก ที่มีผลกับการอพยพข้าวของไม่ทันการณ์

แม้มีระบบแจ้งเตือนภัยที่มูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก พัฒนาร่วมกับสถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำ แจ้งเตือนล่วงหน้า 3-4 ชม. ก่อนที่น้ำจะไหลหลาก แต่ด้วยเป็นเวลากลางคืนที่ชาวบ้านนอนพักพอดี จึง ต้องมีหลายระบบที่ทำงานร่วมกัน

“เรดาร์ อาจจะบอกล่วงหน้าได้ 2-3 วัน มีระบบโทรมาตร, เทเลมิเตอร์ และอีกหลายระบบที่บอกได้ 1 วัน 12 ชม. หรือ 3 ชม.

แต่ 3 ชม. หลายแห่งพิสูจน์แล้วว่าอพยพทัน ลดความเสียหายไปได้พอสมควร แต่ขณะเดียวกัน ถ้าเราไม่สามารถเตือนภัยขนาดเปิดโทรศัพท์ที่ปิดอยู่ให้ Alarm เพื่อให้เขาตื่นได้ ก็อาจจะไม่เพียงพอ”

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์ชี้จุดที่ต้องคิดต่อ เพราะ ‘น้ำท่วม’ เกี่ยวเนื่องกับหลายศาสตร์ ทั้งเรื่องวิศวกรรม สถาปัตยกรรม นิติศาสตร์ หรือแม้แต่สื่อสารมวลชน

ต่างพื้นที่ ต่างวิธีรับมือ ‘ศูนย์กันก่อนท่วม’

คนกลาง สร้างแพลตฟอร์มบูรณาการ

เมื่อลงพื้นที่ ต.องครักษ์ อ.บางปลาม้า จ.สุพรรณบุรี ก็พบว่า น้ำยังคงท่วมอยู่ถึงคอ

“สิ่งที่น่าสังเกตคือ เทียบกับปีที่แล้ว บางบาล อยุธยา กับสิงห์บุรี พี่น้องจังหวัดสุพรรณบุรีนี่ Resilience ปรับตัว บ้านยกพื้นสูงหมดแล้ว

แต่มันไม่ได้ท่วมแค่ 1-2 สัปดาห์ เขาท่วมมา 2 เดือนกว่าแล้ว

ท่านผู้ว่าฯกับชาวบ้านบอกตรงกันว่า จะท่วมอย่างนี้ไปจนถึงหลังปีใหม่ แล้วหลังปีใหม่ก็จะกลายเป็นแล้งทันที ซึ่งยังไม่รู้จะหาน้ำมาทำ การเพาะปลูกได้อย่างไร”

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์สะท้อนปัญหาที่แตกต่างกันไปในแต่ละแห่ง หลายจังหวัดเก็บของ เกี่ยวข้าวไม่ทัน ทำบ่อปลาบ่อกุ้ง เสียหายทั้งหมด

“แต่สุพรรณบุรีตอนนี้เห็นได้ชัดว่า เขารู้ล่วงหน้าหมด มีระบบเตือนภัยอย่างดี มีเขื่อนเล็กเขื่อนน้อย ที่รู้เลยว่าถ้าน้ำเกิดเท่านี้ จะท่วม รู้ล่วงหน้าหมด แล้วก็ท่วม แล้วก็อยู่กับน้ำท่วม

เขาบอกสิ่งที่ต้องการคือ แก้มลิง ที่ชะลอและเก็บน้ำไว้สำหรับช่วงแล้งให้ได้”

และด้วยความแตกต่างนี้เอง การฟื้นฟูจึงต่างกัน

อย่างพี่น้องภาคใต้ ทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ และสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาฯ ได้ลงไปช่วยกันออกแบบบ้าน ว่าควรต้องมีมุมยังไง ความสูงแค่ไหน

“เรื่องน้ำเราต้องเตรียมพร้อมอย่างต่อเนื่อง มีองค์ความรู้ และบูรณาการ ซึ่งเป็นสิ่งที่จุฬาฯมุ่งจุดประกายการเป็นแพลตฟอร์มของการบูรณาการ”

ไม่ต้องรอ ‘เยียวยา’

ร่วมมือ-เตรียมรับ ก่อนภัยมา

เพราะเบื้องหลังตัวเลขเหล่านี้ คือชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน

ครอบครัวที่ต้องอพยพ ผู้สูงอายุ กลุ่มเปราะบาง เกษตรกรที่สูญเสียผลผลิต ธุรกิจที่ต้องหยุดชะงักเสียหาย

และ ‘งบประมาณ’ จากภาษีประชาชนที่ต้องนำมาช่วยเหลือเยียวยาผู้ประสบภัย

“ท่านอดีตผู้ว่าฯนครปฐมได้ทำ ‘โมเดล’ ร่วมกับศูนย์กันก่อน ท่วมอย่างเป็นวิทยาศาสตร์ไปแล้วว่า ถ้าน้ำท่วมนครปฐม GDP จะลดเท่าไหร่ แล้วถ้าไม่ท่วมจะเพิ่มขึ้นไปเท่าไหร่? อาจจะลองทำโมเดลกับสุพรรณบุรีเพื่อดู การแจ้งเตือนภัยที่ต่างกัน การชะลอน้ำและฟื้นฟูที่ต่างกัน จะเป็นอย่างไร”

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์ชวนทุกภาคส่วนร่วมกัน ‘เตรียมพร้อมก่อนที่ภัยมา’

อย่างไรก็ดี การช่วยเหลือก็เป็นสิ่งสำคัญ มูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก จึงทำงานช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยมากว่า 30 ปี ในช่วง 7 ปีหลังนี้ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ก็ได้มีพระนโยบายให้ตั้ง ‘โทรมาตร’ (Telemetry Station Measure) สถานีวัดปริมาณน้ำฝนบนเขา 510 สถานีทั่วประเทศ

“ทรงมีรับสั่งให้ผมลงไปคุยกับหน่วยราชการดู ตอนนั้นเชิญมา 11 แห่ง กสทช.บอกว่า พร้อมจะร่วมกับภาคเอกชนที่จะติดโทรมาตร แต่เข้าไปไม่ได้เพราะเป็นเขตป่า อธิบดีกรมป่าไม้นั่งอยู่ข้างๆ ‘อ้าว ตามมาตรานี้ ผมอนุญาตให้เข้าไปได้เลย’

ในที่สุด พอทุกคนมาร่วมกันก็สามารถเข้าไปทำได้หมด เป็นเรื่องนิติศาสตร์เหมือนกัน แต่ละกรม มี พ.ร.บ.ของแต่ละกรม ฉะนั้นทำอย่างไรให้ทุกหน่วยงาน และภาคเอกชน เข้ามาร่วมกันทำได้”

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์เผยว่า สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาฯ ทรงให้ตั้งเครือข่ายเตือนภัยพิบัติชุมชนเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) 19 แห่งทั่วประเทศ และเครือข่ายจัดการภัยพิบัติชุมชนเพื่อนพึ่งภาฯ อีก 28 แห่งขึ้นแต่ด้วยเป็นเอกชนจึงเตือนภัยนอกชุมชนไม่ได้ ตอนนี้จึงทำงานกับคณะวิศวะฯ และกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (ปภ.) ว่าเราขอส่งการเตือนภัยให้

ทั้งหมดที่ทำมาอยู่ภายใต้คอนเซ็ปต์ ชุมชนเข้มแข็ง และเครือข่ายชุมชนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

“เราเอาผู้แทนหลายชุมชนมาแลกเปลี่ยนกัน ที่จุฬาฯ ‘ชุมชนทรงวาด’ ทำยังไงให้อยู่กับน้ำได้ แต่ละชุมชนทำไม่เหมือนกัน เราต้องร่วมมือกันเพื่อดูแล ก็ต้องปรับปรุงและพัฒนา การเตือนภัยล่วงหน้า”

ต้องสร้างระบบ ‘ป้องกัน’

ยกโมเดลโลก หนักกว่าไทยก็รอด

หันมองต่างประเทศ เขาทำอะไรกันไปบ้าง?

นายกสภาจุฬาฯยกเคส 4 ประเทศที่ดูแล้วน่าจะนำมาปรับใช้ได้

เนเธอร์แลนด์ มีโครงการ ‘Room for the River’ ที่ปรับพื้นที่ริมแม่น้ำ ขยายทางน้ำ รองรับน้ำหลาก แทนที่จะพึ่งแนวกั้นน้ำหรือเขื่อนเพียงอย่างเดียว

ญี่ปุ่น มีอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ ที่ช่วยรับน้ำและระบายไปยังแม่น้ำสายอื่น ลดความเสี่ยงในพื้นที่เมือง

“เมื่อ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ญี่ปุ่นเจอฝนหนักมาก โตเกียวตกทุกวันเป็นเวลา 2 สัปดาห์ น้ำไม่ท่วมเพราะอุโมงค์ใต้ดิน อันนี้เป็น Mega Investment ที่รัฐบาลเขาลงทุนไว้ ไม่ต้องเสียเงินเยียวยาความเสียหาย ไม่ต้องเยียวยาจิตใจและทรัพย์สินของประชาชน”

จีน พัฒนาแนวคิด ‘Sponge City’ หรือเมืองฟองน้ำ ออกแบบให้เมืองมีพื้นที่ซึมน้ำได้ กักน้ำได้ ใช้พื้นที่สีเขียวช่วยจัดการน้ำฝนที่ลงมา แล้วค่อยๆ ซึมลงไป

สิงคโปร์ ไปเอาผู้เชี่ยวชาญจากฟินแลนด์ อเมริกา จากทุกแห่งมาประชุมร่วมกัน ว่าทำอย่างไรให้น้ำไม่ขังบนถนนเกินครึ่งชั่วโมง คล้ายๆ ญี่ปุ่น คือ ขุดอุโมงค์ใต้ถนน

“เขาระบายน้ำออกได้ ไม่เกินครึ่งชั่วโมง ฝนตกหนักกว่าไทย ก็ระบายออกไปได้หมด ทั้ง 4 ประเทศมีวิธีที่ต่างกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ไม่ได้รอให้เกิดน้ำท่วมก่อนแล้วค่อยแก้ปัญหา แต่เขาปรับระบบและพื้นที่ให้พร้อมตั้งแต่ต้น”

“นี่คือบทเรียนที่ไทยควรนำมาใช้ โดยมองการจัดการน้ำอย่างครบวงจร ตั้งแต่การเก็บกัก การหน่วง ระบายน้ำ สำรองน้ำสำหรับฤดูแล้ง เช่น แก้มลิง เขื่อนขนาดเล็ก ประตูน้ำ ไปจนถึงระบบข้อมูลเตือนภัย การเตรียมความพร้อมประชาชน และความพร้อมด้านการใช้งานอุปกรณ์ของรัฐ” นายกสภาจุฬาฯชี้ทางรอด

ผุด ‘ระบบข้อมูลภูมิอากาศสุดขั้วฯ’

ชวนเปลี่ยนความเสี่ยง เป็นต้นทุนเศรษฐกิจ

“เราไม่อาจควบคุมธรรมชาติได้ แต่เพิ่มความสามารถในการรับมือเพื่อลดความเสียหาย และเพิ่มการฟื้นตัวได้

เปลี่ยนความเสี่ยงจาก Water Risk ไปสู่ Water Economy”

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์ชวนมอง ‘น้ำ’ ให้กว้างกว่าภัยพิบัติ เพราะหากเราบริหารจัดการได้ดี เกษตรกรจะวางแผนการผลิตได้ ภาคอุตสาหกรรมลดความเสี่ยงจากการหยุกชะงัก และเมืองสามารถพัฒนาพื้นที่สีเขียวและพื้นที่ริมน้ำให้เกิดประโยชน์ ขณะเดียวกันพื้นที่อ่างเก็บน้ำและเขื่อนก็ยังต่อยอดสร้างโอกาสในพื้นที่

ก่อนยกตัวอย่างที่น่าสนใจ ‘เขื่อนสามผา’ ของจีน ที่แม้จะมีปัญหาในช่วงต้น แต่มีบทบาทในการบรรเทาน้ำหลาก ผลิตไฟฟ้า สนับสนุนการเดินเรือ ขณะเดียวกันยังพัฒนาอ่างเก็บน้ำและเขื่อน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ

การลงทุนด้านน้ำ จึงไม่ควรมองว่าเป็นเพียงต้นทุนป้องกันความเสียหาย

แต่เพื่อ ‘สร้างความมั่นคง และขีดความสามารถของประเทศ’

“เราคงต้องเปลี่ยนองค์ความรู้ ให้เป็นความพร้อมของประเทศ ผมยินดีอย่างยิ่งที่ ศูนย์ป้องกันก่อนท่วม ร่วมกับ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) พัฒนา ‘ระบบข้อมูลภูมิอากาศสุดขั้วความละเอียดสูง (ซีดอส)’ Climate Extreme Downscaling System (CEDos) ที่นำข้อมูลสภาพภูมิอากาศระดับโลก มาจำลองในระดับพื้นที่ให้ละเอียดขึ้น เพื่อให้เข้าใจว่าความเสี่ยงในอนาคตมีลักษณะใด เพื่อป้องกันและลดความเสียหาย”

สำหรับ การศึกษาจะเริ่มที่ ‘กรุงเทพมหานคร’ ซึ่งข้อมูลที่ได้มานี้จะช่วยให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำไปประกอบการวางแผน ทั้งประเมินความพร้อมระบบระบายน้ำ การจัดลำดับพื้นที่ที่ควรเตรียมรับมือ

นายกสภาจุฬาฯมองว่า การรู้ว่าฝนอาจตกหนักที่ไหนเป็นจุดเริ่มต้น แต่การรู้ว่าพื้นที่นั้นต้องช่วยเหลือใครก่อน คือหัวใจของ ‘การบริหารความเสี่ยง’

ขณะเดียวกัน ภาคธุรกิจเองก็ต้องมีความเข้าใจและปรับตัว เพื่อให้ได้รับผลกระทบน้อยที่สุด ขณะที่ภาคประชาชน เป็นผู้อยู่ใกล้พื้นที่ มีบทบาทสำคัญไม่แพ้กัน ในการรวมพลังของชุมชน และการเตรียมอพยพ สื่อสาร

ศ.(พิเศษ) ดร.สุรเกียรติ์เชื่ออย่างยิ่งว่า เรื่องราวจากทั้ง 3 ภาคส่วนในเวทีนี้ จะช่วยให้เห็นว่าการรับมือน้ำ ต้องอาศัยทั้งข้อมูลที่ดี การวางแผนที่เหมาะสม และความร่วมมือในพื้นที่

จะเตรียมบ้าน เตรียมคน และอพยพอย่างไร โดยเฉพาะผู้สูงอายุผู้ป่วยติดเตียง และเด็ก ซึ่งจุฬาฯมีความสามารถจากหลายศาสตร์ที่จะมาร่วมสนับสนุนรับมือภัยน้ำ

“เราคงเอาชนะธรรมชาติไม่ได้ แต่ทำให้เราเข้าใจธรรมชาติที่กำลังเปลี่ยนแปลง ว่าส่วนหนึ่งก็เกิดจากพวกเรา เมื่อเข้าใจ ก็จะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างปลอดภัย”

‘เราต้องรู้ก่อน เพื่อมองเห็นความเสี่ยง

เราต้องเตรียมก่อน เพื่อป้องกันและลดความสูญเสีย

เราต้องสื่อสารก่อน เพื่อให้ประชาชนตัดสินใจได้ทันท่วงที’

คือคาถาที่นายกสภาจุฬาฯฝากย้ำเตือน ในโอกาสเปิดบทสนทนาอันเป็นจุดเริ่มต้นของความร่วมมือจากทุกศาสตร์และภาคส่วนเพราะ ‘น้ำ’ คือเรื่องของทุกคน

อธิษฐาน จันทร์กลม