เมื่อท้าวราพณาสูรฟื้นคืนสติจึงได้สำนึกผิดที่ไม่เชื่อคำเตือนของพิเภทรู้สึกเกรงเดชานุภาพของพระราม พยายามจะหาทางแก้ไข ฝ่ายพระรามก็ยังไม่คิดหักหาญด้วยกำลัง ได้ให้องคตนำพระราชสาส์นไปแจ้งแก่เจ้ากรุงลงกาเพื่อแจ้งเหตุที่ยกกองทัพมา องคตไปถึงกำแพงเมืองพวกยักษ์ไม่ยอมให้เข้า เกิดรบกันองคตฆ่ายักษ์ตายไปห้าพัน ปรากฏว่ากำแพงเมืองลงกามี 4 ชั้นเป็นกำแพงเหล็ก, กำแพงสัมฤทธ์, กำแพงทองแดงและกำแพงทองเหลือง องคตบุกเข้าไปพบ พระภักขเนส ก็ขู่ว่าพระอิศวรประทานชื่อให้เหตุใดจึงได้ขัดแข็งต่อพระนารายณ์ พรุ่งนี้พระรามจะเสด็จมาท่านคงไม่พ้นศรพระรามเป็นแน่ พระภักขเนสได้ฟังดังนั้นก็ตกใจกลับหนีไป
ฝ่ายข่าวของท้าวราพณาสูรฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด ไปทูลเจ้ากรุงลงกาว่าองคตเป็นราชทูตของพระรามนำราชสาส์นเข้ามาถวาย พระภักขเนสเข้าขัดขวางจึงเกิดต่อสู้กันขึ้น พระภักขเนสเสียท่าได้หนีกลับเข้ามา ท้าวราพณาสูรทราบว่ามีราชทูตถึงราชสาส์นเข้ามา ก็ให้อำมาตย์ไปบอกองคตว่าเจ้ากรุงลงกาให้เข้าเฝ้าได้ องคตก็ถามว่าจะให้นั่งเสมอใคร ท้าวราพณาสูรจะให้นั่งเสมอกุมภกรรณซึ่งเป็นอุปราช องคตบอกว่าไม่ได้ตนเป็นราชทูตของพระรามมีอำนาจเต็มเท่ากับเป็นผู้แทนของพระราม ฉะนั้นต้องนั่งเสมอกับเจ้ากรุงลงกาจะให้นั่งแบบผู้เข้าเฝ้าธรรมดาไม่ได้ เมื่ออำมาตย์กลับมาทูลราพณาสูรตามนั้น
ราพณาสูรเคยเห็นฤทธีหนุมานที่ฆ่าสหัสกุมารและทำอุบายเผากรุงลงกามาแล้ว ก็คิดจะวางแผนจับองคตฆ่าเป็นการแก้แค้น ให้อำมาตย์กลับไปบอกองคตว่าเข้ามาเถิดจะให้นั่งเสมออินทรชิตราชบุตรคนใหญ่ องคตก็เข้าไปในพระลาน เห็นทหารเตรียมพร้อมจะทำร้ายตน ก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง ยักษ์ตกใจวิ่งหนีเหยียบกันตายเกลื่อนไป
ราพณาสูรอยู่ในท้องพระโรงได้ยินเสียงเอะอะอึกทึกก็นึกว่าองคตถูกจับฆ่าได้แล้ว ครั้นเปิดหน้าต่างดูไปกลับเห็นพวกยักษ์นอนตายอยู่เดียรดาษ ก็ให้สัญญาณห้ามกองทัพให้อยู่ในความสงบ เชิญองคตเข้ามาเฝ้า องคตเดินอย่างองอาจข้ามอินทรชิตขึ้นไปนั่งเคียงกับราพณาสูร แล้วม้วนหางทำเป็นบัลลังก์ขึ้นไปนั่งสูงกว่าท้าวราพณาสูร ทำให้เจ้ากรุงลงกาโกรธ แต่พยายามระงับใจ พูดกับองคตว่า “เจ้าเป็นบุตรของนางมณโฑที่เกิดกับเจ้ากรุงพาลีก็จริง แต่เราเป็นพ่อเลี้ยง ก็ควรที่เจ้าจะเคารพเราบ้าง” เมื่อพูดเช่นนั้นแล้วก็ให้อำมาตย์ผู้หนึ่งไปเชิญนางมณโฑออกมา องคตรู้ว่าเป็นมารดาก็ยกมือไหว้แล้วกล่าวว่า
“ฉันเคารพแม่เพราะมีพระคุณล้นเหลือ ส่วนเจ้ากรุงลงกาไม่มีคุณอะไรจะให้เคารพ เมื่อครั้งพ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อก็จับเอาไปไกวเปลหม่อมฉัน ถ้าฉันไหว้ก็เท่ากับไหว้ข้าทาส เป็นการไม่สมควร บัดนี้พระรามมีพระราชสาส์นมา จะอ่านให้ฟังดังต่อไปนี้”
