นกอพยพที่จะเติมสีสันของฤดูหนาวในบ้านเราอีกกลุ่ม คือ นกเดินดง
ส่วนใหญ่เป็นนกอพยพทั้งที่เดินทางไกลมาจากประเทศจีน มองโกเลีย หรือใกล้ๆ แค่เทือกเขาหิมาลัย หลายชนิดไม่ได้พบเป็นประจำทุกปี ต้องปีที่หนาวจัดๆ จริงๆ จึงจะย้ายถิ่นลงมา และส่วนใหญ่มักจะทนหนาวได้ดี นกจะอาศัยอยู่ในป่าดิบเขาบนดอยสูงในภาคเหนือ ไม่ได้อพยพผ่านลงมาถึงที่ราบในภาคอื่นๆ
แม้ว่านกเดินดงบางชนิดเป็นนกประจำถิ่น ทำรังวางไข่ในประเทศไทย อาทิ นกเดินดงอกดำ นกเดินดงลายเสือ หากเป็นส่วนน้อยเท่านั้น นกเดินดงมากกว่า 10 ชนิด เป็นนกอพยพที่พบเห็นยาก มีเพียงนกเดินดงสีคล้ำเท่านั้นที่พบเห็นง่ายที่สุดในบรรดานกเดินดงอพยพ และพบได้ทั่วทุกภาค
นกเดินดงหลังสีไพล หรือ Long-tailed Thrush จัดอยู่ในกลุ่มนกเดินดงหายาก เพราะมีรายงานบ้างในบางปี ไม่พบว่าอพยพหนีหนาวมาประเทศไทยทุกปี แต่ละครั้งที่พบจะพบเป็นรายตัว มีรายงานที่ดอยอินทนนท์ และดอยลาง ในจังหวัดเชียงใหม่เท่านั้น แต่ที่บ่อน้ำบนเขาเกาลี่กง มณฑลยูนนาน ประเทศจีน จัดเป็นนกสามัญประจำบ่อตัวหนึ่ง
เสน่ห์ของเจ้าหลังสีไพลอยู่ที่ความหายาก เพราะในด้านชุดขนแล้วไม่ได้เป็นนกเดินดงที่สีสวยสะดุดตา ลำตัวมีขนสีเขียว ประด้วยลายจุดสีดำบนอกและท้อง หากท่วงท่าการยืนและเดินสง่างามสมกับนกเดินดงที่ตั้งชื่อได้สมพฤติกรรมของนก เพราะนกเดินดงจะเดินหาแมลง หนอนหรือผลไม้สุกบนพื้นดิน บางครั้งจะโค้งตัวลง ใช้หูฟังเสียงการเคลื่อนไหวของหนอนแมลงที่หลบซ่อนใต้ใบไม้แห้ง หรือใช้จะงอยปากยาวปลายแหลมเขี่ยใบไม้พลิกด้านขึ้นมาเพื่อมองหาอาหาร ในระหว่างการเดินทางอพยพ ถ้านกพบลูกไม้หรือดอกไม้ป่า ก็จะแวะพักเพื่อกินลูกไม้และน้ำหวานจากดอกไม้เป็นอาหารได้เช่นกัน หากลักษณะของขาและนิ้วตีนของนกเดินดงเอื้อต่อการเดินไปมาบนพื้น เพราะนิ้วยาวสันทัดแข็งแรง ที่ยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และนิ้วหลังอีก 1 นิ้ว ช่วยให้การเดิน ยืน วิ่งทะมัดทะแมงไม่แพ้การบิน ถ้าอยู่ในป่า เมื่อมีภัยเข้าใกล้ นกจะยืนนิ่งๆ นานเป็นนาที สีสันของขนสีเขียวและลายพร้อมช่วยทำหน้าที่อำพรางกายกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมของพื้นป่าได้ดี ยากที่จะเห็นได้ในสภาพแสงน้อยใต้เรือนยอดของป่า เมื่อตกใจในระยะประชิดเท่านั้น นกถึงจะบินหนีขึ้นไปเกาะบนต้นไม้ สอดส่ายสายตามองสิ่งแวดล้อมรอบตัวจนวางใจ จึงจะบินลงพื้นดินมาหาอาหารต่อไป
ถ้าเทียบกับนกเดินดงชนิดอื่นๆ นกเดินดงหลังสีไพลเป็นนกอพยพระยะสั้น เพราะนกทำรังวางไข่บนป่าเมฆ หรือรอยต่อระหว่างป่าดิบเขาและทุ่งหญ้าบนยอดเขา ตั้งแต่เทือกเขาหิมาลัยมาจนถึงตอนใต้ของประเทศจีน ในฤดูหนาวไม่ค่อยอพยพลงที่ต่ำนัก ทำให้พบเห็นบนภูเขาในภาคใต้ของจีนได้ง่ายๆ ดังที่บ่อน้ำบนเขาเกาลี่กง
นับเป็นนกที่พบเห็นง่ายอย่างกลาดเกลื่อนในบ่อหลายแห่ง
