เรื่องราวที่ทำให้เกิดอาการส่ายหัวกันทั่วหน้าก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือน คือ ข้อโจมตีว่าด้วย อาหารที่สนามบินราคาแพง
เพียงแต่ ส่ายหัวเหมือนกัน ด้วยมุมมองที่ต่างกัน
พวกหนึ่งเห็นว่าเป็นเรื่องเว่อร์ และไม่สมควรอย่างยิ่งที่ อาหารจานเดียว จะขายกันในราคาร้อยขึ้น จึงโวยวายว่าการท่าอากาศยานปล่อยให้ร้านค้าเอารัดเอาเปรียบ
แต่อีกพวกหนึ่งกลับเห็นว่า อาหารราคาสูงในสนามบินเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง ด้วยสนามบินไม่ใช่สถานที่ธรรมดาที่ใครต่อใครต้องไปกิน แต่มีไว้บริการนักเดินทาง ซึ่งหากซื้อตั๋วเครื่องบินเดินทางได้ก็ไม่น่าจะเดือดร้อนกับราคาแบบนี้
การเรียกร้องอาหารราคาถูกในสนามบินเสียอีกที่ดูพิลึกมากกว่า
มุมมองที่ต่างกัน 2 ขั้วแบบนี้ ที่ต่างฝ่ายต่างยึดถือทรรศนะของตัวเป็นความถูกต้อง ใครที่แหลมออกมาในด้านใดด้านหนึ่งจึงถูกถล่ม ชนิดที่งงกับตัวเองว่าไฉนจึงถูกด่ารุนแรงได้ขนาดนั้น
ใครที่ไม่รู้ว่าอาหาร งงรับประทาน เป็นอย่างไร ลองไปเลียบเคียงถามผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีหน้าที่ดูแลสนามบิน แล้วออกมาบอกทำนองว่า ก่อนถึงสนามบิน หาอะไรกินมาให้เรียบร้อย เพื่อจะได้ไม่ต้องมากินของแพง
ซึ่งหากจะบอกว่าเป็นคำแนะนำที่ถูกแล้วก็ไม่ผิด แบบ มีความจำเป็นอะไรจะต้องมากินอาหารที่สนามบิน
แต่ความเห็นแบบนั้นแหละที่ผู้ใหญ่ถูกถอนหงอกเสียเละ ทำนองว่ามีหน้าที่รับผิดชอบ แต่คิดวิธีแก้ปัญหาได้แค่นั้น ก็อย่ามาทำงานในตำแหน่งนี้เลย
บานปลายกันไปพักใหญ่
เรื่องราวเหล่านี้ ถ้าเอาผิดเอาถูกกันก็คงเถียงกันไม่รู้จบ แต่หากมามองว่าข้อเท็จจริงที่ทำให้เกิดปัญหานี้เป็นอย่างไร อาจจะมองเห็นความเป็นไปบางอย่าง
อย่างแรก สนามบินไม่ใช่สถานที่ของเศรษฐีมีสตางค์ที่ไม่รู้สึกเดือดร้อนกันราคาอาหารแค่จานละร้อยสองร้อยอีกแล้ว สายการบินราคาถูก Low Cost ที่ค่าตั๋วไม่ต่างจากรถทัวร์ประจำทางมากนัก มีบริการทั้งเดินทางภายในประเทศและต่างประเทศ ทำให้ใครก็เดินทางโดยเครื่องบินได้ทั้งนั้น
และนี่อาจจะเป็นที่มาของเสียงเรียกร้องให้ดูแล อำนวยความสะดวก โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกินในสนามบินเหมือนสถานีรถทัวร์ หรือสถานีรถไฟ
ราคาปกติของสนามบินก่อนหน้านั้น เริ่มมีความรู้สึกว่าไม่ปกติจากคนจำนวนหนึ่ง ที่เทียบราคากับร้านอาหารทั่วไป
เสียงวิพากษ์วิจารณ์นี้คงไม่จบง่ายๆ หากไม่มีการปรับตัว
อาจจะเป็นการปรับตัวของการท่าอากาศยานที่ลดค่าเช่าพื้นที่ลงมา ซึ่งน่าจะยุ่งยากพอสมควร เพราะสนามบินแต่ละแห่งลงทุนเยอะ แถมเป็นองค์กรธุรกิจที่อยู่ในตลาดหลักทรัพย์ จำเป็นต้องสร้างกำไรเพื่อดูแลผู้ถือหุ้น
อีกทางหนึ่งนักเดินทางต้องปรับตัวเอง หากรับไม่ได้กับราคาแบบนั้น คือ จัดการตัวเองก่อนที่จะมาสนามบิน เรียกว่า เตรียมเสบียงก่อนขึ้นเครื่องกันเลย
แต่ถ้าไม่อยากทำเพราะมันเขินๆ ที่จะเล่าให้ใครต่อใครฟัง มีวิธีแก้ที่ง่ายกว่านั้นคือ หาความรู้
สถานที่ใหญ่ๆ อย่างสนามบินทุกหนทุกแห่งมีพนักงาน ทั้งของทางราชการและของหน่วยงานเอกชน
พนักงานที่ต้องใช้ชีวิตประจำอยู่ในนั้น จะต้องมีทางออกในเรื่องการหาอาหารที่ราคาไม่สูงแบบนั้น
มีครับ ฟู้ดคอร์ต ที่ขายอาหารราคาถูก ทั้งที่ สุวรรณภูมิ และที่ ดอนเมือง
ที่ดอนเมืองชื่อ Magic Food Park อยู่ชั้น 2 ของเทอร์มินัล 2
ที่สุวรรณภูมิชื่อ Magic Food Point อยู่ชั้น 1 แถวๆ ประตู 8 หาไม่ยาก ไปถึงได้โดยไม่ยุ่งอะไรมาก ไม่ต้องใช้ความพยายามมากไปกว่าแค่ หาความรู้
ถ้าไม่รู้จะหาความรู้ที่ไหน กูเกิล ได้เลย ถ้าใช้กูเกิลเป็น การค้นหาคงไม่เกินความสามารถ
อาหารทั้ง 2 ที่มีให้เลือกเยอะแยะ หลายประเภท คุณภาพโดยรวมทั้งรสชาติและความสะอาด ผ่านมาตรฐาน
ที่สำคัญ นักเดินทาง นักท่องเที่ยวที่รู้ และไม่ชอบอาหารสูตรสำเร็จแบบที่ขายกันแพงๆ มาใช้บริการกันนานแล้ว ไม่ใช่เฉพาะพนักงานสนามบินหรอก
ลองดู บางปัญหาแก้ได้แค่หาความรู้
สำหรับการท่าอากาศยาน หากยังไม่ทำความเข้าใจกับผู้ใช้บริการที่เปลี่ยนไป จะยังคงถูกถล่มได้อีกเป็นระยะ
ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่า แค่ประชาสัมพันธ์ฟู้ดคอร์ตให้รับรู้โดยทั่วกัน
มันยากตรงไหน
