บ้านเย็บผ้าเล็กๆที่รวบรวมช่างฝีมือดีที่ถูกเลิกจ้างเพราะอายุมาก แต่ถึงจะอายุมาก พวกเขาก็ยังต้องกินต้องใช้…วิกฤติโควิด-19 เราจะพยายามผ่านมันไปให้ได้
“แต่ถ้าวันหนึ่งต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ นับหนึ่งใหม่ ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราเพราะเราผ่านมาหมดแล้ว”
ถ้าการเรียนจบสูงๆเพื่อให้ได้ทำงานดีๆเป็นความฝันของใครหลายๆคน “ศักดิ์ดา สำเนียง” ก็เป็นหนึ่งในนั้น
แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงไม่เป็นเหมือนกับที่ฝัน ทันทีที่เรียนจบ ปี พ.ศ. 2540 ประเทศไทยเผชิญวิกฤติต้มยำกุ้ง ฟองสบู่แตก ธุรกิจทยอยปิดตัว…สำหรับเด็กจบใหม่ โอกาสที่จะได้งานทำแทบจะเป็นศูนย์
“ศักดิ์ดา สำเนียง” บัณฑิตจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เขาต้องพับเก็บความฝัน เพื่อสู้กับโลกแห่งความเป็นจริง งานอะไรก็ได้ที่ทำแล้วได้เงิน เพื่อความอยู่รอด…“เด็กเสิร์ฟพิซซ่า” คือ ทางรอดเดียวท่ามกลางวิกฤติที่มืดมนในช่วงเวลานั้น
วิกฤติต้มยำกุ้ง ปี 2540 …สอนให้อดทน พยายาม ไม่ยอมแพ้
วันหนึ่งเมื่อมีโอกาสได้ทำงาน แม้จะเป็นงานที่ไม่ตรงกับที่เรียนมา แต่ในเมื่อ “ไม่เคยเรียนเสิร์ฟพิซซ่า ยังเสิร์ฟได้” เขาก็พร้อมที่จะเรียนรู้ ด้วยความคิดแค่ว่า ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้ถ้าพยายาม
ปี 2550 วิกฤติแฮมเบอร์เกอร์…ชีวิตต้องมาเจอมรสุมอีกครั้ง เมื่อถูกเลย์ออฟ
จากที่คิดว่ามีหน้าที่การงานที่มั่นคง แต่สุดท้ายต้องถูกเลิกจ้าง…ด้วยความใฝ่รู้ตลอดระยะเวลาที่ทำงาน “ศักดิ์ดา” ตัดสินใจหันหลังให้ระบบมาเปิดธุรกิจของตัวเอง ด้วยการรวบรวมช่างฝีมือดีที่ถูกเลิกจ้างเหมือนกันมาทำงาน เพราะถึงอายุจะมากแต่ก็ยังต้องกินต้องใช้ ต้องมีครอบครัวให้รับผิดชอบดูแล
ปี 2563 บ้านเย็บผ้าเล็กๆของที่เป็นการรวมตัวกันของคนที่ถูกเลย์ออฟของหัวเรือใหญ่อย่าง “ศักดิ์ดา สำเนียง” ต้องเจอกับมรสุมอีกครั้ง วิกฤติโควิด-19 ที่สร้างผลกระทบทั่วโลก แต่ที่บ้านเย็นผ้าหลังนี้ยังอยู่ได้ อยู่ได้เพราะเล็ก,อยู่ได้เพราะรู้…รู้กิน-รู้เก็บ และรู้จักพอ
“เราทำใจไม่ได้ที่ต้องเลย์ออฟใคร เพราะเราเคยโดนมาก่อน มันแย่มากไม่อยากให้ใครต้องเจอ
“แต่ถ้าวันหนึ่งต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ นับหนึ่งใหม่ ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราเพราะเราผ่านมาหมดแล้ว”
