ป่าไม้ถาวร เกิดขึ้นสืบเนื่องจากนโยบายของรัฐบาล ที่ต้องการเก็บเป็นพื้นที่ป่าไม้ไว้ ร้อยละ 50 ของเนื้อที่ประเทศไทย จึงได้มีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2504 ที่ให้ทำการสำรวจจำแนกประเภทที่ดินอย่างละเอียดทั่วประเทศ การจำแนกประเภทที่ดินจะแบ่งพื้นที่เป็น 2 ประเภท คือ
- พื้นที่ที่เก็บไว้เป็นป่าเพื่อไว้เป็นสมบัติของชาติ (ป่าไม้ถาวร)
- พื้นที่ที่จำแนกให้เป็นที่จัดสรรเพื่อการเกษตรกรรมหรือเพื่อใช้ประโยชน์อย่างอื่น
จะเห็นได้ว่า พื้นที่ป่าไม้ถาวรเป็นพื้นที่กำหนดไว้เพื่อดำเนินการสงวนคุ้มครองและดูแลรักษา เป็นสมบัติของชาติสืบไป และถือเป็นที่ดินของรัฐ ที่เป็นสมบัติของแผ่นดิน สงวนหวงห้ามตามมติคณะรัฐมนตรีที่สงวนไว้เพื่อรักษาทรัพยากรธรรมชาติ หรือ เพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างอื่น
ซึ่งการสำรวจจำแนกประเภทที่ดินตั้งแต่ พ.ศ.2503 เป็นอำนาจหน้าที่ของกรมที่ดิน กระทรวงมหาดไทย ตามมาตรา 7 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน ต่อมาในปี พ.ศ. 2506 ได้มีพระราชกฤษฎีกา แบ่งส่วนราชการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ โดยให้มีการจัดตั้งกรมพัฒนาที่ดินขึ้น เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2506 งานสำรวจจำแนกประเภทที่ดินของกรมที่ดิน จึงได้โอนมาดำเนินการในกรมพัฒนาที่ดิน
กรมพัฒนาที่ดิน จึงดำเนินการในเรื่องของป่าไม้ถาวร จะมีการสำรวจจำแนกประเภทที่ดินในพื้นที่ป่าไม้ถาวรนอกเขตป่าสงวนแห่งชาติ เขตอุทยานแห่งชาติ และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ที่ยังไม่ได้มีการสำรวจจำแนกประเภทที่ดินอย่างละเอียด ทั้งประเทศ 67 จังหวัด เนื้อที่กว่า 6.3 ล้านไร่ สำรวจพื้นที่เพื่อรักษาไว้เป็นป่าไม้ถาวรตามเดิมและพื้นที่ใดควรจำแนกออก เพื่อเป็นที่ทำกินของราษฎร หรือ เพื่อใช้ประโยชน์อย่างอื่น
