จากสภาพอากาศของไทยที่มีลักษณะร้อนชื้น โดยเฉพาะช่วงหน้าฝนตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ประชากรที่อาศัยในชุมชนแออัดมักจะพบกับปัญหาสุขภาพ ทั้งโรคไข้เลือดออกและโรคกลากเกลื้อนที่เกิดจากเชื้อรา ทรินนิตี้ จันทรัช เยาวชนวัย 17 ปี นักเรียนจากโรงเรียนนานาชาติบางกอกพัฒนา ได้มีโอกาสเข้าไปเป็นอาสาสมัครที่ศูนย์เมอร์ซี่ ในชุมชนคลองเตยทำให้เธอเห็นปัญหาของเด็ก ๆ ในชุมชน เช่น โรคกลาก เกลื้อน ซึ่งเป็นปัญหาสาธารณสุขที่พบบ่อยในชุมชนแออัด เธอจึงตั้งปณิธานที่จะช่วยเหลือเด็กๆ ในชุมชนด้อยโอกาสแห่งนี้
ทรินนิตี้ ผสมผสานความสนใจสมุนไพรไทยและวิทยาศาสตร์เข้าด้วยกัน โดยเริ่มวิจัยสมุนไพรทองพันชั่ง ซึ่งมีคุณสมบัติต้านเชื้อรา ที่ห้องแล็บชนะรัตน์ ภายใต้การดูแลของ รองศาสตราจารย์ ดร.สิทธินันท์ ชนะรัตน์ หัวหน้าภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เธอได้เรียนรู้และใช้สมุนไพรทองพันชั่งจากสวนสมุนไพรในจังหวัดอ่างทอง และนำกลับมาทดสอบประสิทธิภาพในการต้านเชื้อราที่แล็บของมหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจทำให้เธอพัฒนาสมุนไพรทองพันชั่งเป็นครีม และเปิดตัวโครงการเพื่อสังคมชื่อ โบทานิก้า (Botanica)
หลังจากที่ครีมโบทานิก้าได้ขึ้นทะเบียนเป็นเวชสำอางจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) แล้ว ทันใดนั้นเธอก็ได้บริจาคครีมโบทานิก้าให้กับศูนย์เมอร์ซี่ในชุมชนคลองเตยและสวนสมุนไพรในจังหวัดอ่างทอง นอกจากนี้ เธอยังมีโอกาสได้บรรยายให้ความรู้แก่สมาชิกในชุมชนเกี่ยวกับปัญหาสุขภาพผิวและการป้องกันโรคทรินนิตี้ เล่าว่า การได้เห็นผิวของเด็กๆ ดีขึ้นและอาการระคายเคืองลดลง ทำให้เธอรู้สึกดีใจมากเพราะการช่วยเด็กๆ เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเธอ
การช่วยเหลือสังคมของทรินนิตี้ ไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่นั้น เธอยังได้เข้าร่วมกิจกรรมการออกหน่วยแพทย์อาสาสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีหรือ พอ.สว. โดยไปเป็นอาสาสมัครออกหน่วยแพทย์ในชนบทจังหวัดต่างๆ เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ยากลำบากอีกมาก
ทรินนิตี้ ยังกล่าวเสริมอีกว่า “การเข้าร่วมกิจกรรมเพื่อสังคมในพื้นที่ห่างไกลทำให้ได้เห็นปัญหานี้ในเชิงลึกมากขึ้น ประชาชนที่ไปพบส่วนใหญ่เป็นเกษตรกรหรือคนงานในสวนยางที่ไม่สามารถเข้าถึงการรักษาพยาบาล และมักจะต้องทนทุกข์อย่างเงียบๆ เป็นเวลานาน”
ทรินนิตี้ มองว่าโครงการโบทานิก้า (Botanica) ไม่เพียงช่วยลดปัญหาผิวหนังเท่านั้น แต่ยังช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของเกษตรกรที่ปลูกสมุนไพรทองพันชั่ง นั่นหมายถึงการช่วยเหลือชุมชนที่ขาดแคลนและสนับสนุนเกษตรกรในเวลาเดียวกัน ทำให้เกิดการพัฒนาที่ยั่งยืนอีกด้วย
