เกษตรกรใช้รถขนส่งโมโนเรลขนส่งส้มโอในหมู่บ้านหนานฝู เขตเหมยเซี่ยน เมืองเหมยโจว มณฑลกวางตุ้ง (พีเพิลส์ เดลี่ ออนไลน์)
ในช่วงทศวรรษ 1980 เมืองเหมยโจว มณฑลกวางตุ้งทางตอนใต้ของจีน เริ่มส่งเสริมให้ชาวบ้านปลูกส้มโอ และหมู่บ้านหนานฝูก็เริ่มปลูกส้มโอบนพื้นที่ขนาดใหญ่ หวงหง เกษตรกรรายหนึ่งเล่าว่า ในอดีตพ่อของเขาเคยดูแลต้นส้มโอเพียง 45 ต้น ก่อนขยายเป็นสวนกว่า 80 หมู่ (ราว 33 ไร่) ในปัจจุบัน ยุคที่ต้องแบกส้มโอบนเสาสะพายไหล่หมดไปแล้ว ปัจจุบัน โดรนบรรทุกส้มโอบินอยู่เหนือศีรษะ ขณะที่รถขนส่งโมโนเรลที่สามารถบรรทุกน้ำหนักได้มากกว่า 350 กิโลกรัม วิ่งผ่านสวนผลไม้ “นี่คือเซ็นเซอร์อัจฉริยะที่รวบรวมข้อมูลความชื้นในดิน อุณหภูมิ และสภาพอากาศแบบเรียลไทม์ หลังวิเคราะห์เสร็จ รายงานต่างๆ จะถูกส่งไปยังโทรศัพท์พร้อมการแจ้งเตือนเกี่ยวกับการชลประทานและการใส่ปุ๋ย ส่วนนี่คือหลอดไฟอัจฉริยะสำหรับตรวจสอบศัตรูพืชที่ติดตามกิจกรรมของแมลงโดยอัตโนมัติตลอด 24 ชั่วโมง ช่วยให้สามารถป้องกันได้ตั้งแต่เนิ่นๆ และสามารถใช้ยาฆ่าแมลงตามหลักวิทยาศาสตร์ได้” หวงกล่าวพร้อมเสริมว่า “เมื่อไม่กี่ปีก่อน ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะสามารถจัดการสวนส้มโอได้ด้วยสมาร์ทโฟนเพียงเครื่องเดียว” ทั้งนี้ สวนส้มโอขนาด 80 หมู่ของเขาคาดว่าจะให้ผลผลิต 350,000 กิโลกรัมในปีนี้ โดยมีผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรเขตเหมยเซี่ยนคอยให้คำปรึกษา ช่วยยกระดับคุณภาพผลผลิต
หลี่ หย่งเซิง ประธานสมาคมส้มโอเหมยเซี่ยน ในเมืองเหมยโจว มณฑลกวางตุ้ง แนะนำผลิตภัณฑ์จากส้มโอ (พีเพิลส์ เดลี่ ออนไลน์)
ปัจจุบัน หมู่บ้านหนานฝูมีเกษตรกรผู้ปลูกส้มโอ 450 หลังคาเรือน รวมพื้นที่ปลูกกว่า 5,000 หมู่ (ราว 2,083 ไร่) สร้างรายได้ปีละกว่า 50 ล้านหยวน หมู่บ้านยังขยายห่วงโซ่อุตสาหกรรมส้มโอ โดยผลิตสินค้าจากส้มโอ เช่น น้ำมันหอมระเหย สารประกอบนารินจิน และเปลือกส้มโอแห้งทั่วเมืองเหมยโจว มูลค่าห่วงโซ่อุตสาหกรรมส้มโอปี 2567 สูงกว่า 8.9 พันล้านหยวน ช่วยเพิ่มรายได้ให้เกษตรกรมากกว่า 100,000 ครัวเรือนอุตสาหกรรมส้มโอยังหนุนการท่องเที่ยวชนบท ดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมาก และสร้างรายได้ตลอดทั้งปีให้ชาวสวน แทนที่จะมีรายได้เฉพาะฤดูเก็บเกี่ยวเท่านั้น
ที่มา People’s Daily Online
