หน้าแรก ภูมิภาค “มลายูป...

“มลายูปริทัศน์ #2” เรื่องราวของมลายูร่วมสมัยนักเขียน-นักอ่านของชายแดนใต้

2.09.19 | 15:36 น.

แม้ปัจจุบันหนังสือ และสิ่อประเภทวารสาร บนแผงหนังสือ จะเริ่มห่างหายไปกับวงการสื่อ เป็นสื่อตัวเลือกที่อยู่รั้งท้าย เป็นเพียงบางคน เฉพาะกลุ่ม หรือเป็นคนยุคกลาง หรือยุคก่อน เพราะสื่อปัจจุบันที่ทุกคนไม่อาจปฎิเสธอย่างสิ่อโซเชียล มาแทนที่ ได้กินพื้นที่ให้กับนักอ่านนักเสพสื่อรุ้นใหม่ อย่างรวดเร็ว

แต่หลังจากเมื่อปี 2 ปีก่อน ที่วารสารมลายูปริทัศน์ (The Melayu Review) ฉบับปฐมฤกษ์ออกมาสู่สายตาของสาธารณชนแล้ว กลับได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามจากนักอ่านทั้งหลาย วงการทั้งในชายแดนใต้ก่อนที่กระจายไปตามที่อื่นๆ


ผ่านมาทิ้งช่วงกันไปนานถึงปีกว่าๆ เล่มที่สองจึงตามมาในปี 2562 นี้ ด้วยเนื้อหาประเด็น “ศิลปะและวัฒนธรรมในโลกมลายูร่วมสมัย” เพื่อที่จะเชื่อมโยง เชิญชวน การเล่าเรื่องผ่านตัวหนังสือ ที่ใช้ศิลปะ ในการร้อยเรียง เชื่อมโยงผู้คน จากทุกๆแขนง หลายวงการ หลายบทบาท ได้แสดงและบอกเล่าถึงพื้นที่ เริ่องราวในพื้นที่กลางนี้ สมานใจ หลอมรวมสร้างเรื่องราวความเข้าใจ ในโลกทางความคิด ตลอดจนมิติอื่นๆ อีกร้อยเรื่องราวบนโลกใบนี้
ซึ่งครั้งนี้ได้รวบรวมบรรดาผู้เขียน ทั้งในวงการ นอกวงการ กลุ่มนักอ่าน กลุ่มผู้สนใจสื่อวารสาร มีใจรักในหนังสือ ได้ส่งเรื่องราวจำนวนมากเพื่อร่วมสังสรรค์กับวารสารเล่มนี้

จากการคัดสรรเหลือบทกวีจำนวน 9 ชิ้น เรื่องสั้น 6 เรื่อง บทความ 17 ชิ้น ภาพถ่าย 4 ชิ้น จากนักเขียนทั้งในและนอกพื้นที่ร่วมถ่ายทอดเรื่องราวสะท้อนโลกมลายูร่วมสมัยหลากรูปแบบออกมาเป็นมุมมองที่น่าสนใจในวารสารเล่มที่สอง เล่มนี้

ซาการียา อมตยา กวีซีไรท์และบรรณาธิการวารสาร ยืนยันถึงความตั้งใจว่าทำงานวารสารนี้ด้วยความภูมิใจในผลงานที่มีชีวิต ผ่านการกลั่นกรองเป็นเล่ม มีสปิริตความเป็นหนังสือ ตัวตนบนหน้ากระดาษ สวนกระแสโดยการเขียน และเชื่อว่าหนังสือมีพลังบางอย่างที่มีกระบวนการกว่าจะถึงมือคนอ่านและเก็บไว้ได้นานนับสิบๆ ปี

Advertisement

ซาการียาบอกถึงที่มาของชื่อวารสารนี้ว่า สิ่งที่ยืนยันคือไม่สามารถเปลี่ยนสีดวงตา ผิวหนัง ชาติพันธุ์ ว่าคือมลายู เป็นลักษณะร่วมของคนภูมิภาคนี้ จึงไม่แปลกที่จะตั้งชื่อนี้ เพียงหยิบชื่อมลายูมาใช้ เห็นคนที่เขียนหนังสือได้ ครึ่งหนึ่งมาจากคนนอก อีกครึ่งคือคนในพื้นที่ที่คัดมาแล้ว และปลายปีนี้จะเปิดรับงานเขียนอีกครั้ง

“คนที่นี่มีความเฉพาะทาง เห็นคนเขียนหนังสือได้แต่จะยืนระยะต่อแค่ไหนเชื่อว่ายังมีคนอยากมีสปิริตให้อดทนในการเขียน เขียน เขียน ต้องการการเกลาให้งานเขียนเราอยู่ต่อ เรารอแรงบันดาลใจอย่างเดียวไม่ได้ ทำอะไรก็ได้ ไม่มีคำตอบตายตัวในการสร้างแรงบันดาลใจ ขอให้มีวินัยในการเขียน อยู่กับตัวเอง ลงลึกในความรู้สึกมากขึ้น สะสมความคิด คิดอะไรได้ก็เขียนไว้ เราต้องแลก อาจด้วยชีวิต ถ้าทำไม่ได้ค่อยไปทำอย่างอื่น เราเชื่อในสิ่งนี้ เราจึงมีอยู่”

ในความเป็นมลายูและปัตตานีนั้น ซาการียามองว่าคือความหลากหลายและเฉพาะทางที่ลงตัวของปัตตานียุคใหม่
“มองมาจากข้างบนจะเห็นคนที่ทำงานต่างจากในอดีต เป็นยุคใหม่ของปัตตานี เป็นการปะทะสังสรรค์ทางความคิด ต้องถกกัน เช่นงานปัตตานีดีโคตร เอาความต่างมาอยู่ในที่เดียวกัน เหมือนการชมนิทรรศการขนาดใหญ่ มีงานแปลกๆ เกิดขึ้นในพื้นที่ เกิดภาคประชาสังคมหลายกลุ่มทำงานในแนวทางของตัวเอง งานศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่มีโครงการวางแผนว่าจะฟื้นฟู หากเป็นไปตามความรู้สักของผู้คน ทำในสิ่งที่ถนัดไม่ขัดขากัน รวบรวมคนที่มีศักยภาพหลากหลายและยืนยันในสิ่งที่ตัวเองทำ”

เจ้าของรางวัลดับเบิ้ลซีไรท์อย่าง วีรพร นิติประภา ซึ่งมาจัดเวิร์คชอปงานเขียนในงานนี้ด้วย บอกถึงงานเขียนในเล่มนี้ว่า มีความเป็นวรรณกรรมสูงมาก มองลึกลงไปคือได้อ่านสองเรื่อง สะท้อนความคิดของคนในพื้นที่และคนนอกพื้นที่ มองเห็นความซับซ้อนของปัตตานี

“ต้องมาทำงานวรรณกรรมในพื้นที่ในเมืองแบบนี้ อยู่ในพื้นที่ที่ไม่สามารถตัดสินอะไรได้เลย เป็นสิ่งที่กลมกล่อมมาก ชอบอ่านงานของภาณุ บทความในรูปของกวี เป็นสายตาของคนนอกที่มองเข้ามา สื่อสารจากหลายมุม ทำได้ดีในฐานะที่เป็นเครื่องมือสื่อสาร หากจะครอบคลุมอาจต้องมีเล่ม 3 เล่ม 6 ให้มองในมิติที่หลากหลายในแง่ต่างๆ
ตอนนี้คนกลับมาอ่านหนังสือกันมากขึ้นทุกปี นิยายเป็นพันหน้ายังมีคนอ่าน ยุคข่าวสารเฝือคนก็เบื่อ เราพูดถึงพื้นที่ที่จับต้องไม่ได้ งานศิลปะคือการยืนยันว่าคนยังอยู่ ยังไม่ตาย มองการเขียนเป็นการทำแบบฝึกหัด การเขียนคือการคิด ร่อนกระชอนเอง ทำไปเรื่อยๆ แค่ทำ ต้องค้นพบการรื่นรมย์ของการทำงานก่อน และมั่นใจว่าเขียนแล้วทำให้โลกดีขึ้น ดีใจที่คนที่นี่ทำงานได้บรรเจิด อยากเห็นมากกว่านี้ไม่สิ้นสุด อยากให้โลกเห็นพวกคุณ”

ณาญิบ อาแวบือซา กรรมการคัดเลือกงานเขียนและกองบรรณาธิการ บอกว่า การเลือกงานเพื่อตีพิมพ์เป็นสิ่งที่ยากมากและไม่ดูว่าใครเขียน เปิดโอกาสให้กับทุกคน งานเขียนคืองานที่ต้องทำไปเรื่อยๆ มีความรับผิดชอบกับงาน ทำเพื่อเกิดทักษะ ความเชี่ยวชาญ เขียนได้ลื่นขึ้น คิด ลอง ทำ สู่จุดที่เหมาะสม จนในที่สุดได้รวมในเล่มนี้ได้ เราหวังให้เล่มนี้เป็นหนังสือที่มีคุณภาพดีๆเล่มหนึ่ง ในวงการ

หลายๆคนที่ได้อ่าน มลายูปริทัศน์เล่มนี้ต่างพูดกันว่า งานวรรณกรรม หรือหนังสือยังคงจำเป็น การสร้างการอ่านคือการเปิดโลกทัศน์ หนังสือคือสื่อสิ่งแรกๆที่เราได้รู้จัก ได้อ่าน แม้ปัจจุบันหลายคนจะมองว่าสื่อนี้เป็นเพียงแค่ลมแผ่ว แต่ที่จริงแล้วอาจจะไม่ใช่ เพราะเนื้อหา สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในด้วยถ้อยคำที่เรียงร้อยผ่านการคัดกรองนั้นต่างหากที่อาจสร้างปรากฎการณ์ อันยิ่งใหญ่ได้

สำหรับเจ้าของผลงานในวารสาร มลายูปริทัศน์เล่มนี้ คือ จันทร์ รำไร โรสนี นูรฟารีดา ณัชชา เบ็ญหมัด สันติพล ยวงใย อานี ราชพิทักษ์ อาดีลัน หะยีมายอ อำหมัด เอียดยาว วิศิษฐ์ ปรียานนท์ อมรศักดิ์ ศรีสุขกลาง ซาฮารี บิน อิสฮาก นวลน้อย ธรรมเสถียร อ.ราซัค พิเชฐ แสงทอง ทวีศักดิ์ เผือกสม บัญชา ราชมณี สถาปนา เชิงจอหอ ภาณุ มณีวัฒนกุล กุลพัชร์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา สามารถ ทองเฝือ อิฮซาน เจะแว อัสรี มาหะมะ วสมน สาณธเสน ชาคริต แก้วทันคำ อัฐพล ปิริยะ พรรณิดา บุญสัน ชุมศักดิ์ นรารัตน์วงศ์ อนีส นาคเสวี Noah Viernes อัซเดียนา ฮะซา อัยนา ภูยุทธนานนท์ วันมุฮัยมีน อีแตลา กุดุง บานียาวี สันติพล ยวงใย สะรอนี บินมะห์มูด อัศศอบรีย์ ราชิต มานิตย์พันธ์ ฮากีม เจะโด อนุสรณ์ มาราสา รัตนชัย มานะบุตร