วันที่ 24 มิถุนายน นายมนัส บุญพัฒน์ นายกสมาคมคนกรีดยางและชาวสวนยางรายย่อย เปิดเผยว่า ราคายางในวันนี้ยังทรงๆ อยู่ เนื่องจากก่อนหน้านี้ชาวสวนยางได้ใช้ชีวิตกันอย่างหรูหราฟู่ฟ่า แต่พอราคายางตกลงมาเราก็แทบจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้ วันนี้ราคาน้ำยางอยู่ที่ 48-50 บาท เราพออยู่ได้ แต่อย่าให้ต่ำกว่านี้ ต้องเจอกันอีกรอบ
“หันมามองชาวนาวันนี้ออกมาตรการให้ความช่วยเหลือ จะเห็นว่าก่อนหน้านี้ ช่วงภัยแล้งบอกให้ชาวนาหยุดทำนา แล้วจะเอาอะไรกิน รบ.ก็ออกมาตรการให้ความช่วยเหลือหลายมาตรการก็ถือว่าช่วยได้ส่วนหนึ่ง แต่อยากให้ รบ.หันมาดู มาตรการให้ความช่วยเหลือชาวสวนยาง ว่าจะใกล้เคียงกับการช่วยเหลือชาวนาหรือไม่” นายมนัส กล่าว
นายมนัส กล่าวว่า ก่อนหน้านี้ รบ.ได้ลงมาดูเกษตรกรปลูกกล้วยหอมทอง ก็บอกว่าดีแล้วเดินมาถูกทางแล้ว หรือแม้กระทั่งเกษตรกรแปรรูปยางทำหมอนทำที่นอน ก็บอกเหมือนกันว่าทำดีแล้ว มาถูกทางแล้ว แต่ในความเป็นจริงแล้ว วันนี้ทั้งหมอน ที่นอน แม้แต่กล้วย ออกมาบานเบอะขายไม่ได้ รบ.ออกมาตรการดี แต่ไม่หาตลาดให้มารองรับ ที่สำคัญมาตรฐานการรองรับก็ไม่มีให้ วันนี้เกษตรกรเหล่านี้ต้องไปกู้หนี้มาจากมาตรการให้ความช่วยเหลือจากรัฐบาลเช่นกัน มันเหลวเป๋ว ขณะที่ออกมาตรการเพื่อเอื้ออำนวยให้กับผู้ประกอบการ เหมือนทำให้ดูดี รบ.ต้องไม่ลืมว่า ผู้ประกอบการเหล่านี้มีมาตรฐานรองรับเช่นกัน เกษตรกรทำด้วยมือและเครื่องจักรเล็กๆ แต่ผู้ประกอบการสั่งทีเดียวผลิตภัณฑ์ออกมาพรึบเดียว นี่คือสิ่งที่เป็นมาตรการของ รบ.
หันกลับมามองว่า การแก้ปัญหาเหมือนโครงข่ายใยแมงมุม ที่แก้ปัญหาแล้วยังวนไปวนมาชนกันอีก ไม่มีทางหลุดวงจร หรือกลไกอันนี้ได้ ไปดูได้เลย เกษตรกรชาวสวนยางที่ทำหมอนที่นอนใน ปัตตานี ยะลา นราธิวาส ร้องโอดครวญขายไม่ได้ หากมองย้อนกลับในมุมมองเดียวกันของชาวนา รบ.ก็ใช้มาตรการแบบเดียวกันจึงไม่แปลกใจว่าจะต้องเดินตามรอยเหมือนๆ กันกับเกษตรกรไทย ไม่เข้าใจว่าออกมาตรการช่วยแล้วทำไมคนที่ได้คือคนรวย ยางก็เหมือนกันยักษ์ใหญ่ส่งออกก็เป็นยางที่ทำจากมือของชาวสวนยาง เพียงแต่ผู้ประกอบการถือ GMP เอาไว้จึงได้ส่งออก จึงอยากบอกให้ รบ.รับรู้ว่า นี่คือความจริง และนี่เป็นเสียงสะท้อน วันที่ รบ.ออกมาตรการช่วยเหลือ เอื้อให้ผู้ประกอบการผลิตสินค้ามาแข่งกับเกษตรกร แต่พอหน่วยงานท้องถิ่น หรือรัฐวิสาหกิจ หรือวิสาหกิจชุมชนจะตั้งโรงงานแปรรูปยางเพื่อช่วยเหลือเกษตรกรโดยตรง กลับมองว่าขัดกับ กม. ว่าด้วยพัสดุ ที่องค์กรภาครัฐไม่สามารถทำธุรกิจแข่งขันกับเกษตรกรได้ แล้วมันอะไรกันนี่คือข้อเท็จจริงที่ควรทราบ
นายมนัส กล่าวอีกว่า วันนี้ชาวสวนยางจึงต้องค่อยลุกขึ้นเดินอีกครั้งอย่างแนบแน่น สมาชิกในสมาคมฯได้รวมกลุ่มเกษตรกรชาวสวนยางรายย่อยที่ขายน้ำยางสดให้ได้ขายในราคาแบบวิธีประมูลราคา วันต่อวันเริ่มทำหลายจุด ไม่ว่าจะเป็นที่ บ้านพรุขี้กลา ต.ห้วยปริก อ.ฉวาง หรือ บ้านท่าหิน ต.บางรูป อ.ทุ่งใหญ่ จ.นครศรีธรรมราช ด้วยการลงหุ้นระดมทุนจากสมาชิกผู้มีจิตอาสาเบื้องต้น แล้วจดทะเบียนเป็นกลุ่ม′วิสาหกิจชุมชน′หรือ′กลุ่มเกษตรกร′ เริ่มต้นด้วยการรับรวบรวมน้ำยางสดจากสมาชิกและเกษตรกรรายย่อยในชุมชนทุกวัน ประสานให้ผู้ประกอบการหรือสถาบันเกษตรกร หรือแม้แต่ผู้รับซื้อคนกลางรายเล็กรายย่อยได้เข้าไปประมูลราคาทุกวันเช่นกัน วันต่อวัน รายไหนราคาสูงสุดขายให้กับรายนั้น ผลที่ได้ไม่ถูกเอาเปรียบเปอร์เซ็นต์และน้ำหนักยาง ได้ราคาขายที่สูงที่สุดจากผู้ซื้อทุกวัน มีความมั่นคงและเข้มแข็งของกลุ่ม ยกระดับความมั่นคงในอาชีพของคนสวนยางรายย่อยโดยไม่ถูกกดราคา เตรียมความพร้อมความรู้ความสามารถในการบริหารจัดการทั้งด้านการเงินการบัญชีฯ ทั้งนี้ เพื่อพัฒนาต่อไปข้างหน้า สมาคมฯจะพยายามรณรงค์ขยายให้มีมากขึ้นในทุกพื้นที่ที่ยังมีชาวสวนยางรายย่อยอยู่เท่าที่จะสามารถทำได้ จะได้ไม่ต้องรอแบมือรับบริจาคการแก้ไขช่วยเหลือจากใครต่อใครยิ่งในภาวะวิกฤตราคาที่กำลังจะคืบคลาน เข้ามาให้เห็นอีกระลอกหนึ่งในเร็วๆ นี้
