ครอบครัว ชาวไชยาสุดปลาบปลื้ม ได้ถวายกำลังใจ ในหลวง
นางศันสนีย์ พรชัย ชาวอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟชบุ๊ก ปลื้มปีติที่สุดในชีวิตครอบครัวได้มีโอกาสเข้าเฝ้าส่งเสด็จฯพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ณ ท่าอากาศยานกองบิน 7 อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี หลังเสร็จสิ้นพระราชพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่ผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏเขตภาคใต้ เมื่อคืนวันที่ 17 ธันวาคม 2563 เวลา 22.00 น.
“ลูกชาย น้องบาซิล ดช.อภินัทธ์ พรชัย ชั้น ป3/4 โรงเรียนเพชรผดุงเวียงไชย และหลานสาวอีก 2 คน น้องอุ้ม ดญ.ชญาดา เครือหงส์ ป.1/2 โรงเรียนพุทธนิคมและน้องเพลง นส.สมฤดี ชำนิธุรการ โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย สุราษฎร์ธานี มาขอร้องให้พาไปส่งเสด็จในหลวงและพระราชินีหน่อย พวกเขาอยากไปมากๆ เลยตัดสินใจพาไป
ตอนแรกจะพาไปที่ราชภัฎ แต่กลัวไม่ทัน เลยตัดสินใจไปส่งเสด็จที่กองบิน 7 ไปรับที่โรงเรียนแล้วรีบไปกันเลย เมื่อไปถึงปรากฎว่าต้องรอส่ง ไม่ได้รอรับ ประมาณ 4-5 ชม.เลยถามเด็กๆว่าไหวไหมลูก เด็กๆบอกว่าไหว อยากรอ เลยตัดสินใจรอกัน
เจ้าหน้าที่ดูแลประชาชนดีมากๆ มีโรงครัวพระราชทานแจกอาหารด้วย จนกระทั่งใกล้ถึงเวลา เจ้าหน้าที่พาขึ้นรถบัส ไปนั่งใกล้เครื่องบินพระนั่งที่นั่ง
เนื่องจากน้องเป็นเด็กตัวเล็ก จึงได้นั่งแถวหน้า ระหว่างนั่งน้องก็ดึงกระดาษแข็งใบนึงออกมาจากกระเป๋า แล้วบอกว่า มะม๊า น้อง 3 คนช่วยกันวาดภาพ และเขียนจดหมายให้กำลังใจในหลวง เราขออ่าน อ่านได้ 2 บรรทัด เห็นเจ้าหน้าที่เดินมา จึงให้น้องรีบวิ่งเอาไปถามเจ้าหน้าที่ก่อน ว่าจะถวายได้ไหม เพราะน้องเขียนมาตามประสาเด็ก อาจไม่สวยงาม เขียนกับดินสอ เจ้าหน้าที่รับไป แล้วก็ไปตามกันมาอีก 4-5 คน แล้วเดินมาขอบัตรประชาชนเรา คิดในใจว่าลูกเขียนอะไรไป ดูเป็นเรื่องใหญ่จัง เพราะเราอ่านได้แค่ 2 บรรทัดและเจ้าหน้าที่ก็รับกระดาษใบนั้นไปเก็บไว้ให้เลย
จากนั้น เขามาขอบัตรประชาชนน้องทั้ง 3 คน แล้วมาคุยกับเราว่า น้องๆเขียนได้ดีมากเลย ทางเจ้าหน้าที่จะให้ถวายกับทั้ง 2 พระองค์ด้วยตัวเองเลยนะ ตอนนั้นขนลุกมาก ตื่นเต้น ดีใจ แทนลูกอย่างบอกไม่ถูก
จนกระทั่ง พระองค์เสด็จมาถึง ทั้ง 3 คนได้ถวายการ์ดถวายพระพร ใบนั้นให้ พระองค์รับ และส่งตรัสถาม ว่าคืออะไรครับ เด็กๆ ตอบไปว่า พวกหนูอยากให้กำลังใจในหลวง พระราชินียิ้มทรงชี้ให้ในหลวงอ่าน ในหลวงทรงยิ้ม และตรัสว่า “ น่ารักมาก ขอบใจ เราจะเก็บเอาไว้ “ และทรงโบกพระหัตถ์ให้เด็กๆ นับเป็นพระมหากรุณาอย่างหาที่สุดมิได้จิงๆ และดีใจที่ลูกและหลานของเรา มีความจงรัก ภักดี ใน ชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ ดีใจที่สิ่งที่เราสอน เราทำให้เห็น เขารับรู้และนำไปปฏิบัติตาม ด้วยตัวพวกเขาเอง
…ที่สุดแห่งความภูมิใจของครอบครัว….
