สาวร้อง รพ.ปทุมธานีทำพ่อหาย แจ้งให้ไปดูใจพ่อป่วยโควิด กลายเป็นพ่อคนอื่น แถมชื่อเจ้าของเตียงเผาไปแล้ว
เมื่อวันที่ 9 มี.ค.65 น.ส.ธัชสุภา วณิชยกุลวงศ์ อายุ 33 ปี พร้อมญาติได้เดินทางไปที่ สภ.เมืองปทุมธานี เพื่อให้ปากคำกับพนักงานสอบสวนเพิ่มเติมหลังจากที่พ่อมารักษาตัวโรคโควิดที่ รพ.ปทุมธานี แต่ได้หายไป
น.ส.ธัชสุภากล่าวว่า นายธีระ ระงับโจร อายุ 66 ปี พ่อตนป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์และเข้ารักษาตัวที่เนอร์สซิ่งโฮม ต่อมาเมื่อเดือนมกราคม 2565 พ่อติดโควิดที่เนอร์สซิ่งโฮม ซึ่งทางเนอร์สซิ่งโฮมได้พาตัวเข้ารักษาที่โรงพยาบาลปทุมธานี
ต่อมาวันที่ 7 มีนาคม 2565 ช่วงเวลาประมาณ 18.30 น.ทางโรงพยาบาลปทุมธานีโทรมาแจ้งว่าพ่ออาการไม่ดีให้เข้ามาดูที่โรงพยาบาล ตนและญาติจึงไปที่โรงพยาบาลก็พบว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงไม่ใช่พ่อของตน แต่ชื่อที่เตียงนั้นเป็นชื่อของพ่อ ตนจึงบอกกับทางโรงพยาบาลว่าคนนี้ไม่ใช่พ่อตนนะ ผิดหรือเปล่าเพราะเอกสารเป็นชื่อของพ่อเรา ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วว่าพ่อของตน จะจำไม่ได้เลยเหรอ ซึ่งทางพยาบาลก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะเอกสารได้มาแบบนี้ ซึ่งก็ไปถามว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นใคร ตนก็ได้โทรไปหาพี่เลี้ยงของพ่อซึ่งทางพยาบาลพี่เลี้ยงก็บอกว่าไม่ใช่พ่อเพราะพี่เลี้ยงเลี้ยงพ่อมา 7 ปี ที่เนอร์สซิ่งโฮม ตนก็ถามว่าพอรู้จักลุงคนนี้ไหมเพราะที่เนอร์สซิ่งโฮมส่งมามีคนอื่นด้วย ซึ่งพี่เลี้ยงได้ส่งรูปมาให้ดูตนก็ได้สอบถามชื่อว่าคุณลุงที่นอนอยู่บนเตียงชื่ออะไรก็ทราบชื่อว่าลุงบุญหนา ตนก็ได้โทรศัพท์ไปสอบถามกับเจ้าของเนอร์สซิ่งโฮม
ซึ่งทางเจ้าของบอกว่าลุงบุญหนาได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2565 เพิ่งเผาเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2565 ที่วัดหงส์ ต.บางปรอก อ.เมือง จ.ปทุมธานี ด้วยโรคโควิด ซึ่งตนก็แปลกใจว่าถ้าคุณลุงเสียชีวิตไปแล้ว แล้วคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นใคร และพ่อของตนหายไปไหน
ซึ่งทางโรงพยาบาลก็เช็กแล้วว่าคุณลุงบุญหนาเสียชีวิตไปแล้ว มาถึง ณ วันนี้ก็ยังหาคุณพ่อไม่เจอ ตนก็ถ่ายรูปไปให้ลูกของคุณลุง เขาก็บอกว่าเป็นพ่อของเขาจริงๆ และทางโรงพยาบาลนำศพใครไปเผาเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2565 ที่ผ่านมา
ทางโรงพยาบาลปทุมธานี ต้องออกมาชี้แจงให้ชัดเจนรวมถึงการรักษาด้วย ถ้ารักษาสลับกันแบบนี้พ่อตนไม่มีโรคประจำตัว แค่ติดโควิดอย่างเดียว ส่วนลุงบุญหนามีโรคประจำตัวอยู่แล้ว และตนก็ไม่ทราบว่าเขารักษากันแบบไหนถึงผิดพลาดกันได้ถึงขนาดนี้ โดยลุงบุญหนาก็ยังใช้ชื่อนายธีระ ระงับโจร นอนอยู่ที่เตียงซึ่งเป็นเตียงพ่อของตน จึงได้ไปลงบันทึกประจำวันไว้แล้วตั้งแต่วันที่ 7 มีนาคม 2565 ซึ่งทางโรงพยาบาลไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย และทางโรงพยาบาลจะเชิญตนเข้าไปคุยพร้อมบอกว่าได้ข้อมูลครบถ้วนแล้ว
