เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ขณะนี้ผู้ประกอบการหมูย่างเมืองตรัง ได้รับผลกระทบจาก พ.ร.บ.ควบคุมการฆ่าสัตว์การจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ.2559 กรมปศุสัตว์ ที่บังคับใช้ยังไม่ถึงปี โดยสาระสำคัญคือกำหนดให้ฆ่าสัตว์ ชำแหละเนื้อสัตว์ ในสถานที่ตั้งโรงฆ่าสัตว์ และโรงพักสัตว์เท่านั้น ห้ามมิให้ผู้ใดฆ่าสัตว์นอกโรงฆ่าสัตว์เพื่อจำหน่ายเนื้อสัตว์ ผู้ใดฝ่าฝืนมีโทษทั้งจำทั้งปรับ
นายสัมพันธ์ ยิ้วเหี้ยง อายุ 47 ปี เจ้าของหมูย่างโกสุ่ย กล่าวว่า หลัง พ.ร.บ.ควบคุมการฆ่าสัตว์ฯบังคับใช้ ผู้ประกอบการหมูย่างเมืองตรังได้รับความเดือดร้อนอย่างหนัก เนื่องจากไม่สามารถใช้วิถีดั้งเดิมในการย่างหมูได้ โดยหมูย่างเมืองตรังกว่าจะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกเป็นที่รู้จักจนถึงปัจจุบันนี้ มีเคล็ดลับ กรรมวิธีการทำหลายอย่าง ทุกขั้นตอนสอดคล้องลงตัวกันหมด ทั้งเรื่องของขนาด เวลา และวิธีการทำการหมัก ฯลฯ นับเป็นศิลปะโบราณสูตรดั้งเดิมตั้งแต่บรรพบุรุษ และเป็นเรื่องยากมากที่ผู้ประกอบการย่างหมูเมืองตรัง ต้องปฎิบัติตามกฎหมาย ที่บังคับให้ฆ่าหมูที่โรงฆ่าเท่านั้น ทำให้ตนและผู้ประกอบการหมูย่างเดือดร้อนเพราะโรงฆ่าสัตว์ไม่สามารถกำหนดเวลาฆ่าหมูได้ตรงตามสูตร และหมูตัวเล็กที่ใช้สำหรับไหว้เจ้าก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเครื่องมีขนาดใหญ่ ทำได้เฉพาะหมูตัวใหญ่น้ำหนัก 70 กิโลกรัมขึ้นไปเท่านั้น แต่หมูย่างเมืองตรังตัวเล็กถึงจะอร่อย ต้องสูญเสียลูกค้าและรายได้จำนวนมาก อีกทั้งหมูย่างต้องฆ่าแล้วตาก ห้ามทับ ค่าใช้จ่ายเดินทาง แถมเปิด-ปิดเป็นเวลา ซึ่งตรงข้ามกับการทำหมูย่างอีก หมูย่างส่วนใหญ่ฆ่าตอนกลางคืน หรือเย็น เพื่อย่างกลางคืน และต้องย่างภายใน 2 ชั่วโมง เพื่อให้รสชาติดี แต่โรงฆ่าสัตว์เปิดเวลากลางวัน ซึ่งสวนทางกับภูมิปัญญาดั้งเดิมทุกประการ
นอกจากนั้น นายสัมพันธ์ยังกล่าวด้วยสีหน้าหนักใจอีกว่า ตอนนี้ตนมีคดีความอยู่เนื่องจากฝ่าฝืน พ.ร.บ.ฯฉบับนี้ เนื่องจากต้องทำเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัว และที่กำลังหนักใจที่สุด ประมาณเดือน ก.ค.นี้ ตนได้รับการติดต่อจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.)ให้นำหมูย่างเมืองตรังไปออกบูทจำหน่ายที่ต่างจังหวัด แต่ยังเป็นเช่นนี้ตนคงทำไม่ได้ เพราะจะต้องย่างหมูจำนวนมาก คาดว่าจะต้องสูญเสียรายได้ไม่ต่ำกว่า 300,000 บาท
ด้านนายภราดร นุชิตศิริภัทรา รองประธานหอการค้า จ.ตรัง กล่าวว่า ต้องยอมรับว่า พ.ร.บ.ควบคุมการฆ่าสัตว์การจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ.2559 กรมปศุสัตว์ ส่งผลกระทบโดยตรงกับผู้ประกอบการหมูย่างเมืองตรัง ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้อัตลักษณ์ของท้องถิ่น เป็นอาชีพดั้งเดิม สัญลักษณ์ของจังหวัด ปัญหาที่เกิดขึ้นตนในฐานะตัวแทนหอการค้า จ.ตรัง ก็พยายามหาทางออก ทางรอดให้กับผู้ประกอบการหมูย่าง ทั้งนี้ จากข้อมูลทราบว่าในพื้นที่ จ.ตรัง มีโรงฆ่าสัตว์ 7 แห่ง ที่ได้มาตรฐานแค่ 4 แห่งเท่านั้น ซึ่งถือว่าน้อยมากๆ หากเทียบกับจำนวนหมูที่ต้องฆ่าและชำแหละในแต่ละวัน และการฆ่าหมูขายเนื้อสด กับฆ่าเพื่อทำหมูย่างก็ต่างกัน การทำหมูย่างทุกขั้นตอนคือความพิถีพิถัน คือศิลปะ หรือวิถีชุมชน อย่างไรก็ตาม ขณะนี้อยู่ระหว่างศึกษาและหาทางออกร่วมกันเพื่อช่วยเหลือผู้ประกอบการหมูย่างเมืองตรัง ให้รอดพ้นจากวิกฤต พ.ร.บ.ควบคุมฯ ครั้งนี้
