การแพทย์พื้นบ้านในสังคมไทยนั้นมีมานานคู่กับความเป็นมาของชนชาติไทย ซึ่งไม่แตกต่างไปจากประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคอาเซียน แต่หมอพื้นบ้านในประเทศไทยถูกระบุว่าเป็นหมอเถื่อนไม่ถูกกฎหมายตั้งแต่มีการพัฒนาด้านสาธารณสุขพื้นฐานของประเทศที่หันไปใช้การแพทย์ตะวันตก ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เป็นต้นมา ซึ่งในยุคปัจจุบันได้มองเห็นความสำคัญของระบบการดูแลสุขภาพในแบบดั้งเดิมที่มีประโยชน์ในการรักษาโรคในยุคใหม่ได้ดีอย่างหนึ่งและการสืบทอดองค์ความรู้ที่เป็นภูมิปัญญาไทยอาจต้องหายไปถ้าไม่มีการปรับแก้กฎหมาย
อย่างไรก็ตามในรัฐบาลยุคปัจจุบันได้นำปัญหาดังกล่าวขึ้นมาปัดฝุ่น โดยจะนำหมอพื้นบ้านที่เหลืออยู่ในสังคมไทยให้มีช่องทางการทำงานที่ถูกต้องมีกฎหมายรองรับ จึงเป็นที่มาของการยกร่างกฎหมายระเบียบการรับรองหมอพื้นบ้านให้สามารถออกจากมุมมืดออกมาทำงานกับประชาชนได้ภายใต้ภูมิปัญญาความรู้ของตนเองที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษและความรู้ในตำราโบราณ ในขณะนี้มีเครือข่ายหมอพื้นบ้านจากภาคเหนือ ได้แก่ จังหวัดเชียงรายโดยสภาหมอเมืองเชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน เชียงใหม่ และจังหวัดแพร่ออกมาแสดงออกในการคัดค้านแล้ว
นายเกียรติ คำน้อย ผู้ประสานงานหมอพื้นบ้าน อ.วังชิ้น จ.แพร่ กล่าวว่า เครือข่ายหมอพื้นบ้านในภาคเหนือได้ร่วมกันผลักดันให้เกิดการรับรองหมอพื้นบ้านมานานนับ 10 ปี เพื่อให้หมอพื้นบ้านที่เหลืออยู่ในชุมชนได้รับการยกย่องรับรองและใช้บริการรวมทั้งได้รับการพัฒนาทั้งความรู้ ตำรับยา ตัวหมอที่จะสืบทอดต่อ และฐานทรัพยากรต้นไม้สมุนไพร แต่พบว่ากระทรวงสาธารณสุขยังไม่เห็นความสำคัญในการรับรองหมอพื้นบ้าน ซึ่งถ้าพ้นรุ่นนี้ไป หมอพื้นบ้านก็คงจะเหลือน้อยเนื่องจากอายุไข และเราจะสูญเสียความรู้การดูแลรักษาสุขภาพในท้องถิ่นซึ่งมีความหลากหลายมากในประเทศไทยไปอย่างน่าเสียดาย
นายเกียรติกล่าวถึงตัวร่างระเบียบของกระทรวงว่าด้วยการรับรองหมอพื้นบ้านว่า กระบวนการยกร่างระเบียบการรับรองหมอพื้นบ้าน คือ ระเบียบกระทรวงสาธารณสุขว่าด้วยการรับรองหมอพื้นบ้าน พ.ศ… ได้มีการยกร่างเสร็จแล้วและใกล้หมดห้วงเวลาของการรับฟังความคิดเห็นแล้วมีเนื้อหาอยู่ 10 หมวด และบทเฉพาะกาล รอการออกประกาศเท่านั้น ซึ่งอาศัยอำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข เป็นไปตาม พ.ร.บ.วิชาชีพการแพทย์แผนไทย พ.ศ.2556 ตามมาตรา 6 (7) เป็นการเปิดพื้นที่ให้กับหมอพื้นบ้าน ซึ่งมีความสำคัญมากต่อการคุ้มครองภูมิปัญญา ดูแลหมอพื้นบ้าน ในหลายมาตราจะต้องมีการปรับแก้ให้เป็นโอกาสของหมอพื้นบ้านไม่ใช่ปิดโอกาส เช่น ประการ 1 ข้อ 3 ในนิยามหมอพื้นบ้าน หมายความว่า บุคคลซึ่งมีความรู้ความสามารถในการส่งเสริมและดูแลสุขภาพของประชาชนในท้องถิ่นด้วยภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทย อาทิ ไม่นิยามคำว่า “ส่งเสริมและดูแลสุขภาพ” ด้วยภูมิปัญญาคืออะไร จะทำการรักษาได้หรือไม่ ถ้าดูในข้อ 32 พบว่ามีระเบียบว่า หมอพื้นบ้านต้องทำทะเบียนรักษา ประวัติการรักษาและผลการรักษาผู้ป่วย หรือการใช้ความรู้ความสามารถในการส่งเสริมและดูแลสุขภาพของประชาชน เป็นประเด็นขัดแย้งหรือถ้าให้รักษาทำอะไรได้บ้าง และไม่มีนิยามภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยว่ามีขอบเขตอย่างไร ยังมีอีกหลายประการในสิ่งที่ต้องแก้ไข แต่เวลาของการรับฟังความคิดเห็นใกล้หมดแล้ว ซึ่งถ้าปล่อยให้ผ่านไปจะเกิดปัญหาตามมา ทางออกที่ดีที่สุดคือ การต้องขยายเวลาการรับฟังความคิดเห็นออกไปอย่างน้อยอีก 1 เดือน และเร่งจัดรับฟังความคิดเห็นอย่างกว้างขวาง
