นร.ราชวินิต ตั้งคำถาม หลังครูเมิน ตร.คุมม็อบสูบบุหรี่ในโรงเรียน เหม็นคลุ้ง!
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า วันที่ 18 ตุลาคม มีผู้ใช้เฟซบุ๊กรายหนึ่ง โพสต์ข้อความลงบนเฟซบุ๊ก โดยมีผู้สนใจเข้าแสดงความคิดเห็นจำนวนมาก มีใจความสรุปว่า ผมจะขอชี้แจ้งประเด็นต่างๆ ที่เกิดขึ้นวันที่ 14 ตุลาคม ที่ค่อนข้างชุลมุนให้อ่านครับ ถือว่าจะได้กระจ่างชัดในมุมของนักเรียนบ้างว่า ทำไมผมถึงโกรธขนาดที่ต้องตะโกนเถียงกับครูจนต้องมีคนมาหามออกไป
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2563 มีตำรวจจำนวนประมาณ 150-200 คน เริ่มทยอยเข้ามาตั้งแต่เวลา 7:30 น. และเข้าพากันเข้าพักบนโรงยิมคาดว่าน่าจะมารับมือกับม็อบในเย็นวันนั้น
กลุ่มตำรวจ สูบบุหรี่กันอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ที่เข้ามาถึงบนโรงยิม ส่งกลิ่นเหม็นอบอวนเต็มพื้นที่โรงยิม เครียดหรือของขาดอย่างไรไม่ทราบแต่มาถึงก็อัดๆกันทีหลายๆมวน บริเวณนั้นก็คือคลุ้งกลิ่นบุหรี่ไปเลย
เวลาประมาณ 9 – 10 น. ตำรวจจำนวนนึงลงมาสูบบุหรี่บริเวณซิ้งล้างจานหน้าห้องพักครูเก่าหรือหลังตึกมัธยม ส่งกลิ่นเหม็นไปจนถึงห้องเด็กมัธยมที่นั่งเรียนอยู่ จนเด็กมัธยมทนกลิ่นเหม็นไม่ไหว ต้องเดินไปบอกให้ตำรวจไปสูบบุหรี่บริเวณอื่น
กลิ่นบุหรี่ก็ยังส่งกลิ่นอย่างต่อเนื่อง ผมอยากถามว่า ตอนนั้นคุณครูหายไปไหนกันหมด ผมเชื่อว่าครูหลายคนรู้แต่ไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง ไม่ยอมเข้าไปตักเตือนกลุ่มตำรวจที่สูบบุหรี่อย่างสบายใจในโรงเรียนบริเวณที่เด็กกำลังเรียนหนังสือส่งผลต่อการเรียน เขาเหม็นจนเขาไม่เป็นอันเรียน บ้างคนเป็นภูมิแพ้ก็ไอแค่กๆ
ผมต้องการตั้งคำถามโดยตรงกับตำรวจที่เข้ามาพักอาศัยในโรงเรียน คุณมีสิทธิ์อะไรมาสูบบุหรี่บริเวณโรงเรียน คุณได้รับอภิสิทธิ์อะไรมา พวกคุณไม่เป็นตัวอย่างให้กับเด็กนักเรียนเลย ไร้สามัญสำนึกมาก ทำงานไม่คุ้มภาษี มาก็มาสร้างแต่มลภาวะ
ส่วนครู ท่านรู้อยู่แก่ใจว่ามีตำรวจมายืนสูบบุหรี่ในโรงเรียน รู้อยู่แก่ใจว่ามันผิดเป็นมลภาวะทางอากาศ เห็นก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็น รู้ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ ไม่ละอายใจบ้างเลยหรือ จนเด็กนักเรียนหญิงทนไม่ไหวต้องออกมาตักเตือนกลุ่มตำรวจเอง จนผมทนไม่ได้ต้องออกมาตั้งคำถามเอง นี่มันเกิดอะไรขึ้นในราชวินิต ระบบขี้เกรงใจมันฝั่งรากลึกไปถึงส่วนไหนของครู
พอผมออกมาตั้งคำถามยังไม่ทันพูดจบก็รับไม่ได้ ต้องกรูกันมาห้ามไม่ให้พูดเสนอให้ผมไปคุยในห้องส่วนตัว ก็มันเป็นสะแบบนี้ นอกจากครูจะไม่กล้าพูดเรื่องนี้แล้ว ยังมาขี้เกรงใจตำรวจ อ้างว่าผมทำไม่ถูกขั้นตอนของข้าราชการ ผมไม่ใช่ข้าราชการ ผมไม่ได้ทำงานกินเงินภาษีราษฎร ผมเป็นนักเรียน สิ่งที่นักเรียนอย่างผมทำได้คือลากเอาลำโพงออกมาพูด ออกมาตั้งคำถามกับสิ่งที่กลุ่มตำรวจพวกนี้ได้ทำไว้ สิ่งตอบแทนที่ผมได้รับกลับมาคือครูจะแจ้งความจับผม เพราะบอกผมลักขโมยลำโพง แบบนี้ก็ได้
ตอนที่ผมพยามตั้งคำถามกับตำรวจ ยังไม่ทันได้พูดจบก็มีครูมาขัดสะก่อน ซึ่งก็เป็นครูประจำชั้นผมเอง ผมพยามเจรจาอยู่ว่าสิ่งที่ผมทำแค่อยากพูด อยากตั้งคำถาม มันอาจจะต้องพาดพิงบ้างเพราะคู่กรณีก็ชัดเจนอยู่แล้วแต่ไม่ทันไรก็มีประธานสายชั้นมัธยมเดินเข้ามาแย่งไมค์ออกจากมือ เขาไม่ได้หวังเข้ามาคุยกับผมเขาหวังอย่างเดียวคือหวังให้ผมเงียบปากสะตรงนั้น
ผมหวังว่าภายในอนาคตอันเร็วนี้ คุณครูโรงเรียนราชวินิตคงจะมีโอกาสแก้ตัว คงจะมีโอกาสดึงศักดิ์ศรีกลับคืนมา
ทั้งนี้ มีการแก้ไขเพิ่มเติม ระบุว่า ผมได้รับร้องเรียนมาว่าบทความของผมนั้นทำให้คุณครูโรงเรียนราชวินิตด่างพร้อยไปมาก ครูบางคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ มาอ่านก็พลอยเสียใจเพราะบทความของผม ผมมานั่งคิดดูว่าผมอาจจะตกหล่นบางอย่างไปบ้าง จริงๆครูที่นิ่งเฉยต่อการกระทำของตำรวจมีไม่มาก ประมาณไม่กี่ 10 คน เท่านั้น
การที่ผมไปเหมารวมเรียกว่าครูราชวินิต อาจจะเป็นการไม่ให้ความเป็นธรรมกับครูที่เขาดีอยู่แล้ว เขามั่นใจมาก บางท่านเดินมาบอกผมว่า “ถ้าครูอยู่ในเหตุการณ์นั้น ครูจะเดินเข้าไปตักเตือนตำรวจอย่างแน่นอน” และผมเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าครูที่เดินเข้ามาบอกผมเขาซื่อสัตย์ต่อคำพูดตนเอง
แต่การจะผลักครูประมาณไม่กี่ 10 คน ออกไปว่าไม่ใช่ราชวินิตก็ยังไงอยู่ ผมเขียนไปแล้วว่าผมจะรอวันที่ครูไม่กี่ 10 คน นั้นออกมาดึงศักดิ์ศรีตนเองคืนผมยังมองเขาเหล่านั้นเป็นครูอยู่เสมอ แต่เป็นครูที่โดนฤทธิ์อำนาจเข้าเหยียบย่ำ
ฉบับแก้ไขใจความว่า ผมต้องขอโทษที่ดันไปเหมารวมทั้งโรงเรียนทำให้ครูดีๆก็พลอยเดือดร้อนพลอยเสียใจไปกับบทความของผม แต่การจะผลักครูไม่กี่ 10 คนออกว่าไม่ใช่ราชวินิต ก็คงจะไม่เป็นธรรมกับครูทั้งไม่กี่ 10 คน ดังนั้นผมอยากให้ทุกคนรู้กันว่าครูที่นึงเฉยกับการกระทำของตำรวจนั้นมีไม่กี่ 10 คนเพียงเท่านั้น และเป็นครูราชวินิต ในบทความที่หมายถึงครูที่นิ่งเฉย ก็คือครูไม่กี่ 10 คนนี้
ครูดีๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ท่านอ่านบทความของผมไม่จำเป็นต้องรู้สึกเจ็บซ้ำไป คนที่ต้องรู้สึกผิดเขาจะรู้สึกตัวอยู่แล้ว เขาจะร้อนรุ่ม
