หลังจากที่นางยุวดี ธัญญศิริ หรือ เจ๊ยุ อดีตผู้สื่อข่าวอาวุโส หนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ไม่สามารถเข้าไปทำงานในทำเนียบรัฐบาลได้ตามปกติ ตามมาตรการความปลอดภัยใหม่ของทำเนียบ ต่อาเมื่อคืนวันที่ 3 พฤศจิกายน กลุ่มนักข่าวประจำทำเนียบรัฐบาล ได้ร่วมกันลงขันเลี้ยงส่ง นางยุวดีทั้งนี้ นส.ฐาปนีย์ เอียดศรีชัย ผู้สื่อข่าวรายการข่าวสามมิติ ซึ่งมีความสนิทสนมกับ เจ๊ยุ ได้โพสเฟชบุ๊ค ส่วนตัว https://www.facebook.com/thapanee.ietsrichai/posts/1315531385133436 ถึงความประทับใจ ที่มีต่อเจ๊ยุ
ทั้งนี้ เจ๊ยุได้ระบุตอนหนึ่ง ระหว่างที่กินข้าวกับกลุ่มนักข่าวที่ทำเนียบรัฐบาลว่า “ฉันไปทำเนียบ ไปทำข่าว ไม่ได้หวังจะได้เงินอะไร ก็ไปหาน้องๆ ไปเป็น encyclopedia เป็นสารานุกรม ไปช่วยถามคำถาม ที่บางทีน้องๆเด็กใหม่ๆไม่กล้าเปิดคำถาม ฉันก็ถามให้”
/////////////////////
“อบอุ่น”
ขอบคุณน้องๆทุกคนมาก คำพูดของเจ๊ยุ หลังได้พบกับน้องๆนักข่าวประจำทำเนียบรัฐบาล ทั้งรุ่นเก่า รุ่นปัจจุบัน รวมตัวกันเฉพาะกิจเพื่อมา
“เม้าท์มัน เล่าขานตำนานเจ๊ยุ” ยุวดี ธัญญสิริ นักข่าวอาวุโสประจำทำเนียบรัฐบาล
เจ๊ยุ ในวัย 70 ปี ยังเป็นนักข่าวภาคสนาม แม้จะเกษียณอายุจากการเป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์มา 10 ปีแล้ว แต่เจ๊ยุยังไปทำข่าวที่ทำเนียบรัฐบาล ในนาม ฟรีแลนซ์ มาโดยตลอด จนมาถึงวันที่ไม่ได้เข้าไป เจ๊ยุก็ยอมรับใน กติกา
“ฉันไปทำเนียบ ไปทำข่าว ไม่ได้หวังจะได้เงินอะไร ก็ไปหาน้องๆ ไปเป็น encyclopedia เป็นสารานุกรม ไปช่วยถามคำถาม ที่บางทีน้องๆเด็กใหม่ๆไม่กล้าเปิดคำถาม ฉันก็ถามให้” เจ๊ยุ ย้ำถึงความคิดที่ยังไปทำข่าวที่ทำเนียบรัฐบาล
#ฉันก็เป็นแค่ภารโรง นิยามที่เจ๊ใช้เรียกตัวเอง “ภารโรงประจำรังนกกระจอก” เจ๊เรียกตัวเองเช่นนั้น เพราะการที่เจ๊จะคอยจัดเก็บขยะ กระดาษ เศษอาหารใครกินทิ้งขว้างไม่เป็นระเบียบ เจ๊ก็คอยจัดเก็บให้สะอาด นั่นคือหน้าที่หนึ่งของเจ๊ ตลอดกว่า 40 ปีในการเป็นนักข่าวประจำทำเนียบรัฐบาล
ผ่านมาถึงเมื่อคืน หลังพี่ยูกิ เอาตับทอดน้ำปลาจากร้านข้างนอกมากิน ทุกคนแกะถุงกินกันอย่างอร่อย ทิ้งถุงเกะกะ เจ๊ก็เอามือเก็บถุงต่างๆมามัดรวมกัน พวกเราทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน
“อีกแล้วนะเจ๊ เดี๋ยวตีมือหัก มาตามเก็บขยะอีกแล้ว” 555 แล้วพวกเราก็พากันหัวเราะ ส่วนเจ๊ก็ยิ้ม แล้วก็สวนกลับ “ก็ดูพวกเธอกินกันสิเลอะเทอะ”
#เจ๊ก็คือเจ๊
สำหรับนักข่าวประจำทำเนียบรัฐบาล หลายคนอาจไม่ชอบเจ๊ ในจำนวนพวกเราก็ด่าเจ๊กันมาเยอะ แต่ก็เจ๊ อีกนั่นแหละ ที่ไม่ว่าจะมีอะไร ก็จะเป็นที่พึ่งให้พวกเราได้เสมอ สำหรับนักข่าวที่มีอายุงาน 16 ปี ขึ้นไปแบบแยม จะรู้กันดี
“หนูจำได้เลยครั้งแรกที่ไปทำข่าว หนูอยู่ช่อง 11 หนูเดินตามเจ๊ไปสัมภาษณ์ น้าชาติ (พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ” เจ๊ถามน้าชาติว่า ป๋าเปรม (พลเอกเปรม ติณสูลานนท์) ไม่รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี น้าชาติ จะรับไหม แล้วน้าชาติ ก็ตอบว่ารับ หนูนี่รีบเอาข่าวไปออกเลย” พี่แหม่ม อนัญญา ตั้งใจตรง นักข่าวสาวใหญ่แห่งช่อง 9 อสมท. พูดถึงครั้งแรกที่ได้ทำงานกับเจ๊ยุ เมื่อกว่า 20 ปีก่อน (555 สาวใหญ่ ต้องถูกเจ๊แหม่มด่าแน่ๆ)
“55. นักข่าวเด็ก. ๆ. ได้ข่าวนี้ถือว่าเจ๋งสุดนะ. เราได้ก็เพราะอาศัยบารมีเจ๊” พี่แหม่ม หรือ เจ๊แหม่ม ของน้องๆรุ่นหลัง เล่าเรื่องนี้ด้วยความภูมิใจ ต่อหน้าเจ๊ยุ ที่เจ๊แหม่ม ยังแทนตัวเองว่า หนู แม้สองคนจะวัยล่วงเลยมาขนาดนี้ หนู ยังเป็นคำพูดที่ฟังแล้ว อบอุ่น ในใจเสมอ
นั่นเป็นครั้งแรกของพี่แหม่มกับเจ๊ยุ ก่อนที่ทุกคนพรั่งพรู ครั้งแรกกับเจ๊ยุ ออกมาจนฟังกันไม่ทัน แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเดียวกันว่า จะต้องรับคำแจ้งเตือนจากกอง บก.ว่า มาทำเนียบต้องเจอเจ๊ยุ (ที่น่ากลัวมาก)
สำหรับนักข่าวประจำทำเนียบรัฐบาล เจ๊ยุ ถือเป็นรุ่นแรก ตั้งแต่ยุคไม่มีนักข่าวประจำหน่วยงานต่างๆ เจ๊เล่าให้ฟังว่า สมัยก่อน คือตั้งแต่ปี 2512 นักข่าวจะไปรวมตัวกันที่กรมประชาสัมพันธ์ แล้วเขาจะติดป้ายแจ้งว่าจะมีแถลงข่าวที่ไหนบ้าง พวกเราก็จะติดรถกรมประชาไปทำข่าวกัน เวลาจะมีประชุม ครม.เราก็ต้องมารอที่หน้าประตูตรงข้ามวัดโสมนัส เวลาเขาจะมีแถลงข่าว ก็จะมาเรียกเข้าไปที่ตึกนารีสโมสร ถ้าไม่มีก็แจกใบแถลงข่าว แล้วแยกย้ายกันกลับ ก่อนจะมีการสร้างรังนกกระจอกในสมัย พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เป็นนายกรัฐมนตรี และรังนกกระจอก ทำเนียบรัฐบาล กลายเป็นบ้านหลังที่ 2 ของนักข่าวจากหลายสำนัก
เจ๊ยุยังมีเรื่องเล่าถึงตำนานการทำข่าวอีกมากที่ว่าไปแล้วเราก็ฟังมาหลายเรื่อง แต่บางเรื่องเราก็ไม่เคยฟังเช่นเรื่อง “วันเสียงปืนแตก”
“ก่อนจะมีฐปณีย์ขาลุย มียุวดีขาลุยมาก่อนนะคะทุกคน” แยมประกาศเสียงดังกลางวง ก่อนที่เจ๊จะบอกว่า “โธ่ ฉันลุยกว่าตั้งเยอะ ” 555 ค่ะเชื่อคะเพราะสมัยก่อนคงลำบากกว่านี้เยอะ เจ๊เป็นนักข่าวหญิงที่เคยลงพื้นที่ไปทุกเหตุการณ์สำคัญในอดีต เช่นเหตุการณ์ วันเสียงปืนแตก สมัยคอมมิวนิสต์ และอีกมากมายที่เขียนเล่าครั้งเดียวคงไม่หมด
#ตำนานนักข่าว
เจ๊ยุ จึงเป็นตำนานนักข่าว จากปี 2512-2559 หลายเรื่องที่เจ๊เล่าให้ฟังมันคือประวัติศาสตร์ 47 ปีของการเป็นนักข่าวของเจ๊ จึงเป็นตำนาน ที่น่าเรียนรู้และบันทึกไว้
“แม้เราจะต่างสำนัก ต่างความคิด แต่เราก็อยู่กันแบบพี่น้อง คนทำงานด้วยกัน รู้จักกันมากว่า 20 ปี มันยิ่งกว่าคนในครอบครัว เราก็แค่มากินข้าวให้กำลังใจเจ๊ เจ๊ก็อายุ 70 ปีแล้ว มากกว่าอายุแม่เราเสียอีก และจะว่าไปแล้ว เจ๊ ก็เหมือน แม่ เหมือน ป้า พี่ และเพื่อน ของพวกเรา” คำพูดรวมๆของทุกคนในวงสนทนา ซึ่งความหมายก็คือ มิตรภาพที่เรามีให้กันได้ ก็เท่านั้นเอง
ที่เขียนมานี้ ก็แค่บันทึกบรรยากาศที่อบอุ่น บันทึกแห่งมิตรภาพในค่ำคืน 3 พ.ย.2559
“เม้าท์มัน เล่าขานตำนานเจ๊ยุ”
ป.ล.เป็นการกินข้าวที่หูจะแตก แย่งกันพูด เสียงดังกันเหมือนเดิม 555 สนุก อบอุ่นจริงๆ -:)
