ตราบใดที่ยังไม่ถูกกลืนก็ยังมีโอกาสเสมอ สุดยอดความพยายามเอาชีวิตรอด ของนายจิ้งจก
วันที่ 6 มิถุนายน นายนิรุทธ์ ชมงาม หรือ นิค อสรพิษวิทยา ผู้เชี่ยวชาญเรื่องงู โพสต์เฟซบุ๊ก ให้กำลังใจและข้อคิด สำหรับคนที่กำลังจะสิ้นหวัง โดยยกตัวอย่างเจ้าจิ้งจกตัวน้อยที่เกือบครึ่งหนึ่งของร่างกายเข้าไปอยู่ในปากงู และกำลังจะเป็นอาหารงูเขียวพระอินทร์อยู่แล้ว แต่ในที่สุด มันก็หนีรอดออกมาได้ แม้จะต้องสูญเสียอวัยวะอย่างหางไปก็ตาม โดยมีเนื้อหาว่า
เราอาจเคยได้ยินว่าส่วนใหญ่ งูจะกินเหยื่อจากทางหัวเพราะมันจะกินได้ง่าย ไม่ติดตามง่ามขา และในวันนี้ผมก็ได้เห็นคำอธิบายที่มากกว่านั้น
”วันนี้เจองูเขียวพระอินทร์หล่นมาจากต้นไม้ จากจังหวะการเคลื่อนไหว ทำให้พอคาดเดาได้ว่ากำลังล่าอะไรสักอย่าง พยายามมองตอนแรกก็ไม่เห็น เพราะพุ่มไม้มันบังมองแทบไม่รู้เรื่องเลย
…พอเหลือบไปมองตรงพื้น ก็เห็นบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหว เพ่งมองดีๆ อ่อ…หางจิ้งจก นั่นหมายความว่าอาหารมื้อนี้ของเจ้าเขียวพระอินทร์ คือเจ้าจั๊กกิ้ม เลยไปหากล้องมาถ่าย พอลองซูมดู นี่เจ้างูกำลังกินจากทางก้นขึ้นมาเลยหรือ?
…คือปกติหากเป็นเหยื่อขนาดใหญ่แล้ว มันจะเกิดปัญหาตรงติดที่ง่ามขา แต่ถ้าไม่ใหญ่มากมันก็กินได้ มันเลยไม่จำเป็นต้องกินจากทางหัวก็ได้ เพราะเนื่องจากเหยื่อมีขนาดเล็ก หากมัวพิธีรีตองหาตำแหน่งหัว เหยื่ออาจดิ้นหลุดก็เป็นได้
…ขอแทรกคำอธิบาย บางคนสงสารจิ้งจก อาจอยากให้ผมเข้าไปช่วย ซึ่งผมเองก็สงสารนะต่อให้เป็นแค่จิ้งจกก็เถอะ เพียงแต่ก็ไม่รู้จิ้งจกตัวนี้มันบอบช้ำแค่ไหน? ช่วยมามันจะรอดไหม? แล้วถ้าช่วยได้ ก็จะกลายเป็นบาปสำหรับจิ้งจกตัวอื่น เพราะถ้าเจ้างูยังหิว เดี๋ยวเขาก็ไปจับจิ้งจกตัวอื่นกิน กลายเป็นตัวที่ไม่ควรโดนกิน ก็จะต้องโดนกินเพราะผมไปช่วยเจ้าตัวนี้
เลยต้องปล่อยให้เป็นกลไกของธรรมชาติ
…ในระหว่างที่เจ้างูพยายามที่จะกินให้ได้ ผมสังเกตุว่าพอหัวจิ้งจกอยู่ด้านนอก มันก็ไม่ได้ยอมอะไรง่ายๆ บางจังหวะเหมือนหัวมันจะโดนดูดเข้าไปในตัวงูแล้ว แต่ก็เหมือนพยายามใช้ขาน้อยๆดันตัวเองออกมา ขาหน้าก็พยายามยึดเกี่ยวกิ่งไม้เพื่อดึงตัวเองออก
…ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั้น ในขณะที่เจ้างูพยายามกินมันลงไป มีจังหวะหนึ่ง จากที่มันนิ่งๆ มันก็รวบรวมพละกำลังทั้งหมดดิ้นอย่างเต็มแรงจนกระเด็นหลุดออกจากปากงู แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป
…เจ้างูเหมือนพยายามจะเลื้อยตาม แต่ก็มาชะงักเพราะมาเจอผมที่แอบถ่ายพอดี แล้วมันก็ตัดสินใจเลื้อยขึ้นต้นไม้ไป ก็ถือว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศในเวลานั้นไปแล้วกัน
…สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ผมได้เข้าใจมากขึ้น ว่าถ้างูกินเหยื่อจากทางก้นขึ้นไป หากเหยื่อยังไม่ตาย ก็มีโอกาสที่จะดิ้นหลุดได้เช่นกัน การกินจากหัวเลยง่ายและมีโอกาสผิดพลาดน้อยที่สุด
…อีกประเด็นคือ ตอนแรกคิดว่าเจ้าจกน่ะเรียบร้อยแน่ เพราะโดนกินไปเกือบมิดหัวแล้ว แต่อย่างไรก็ตามมันก็ไม่สิ้นความหวัง ในความพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่ยังไม่ถูกกลืน หมายความว่ามันยังมีโอกาสที่จะดิ้นรน แม้จะดูยาก และเหมือนจะล้มเหลวหลายต่อหลายครั้ง และสุดท้ายมันไม่ยอมทิ้งโอกาส และดิ้นออกมาจนสำเร็จ
…บางทีเอามาเปรียบเทียบกับคนเราได้นะ อย่าไปทิ้งความหวัง แม้มันจะเหลือเพียงแค่น้อยนิดก็ตาม
ขอบคุณ Nick Chomngam
