ความพ่ายแพ้ของ อังกฤษ ต่อทีมเล็กๆ อย่าง ไอซ์แลนด์ ในยูโร 2016 ไม่ใช่ความเจ็บปวดแรกที่ไอซ์แลนด์ยัดเยียดให้ เพราะในประวัติศาสตร์โลก ทั้งสองประเทศเคยมีความขัดแย้งเรื่องอาณาเขตน่านน้ำทะเลในการทำประมง หรือที่เรียกว่า “สงครามปลาค็อด” และเป็นไอซ์แลนด์ที่ประกาศศักดาเหนือผู้ล่าอาณานิคมอย่างอังกฤษให้เห็นมา แล้ว
ด้วยความที่ไอซ์แลนด์มีรายได้หลักจากการทำประมงและส่งออกปลาไป ทั่วยุโรป ในช่วง ค.ศ.1900 หลายประเทศที่อยู่ไม่ไกลจากมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือออกมาหาปลาในน่านน้ำ บริเวณนั้นกันเยอะมาก ซึ่งทะเลแถบนั้นเป็นน่านน้ำของไอซ์แลนด์ รัฐบาลไอซ์แลนด์จึงมีการประกาศขยายอาณาเขตห้ามเรือประมงจากประเทศอื่นเข้ามา หาปลาในน่านน้ำตัวเองจากเดิม 4 ไมล์ทะเลเป็น 12 ไมล์ทะเล ตั้งแต่ปี 1958 เพื่อเพิ่มจำนวนปลา และให้ชาวประมงไอซ์แลนดิกได้จับปลากันอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยมากขึ้น
ทุกชาติยอมรับกับกฎข้อนี้ แต่มีอังกฤษเพียงชาติเดียวที่ยังละเมิดข้อบังคับ โดยให้เรือรบมาช่วยปกป้องเรือประมงของประเทศตัวเอง ขณะที่ชาวประมงทั้งสองประเทศมีการต่อสู้กันเอง จากการรายงานของหนังสือพิมพ์ฝั่งสหราชอาณาจักรว่า มีการขว้างปลาค็อดใส่กัน รบกวนสัญญาณวิทยุฝั่งตรงข้าม หรือแม้กระทั่งฉีดน้ำจากสายยางใส่กัน ร้ายแรงที่สุดก็ยิงกันด้วยปืนใหญ่ นอกจากนั้น ยังมีการโฆษณาชวนเชื่อจากทางรัฐบาลของสองชาติอยู่เรื่อยๆ
ในขณะที่อังกฤษและชาติอื่นๆ มองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ใหญ่โตอะไร แต่ไอซ์แลนด์มองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เพราะในช่วงนั้นโลกมีสงครามเย็น ไอซ์แลนด์วางตัวเป็นกลางระหว่างคอมมิวนิสต์และประชาธิปไตย ถ้าให้อังกฤษมีสิทธิพิเศษในน่านน้ำ คงไม่ต่างจากการเลือกข้าง
ไอซ์แลนด์และอังกฤษมีการหารือกันในเรื่องนี้ โดยมี สหประชาชาติ เป็นตัวกลาง ในเดือนธันวาคม ปี 1958 แต่ก็ยังหาทางออกที่พอใจทั้งสองฝ่ายไม่ได้ แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน รัฐบาลเมืองผู้ดีได้สั่งให้ชาวประมงตัวเองห้ามรุกล้ำน่านน้ำไอซ์แลนด์ 12 ไมล์ทะเลตามที่กำหนดไว้ในรูปแบบไม่เป็นทางการ แต่ก็ยังมีการละเมิดต่ออีกช่วงหนึ่ง
จนกระทั่งปี 1961 อังกฤษจึงยอมรับกฎดังกล่าวอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่ยอมแพ้เสียทีเดียว เพราะขอสิทธิในการจับปลาในน่านน้ำระยะ 6 ไมล์ ต่ออีก 3 ปี
นี่คือชัยชนะทางทะเลก่อนที่จะมาอุบัติขึ้นอีกครั้งในโลกของฟุตบอล เมื่อไม่กี่วันก่อน
