‘บอย Lomosonic’ เล่นหนังเรื่องแรก สวมบทมือปืนใน “ประเสริฐ” รับต่างจากชีวิตจริงสุดขั้ว
จากนักร้องร็อกที่คุ้นเคยกับการระเบิดพลังบนเวที สู่บทบาท ‘ศักดิ์ บ่อพลอย’ มือปืนที่เติบโตมากับความรุนแรง สำหรับ บอย Lomosonic หรือ บอย-อริย์ธัช พลตาล กับการก้าวเข้ามารับงานแสดงภาพยนตร์เต็มตัวเป็นครั้งแรก ใน “ประเสริฐ” ที่เจ้าตัวต้องทำการบ้านอย่างหนัก ทั้งศึกษาหนังแก๊งสเตอร์ฮ่องกง ลงพื้นที่บ่อพลอย และฝึกใช้อาวุธ เพื่อถ่ายทอดตัวละครออกมาให้สมจริงที่สุด โดยเจ้าตัวได้เปิดใจถึงการทำงานในบทบาทใหม่ครั้งนี้ให้ฟังว่า
พูดถึงคาแรคเตอร์ในเรื่องประเสริฐ?
“ประเสริฐ ผมเป็นศักดิ์ บ่อพลอย เป็นมือปืนที่กำลังไต่เต้าครับ เป็นเลเวลไม่เด็กแล้วก็ยังไม่ได้เป็นรุ่นใหญ่มาก เป็นคนที่ทะเยอทะยาน โผงผาง เติบโตมากับความรุนแรงแล้วก็ค่อนข้างใช้อาวุธที่ใหญ่ในการทำงาน นั่นก็คือปืน .357 เป็นอารมณ์แบบปืนโตไม่ได้ประณีต คือถ้าเป็นบอกว่าอย่างพี่ตู่ ภพธร ก็จะเป็นมือปืนสายเนี๊ยบ แต่ของผมก็จะเป็นไม่ได้ประณีตอะไรมาก”
บอกว่า เป็นมือปืนระดับกลางในแก๊ง ใครเป็นรุ่นใหญ่ในแก๊งนี้?
“คนที่เป็นรุ่นใหญ่ในแก๊งก็คือซุ้มเฮียเล้งนะครับ ก็จะมีเป็น 2 สายก็คือตี๋มังกร คือพี่เล็ก Greasy Cafe เอ่อ ฝั่งพี่ตู่กับพี่เวียร์ (ศุกลวัฒน์ คณารส) ก็จะเป็นแบบอีกเลเวลหนึ่ง เรียกว่าอยู่มานานแล้ว ชนชั้นที่แบบว่าได้รับความไว้วางใจที่อยู่ใกล้ตัวหัวหน้า (ฟีลแบบมือขวา?) ประมาณนั้นครับ เราก็ยังไม่ใช่ เพราะเราก็ยังเป็นแบบเป็นกล้ามเนื้อ เป็นแขน เป็นขาเขาอยู่ แต่ว่าตัวศักดิ์เนี่ยก็จะมีควาอยากเป็นใหญ่ อยากเติบโตอะไรอย่างงี้ครับ”
ตอนแรกที่รู้ว่าจะได้มารับบทนี้ เป็นยังไงบ้างสำหรับพี่บอย?
“ตอนแรกได้มาแคสต์แล้ว ก็ได้รับบทมาว่าต้องประมาณไหนนะครับ คือตอนนั้นที่แคสต์ก็คือบทมันจะเป็นต้องเก็บเพื่อนที่ทำงานพลาด แล้วก็พอเขาคงเห็นอะไรในแคสติ้งวันนั้น แล้วก็พอได้รับโจทย์ว่าจะได้เป็นศักดิ์ บ่อพลอย ก็เลย หนึ่งคือต้องมีเวิร์กชอปอาวุธครับ เรื่องการใช้ปืน .357 ในลักษณะที่ต้องใช้มือเดียวให้ได้ ต้องทำความรู้จักอาวุธ แล้วก็ของผมถ้ามีพิเศษหน่อยผมก็จะไปดูหนังพวก Asian Gangster ครับ หนังพวก Infernal Affairs, โหด เลว ดี หนังฮ่องกงยุค 90s ที่มันมีฟีลแบบความใกล้เคียงความเป็นเอเชีย เพราะว่าความคิดส่วนตัวว่าถ้าเราแบบ Reference จากแบบพวก Godfather หรือว่าอะไรอย่างงี้มันก็คงแบบคนละฟีลเพราะว่าด้วยรากความเป็นคนไทยด้วย ในยุค 70s-80s อีกอะไรอย่างงี้ ผมรู้สึกว่า ผมไปเก็บข้อมูลหรือว่าอะไรอย่างงี้แล้วก็ ก็ศึกษาจากชื่อเลย ก็คือศักดิ์ บ่อพลอย ก็น่าจะมาจากอำเภอบ่อพลอยที่กาญจนบุรี แต่ด้วยอาการที่แบบว่า ผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์อยู่แล้วก็เลยไปดูว่าแบบที่ตรงนั้นมันเป็นยังไง เขาจะเติบโตมายังไงกับร้านกับหมู่บ้านแบบไหน แต่ว่าจริงๆ คือคืออยากสวมบทบาทให้ได้ถึงขนาดแบบเป็นคนพูดเหน่ออะไรขนาดนั้น แต่ว่าแบบ Flip มันกลับมาดีกว่า เพราะว่าคือเราไม่ใช่รูท ก็เลยกลัวว่าอะไรที่มันแบบเกินเอื้อมเกินไปมันจะฝืน แต่ว่าก็ทำการบ้านมาประมาณนี้ครับ”
อย่างการไปดูหนังแบบมาเฟียฮ่องกง มันได้ดึงเอาอะไรมาใช้ในการแสดงจริงๆ บ้าง?
“มันจะเห็นภาษากาย มันจะเห็นแววตา ภาษากาย แบบว่าความโล้งเล้งเวลาฉากรวมตัวแล้วมันกินข้าวกันในห้องอาหารที่มันเป็นกระเบื้องข้างๆ อะ โอ้โห รู้สึกว่ามันเป็นคนละฟีลกับพวกหนังยุโรปก็คงแบบเป็นอีกแบบหนึ่ง แต่ผมรู้สึกว่าเออด้วยความที่มันก็คงต้องเป็นหนังเอเชียเนาะ เพราะมันเป็นคนไทยอะไรอย่างงี้ ก็เลยรู้สึกว่า เออ…ตรงนี้น่าจะให้อะไรกับเราได้ น่าจะมีภาษากาย มีแววตา มีอะไรประมาณที่มันเป็นประโยชน์ต่อการแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็เลยไปศึกษาตรงนั้นมา”
แล้วอย่างที่บอกว่าทำเบื้องหลังคาแรคเตอร์ของเรา ศักดิ์ บ่อพลอย ที่แบบไปลงพื้นที่ไปดูสถานที่เป็นยังไงบ้าง?
“ก็วันนั้นไปขี่รถเที่ยวที่สังขละแล้วกลับมาก็เห็นแบบป้ายชิดซ้ายไปแบบเลี้ยวไปทางบ่อพลอยพอดี ก็เลยแวะไปดูอะไรอย่างงี้ ก็ได้เห็นงานประจำปีหรือว่าอะไรของเขาก็คือเราก็ต้องจินตนาการเอาว่าในยุค 70s-80s ต้อง Simulate มันออกมาว่าเออจะโตมาในลักษณะแบบคนต่างจังหวัดที่แบบมักใหญ่ใฝ่สูง โตมากับความรุนแรง คือในการ Simulate สิ่งนี้ออกมามันก็คงต้องจินตนาการไปว่าเราจะต้องเจอกับอะไรมา ก็คงต้องเติบโตในต่างอำเภอ ไต่เต้า มีชื่อเสียงมา แล้วก็ผ่านความโหดร้ายทารุณอะไรประมาณนี้ครับ”
อย่างคาแรคเตอร์ศักดิ์นี่คือจะเป็นคนที่แบบดุเดือดบ้าพลัง
“ใช่ครับ (มันต้องใช้พลังขนาดไหนในการแสดง?) มันอาจจะมีจุด Interlock บางอย่างที่คนอาจจะคิดว่า เออ…แบบเขาเลือกเราเพราะเราเป็นแบบนั้น แต่ผมรู้สึกว่าจริงๆ ไม่ใช่หรอก เพราะว่าในเทอมของการแสดงพอตีสวิตช์เปิดสับสเลทปุ๊บ ปากเราต้องเป็นอีกคนหนึ่งเลย ต้องเป็นศักดิ์เลย ผมว่าเขาเป็นความแบบโดยลึกๆ แล้วอะ โครงสร้างพื้นฐานสังคมหรือว่าสถาบันครอบครัวในบ้านเราก็คงทำให้เขาลึกๆ แล้วมีความอาทรอะไรอยู่เล็กๆ แต่แบบว่าความรุนแรงหรือว่าอะไรก็ตามที่มันเกิดขึ้น มันอาจจะทำเพื่อป้องกันตัวแล้วสุดท้ายมันกลืนกินจนเขาต้องกลายเป็นคนที่ต้องทะเยอทะยาน ต้องโผงผาง อืม…ผมรู้สึกแบบนั้นนะครับ คือมันจะมีจุดที่เราสามารถนำมาใช้ Recall หรือว่าเรียกความรู้สึกนั้นได้ แต่ผมรู้สึกว่าถ้าจะต้องเป็นศักดิ์ บ่อพลอยในชีวิตจริงก็คงเป็นเรื่องที่ยาก เพราะว่าชีวิตเขามันคงโหดร้ายมากจริงๆ การต้องเห็นคนตาย การต้องปลิดชีวิตคนอะไรอย่างงี้ แค่ไปเรียนยิงปืนเรารู้สึกเลยว่า เออ…ความรู้สึกของคนธรรมดาเราไม่สามารถ เราไม่สามารถยื่นปืนใส่ใครได้อะ มันฝ่อลงแบบโดยทันทีเลย กลายเป็นคนธรรมดา แต่ด้วยอาการที่สุดท้ายแล้วมันเป็นเรื่องของการแสดง ผมรู้สึกว่าเออ ณ เวลานั้นน่ะ การจับปืนแล้วต้องชี้ใส่หน้าผมมันก็ต้องไปเป็นเขาตรงนั้น”

งั้นถ้าถามว่ามีส่วนไหนที่มัน Relate กับความเป็นบอย Lomosonic บ้างไหม?
“เหมือนจะนะครับ แต่จริงๆ แล้วคนละหนังสือคนละเล่มเลยอะครับ หนังสือคนละเล่มเลยครับ เราคงไม่ได้มีความสามารถในการที่จะไปอยู่ในโลกมืดหรือว่าโลกอาชญากรรมแล้วก็กระทำแบบนั้นได้เลยอะ ผมว่าไม่เลยครับ ต้องถึงเวลาสวมบทบาท ไฟเปิดมันอาจจะตรงนั้นแหละ เวลาเราไปเล่นคอนเสิร์ตหรือว่าอะไรอย่างงี้ เราก็ต้องเป็น Lomosonic ซึ่งถึงเวลาแสดงเราก็ต้องเป็น มันเหมือนกับการว่าศักดิ์ บ่อพลอย วันนี้ต้องไปเป็นสวมบทศักดิ์ บ่อพลอย ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ถึงเวลาก็ต้องเปิด มันแค่เป็นลำดับขั้นตอนการปฏิบัติมากกว่า ผมรู้สึกว่าโอ้โหถ้ามี Interlock เกี่ยวกับคนเนี้ย แล้วก็ใช้มาในชีวิตจริงอะ อันตรายมากเลยครับ อันตรายกับคนรอบข้าง อันตรายกับทุกๆ อย่างมากๆ เลย”
ถ้าพูดถึงศักดิ์ที่ว่าเป็นคนดุเดือดบ้าพลัง แต่พอมองถึงบอยเวลาอยู่บนเวทีก็จะมีพลัง มีความอะไรบางอย่างเช่นกัน สองคนนี้ต่างกันขนาดไหน?
“เราฆ่าคนไม่ได้ครับ แน่ๆ ครับ เราฆ่าคนไม่ได้ครับ เราแล้วถ้าสมมติว่าเราเอาตัวของ บอย Lomosonic มาใส่ในหนัง มันก็ไม่ได้อะครับ มันคนละเขาเรียกว่าอะไร คนละ Manual คนละ Protocol คนละหนังสือคนละเล่ม ก็อาจจะมีพลังแหละ การใช้หน่วยวัดเป็นแคลอรีหรือว่าอะไรอย่างงี้มันคือการเคลื่อนไหว มันคือภาษากาย ถูกต้อง แต่ว่าคนละคนนะครับ ผมว่าคนละคน”
แล้วเวลาแสดงอะไรที่ทำให้เราต้องแบบทำให้คนเชื่อได้ว่าเราสามารถฆ่าคนได้จริงๆ?
“สีหน้า แววตา การปิดเปิดสวิตช์ที่เราต้องเป็นคนนั้นแล้วอะไรมันคงลังเลไม่ได้ แต่ถ้าในชีวิตจริงถ้าให้แค่ถือปืนก็อ่อนแรงแล้ว ผมรู้สึกว่าเออมันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เปลี่ยนมนุษยชาติเหมือนกันนะครับ ผมรู้สึกว่าเออ…การหักหาญเอาชีวิตคนในชีวิตประจำวันเราไม่สามารถทำได้หรอกครับ เราไม่สามารถทำได้”
เคยจับปืนมาก่อนไหม เรียนยิงปืนหรืออะไรอย่างงี้ในชีวิตปกติ?
“เคยยิงปืน รด. ครับ แล้วก็ไปเที่ยวก็ไปลองยิงดูอะไรอย่างงี้ก็เข้าใจว่ามันจะเป็นยังไง แต่พอมันรู้สึกว่าเราต้องรับงานแสดงตรงนี้ เราก็ศึกษาหรือว่าอะไรหน่อย ซึ่งปรัชญาเกี่ยวกับสงครามกับปืนเนี่ยอันตรายมาก การจะเห็นคนๆ หนึ่งแบบดับแดดิ้นลงไปแล้วมองว่ามันเป็นงานอะ โห…ห่างไกลกับชีวิตจริงมากเลยครับ ชีวิตจริงเหยียบแมลงสาบยังรู้สึกผิดเลยครับทุกวันนี้”
อย่างงี้ต้องมีแบบไปเวิร์คช็อป?
“ใช่ครับ เวิร์คช็อปก็ในส่วนของการแสดงก็จะ ได้ทำงานกับพี่ทราย เจริญปุระ ใช่ เป็นแอ๊คติ้งโค้ชของกองนี้ ซึ่งรู้สึกว่าโชคดีมากที่ได้เจอพี่ทรายเพราะว่า หนึ่งคือด้วยอาการที่คุยภาษาเดียวกัน ฟังเพลงหรือเสพสื่ออะไรที่มันใกล้กัน มันเลยสมูธ ในเรื่องของยุทโธปกรณ์หรือว่าอาวุธก็ต้องไปฝึกยิงจริงๆ อะไรอย่างงี้ จะได้เมมมันมาว่าเออ..การยิงมัน Recoil ประมาณไหน”
การมารับภาพยนตร์ครั้งนี้เป็นงานแสดงเรื่องแรก?
“ถ้าจริงจัง ใช่ครับ ถ้าจริงจังเป็นเรื่องแรก เป็นภาพยนตร์เต็มๆ เรื่องแรก”
ทำไมถึงตัดสินใจรับเล่นเรื่องนี้?
“มันท้าทายนะครับ แล้วก็รู้สึกว่าอยากทำให้ดีอะครับ ถ้าทำได้ดีมันก็รู้สึกว่าเป็นภาษาไทยคือรางวัล เป็น Achievement เป็นเวลาเหมือนเราไปวิ่งแล้วเราได้เหรียญกลับมา เออ…มันน่าจะเป็นความภาคภูมิใจอะไรบางอย่าง คนจะเข้าใจว่ามันงานแสดงมันอีกแบบหนึ่ง แต่พอมาได้ทำงานแล้วรู้สึกว่าต้องทำการบ้าน ต้องอยู่ในวงจรนี้ ผมรู้สึกว่าเออเป็นงานที่โชคดีละที่ได้โอกาส แล้วก็รู้สึกว่าอยากทำให้มันดี แล้วก็เพื่อที่จะในส่วนของในขณะในลักษณะของซัพพอร์ทติ้ง แอ๊คเตอร์ รู้สึกว่าอยากทำให้ดีที่สุดเพื่อจะซัพพอร์ตทีมนี้ให้ไปข้างหน้า ก็รู้สึกอยากลอง”
พอมาแสดงจริงๆ แล้วมันเหมือนหรือต่างจากที่เรคิดตอนแรกไว้ไหม?
“คือรู้อยู่แล้วครับว่ามันประมาณไหน แล้วก็พอมาเจอมันก็เหมือนมันต่างกันเหมือนกับการอ่านหนังสือ คือเรารู้ว่างานแสดงเป็นงานที่หนัก อุตสาหกรรมภาพยนตร์เป็นงานที่หนัก แต่พอมาเห็นด้วยตัวเองแล้วเออมันก็จริง มันก็หนักจริงๆ ก็จังหวะเล่นแอ็กชันมันก็ต้องก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงแบบเขาก็บอกว่ามันเป็นแบบนั้นแบบนี้มันจะเหนื่อยนะอะไรอย่างงี้ เออ…เราก็เข้าใจ แต่พอเราเข้าใจเราก็ทำการบ้านไปเราก็โอเคครับ ผมค่อนข้างอึดครับ แรง ด้วยอาการเล่นกีฬาหรืออะไรอย่างงี้ก็ไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องนี้ ก็ถ่ายได้เรื่อยๆ ร่างกายต้องเตรียมให้พร้อมครับ”
แล้วเรื่องแรกก็คือเป็นมือปืน ต้องแอ็กชัน ต้องบู๊เลย?
“ใช่ครับ ก็ดุเดือดเลย สนุกดีครับ ชอบครับ ชอบ”
ถ้าถามว่ามีฉากหรือส่วนไหนที่รู้สึกว่ามันยากสำหรับเราบ้าง?
“รู้สึกว่ามันจะเป็นในลักษณะของแต่ละรูปแบบของมันนะครับ ดราม่าก็จะต้องมีการทำงานข้างในตัวเราเยอะหน่อย แต่ของผมอาจจะใช้เพลงนำ เพราะว่ารู้สึกว่าเราฟังเพลงไหนแล้วหน้าเราจะออกแล้วก็ไปเลยอะไรอย่างงี้ อาจจะไม่ได้ตรงมากกับฉากที่จะต้องเข้าดราม่าหนักๆ มากๆ เราก็จะฟังเพลงที่เราคิดว่าเราเศร้าในชีวิตอะไรอย่างงี้ เอามา Recall เอามาเป็นกุญแจหรือว่าเป็นตัว Interlock ที่ดึงเราไปตรงนั้นได้ แอ็กชันก็ต้องเป็นร่างกาย เรื่องความพร้อม เรื่องพักผ่อนมาให้เต็มที่ ซึ่งก็ต้องเชื่อครับ เชื่อในทีมว่าเออ…พอเขาสั่งคัตแล้วบอกว่าเออโอเคแล้ว เรารู้สึกว่าบางทีเรารู้สึกแบบเราทำได้ดีกว่านี้นะ แต่พอเขาบอกโอเคเราก็ต้องโอเค เพราะว่าท้ายที่สุดแล้วมันไม่ได้อิงจากส่วนเดียว มันต้องอิงทั้งทีม อิงไปยันทุกภาคส่วน ยันไฟ ยันพี่ๆ ทุกคนในกองครับ”
อย่างฉากดราม่าที่บอกฟังเพลง ฟังเพลงอะไรพอแชร์ได้ไหม?
“เวลาผมเศร้าผมจะฟังเพลงชื่อ Leave Out All The Rest อะครับ ของ Linkin Park ที่ชุด 3 ครับ Minutes to Midnight มันเป็นเพลงเศร้ามากเลยครับ มันเพลงเศร้า แล้วพอยิ่งแบบเออแบบ Chester เขาเสียชีวิตเราก็รู้สึกว่าเราเศร้ากับเพลงนี้ไปหมดเลย มันจะมีท่อนหนึ่งที่ร้องแล้วรู้สึกแบบฟังแล้วมันเจ็บปวดมากเลย ‘Pretending someone else can come and save me from myself’ คือการที่จะต้องเป็นคนอื่นอะ มันคือการปกป้องตัวเองจากตัวเอง คือพอฟังแล้วมันแบบโหเศร้าจังวะ อาจจะไม่ได้เกี่ยวกับ Situation ตรงนั้น แต่พอมันเศร้าแล้วมันแบบเออ…มันสีหน้าแววตามันออก ยังรู้สึกเลยว่าตรงนี้ที่พูดก็รู้สึกแบบแค่พูดถึงเพลงนี้มันก็ไปแล้วครับ”

อย่างในฉากบู๊แอ็กชันนี่เราเล่นเองทั้งหมดเลยไหม หรือว่ามีสแตนด์อินด้วย?
“เล่นเองครับ เล่นเองเกือบหมดเลยครับ จะมีจุดที่แบบว่าจะต้องวิ่งไปกองแล้วก็ใช้สตั๊นท์ แต่สตั๊นท์ผมไม่ค่อยได้ทำงาน ผมอยากเล่น อันนี้ยอมรับอยากเล่น (สนุกกับการเล่นฉากบู๊?) ใช่ ชอบครับ เจ็บตัวก็มีหมดครับ เจ็บจริงๆ ก็มีครับ อันตรายก็ค่อนข้างอันตรายนะครับ แต่ว่าก็รู้สึกว่าอยากทำให้ได้โอเค แล้วก็เดี๋ยวรอดูในภาพยนตร์ดีกว่าครับ”
เพื่อนร่วมงานเรื่องนี้คือเหมือนรวมตัวนักร้องไว้เลย?
“ใช่ ผมรู้สึกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะเซตให้มันเป็นซีนของการหนังที่รวมตัวนักร้อง อันนี้ในความรู้สึกจริงๆ ของตัวเองผมรู้สึกว่าไม่ใช่เลย ผมรู้สึกว่าเขา Recruit หรือเขาคัดคนมาจากสิ่งที่เขาต้องการมองเห็นในแคสต์หรือว่าอะไรอย่างงี้มากกว่า ผมรู้สึกว่ามันน่าจะมาจากความสามารถหรือว่าสิ่งที่เขามองเห็นในพลังในแก่นจริงๆ ที่เขามองเห็นมากกว่า”
แต่มันทำให้เราทำงานง่ายขึ้นไหมในการที่อยู่ในกองที่เป็นคนที่เรารู้จักกันแล้ว?
“โห…ผมว่าโชคดีมากครับ มันง่ายเพราะว่ามันง่ายเพราะว่าเราคุยภาษาเดียวกัน เรามีระบบในการทำงานที่มาคล้ายกัน เราเรียนรู้โครงสร้างดนตรีที่คล้ายกัน มันจะเป็นเรื่องจังหวะที่มันจะง่ายเลยครับ”
อย่างคนที่อาจจะไม่ค่อยได้เจอเลยก็อาจจะเป็น เวียร์ ศุกลวัฒน์ ไหม?
“ผ่านๆ กันบ้างครับ แต่พอได้มาร่วมงานจริงๆ ก็เรียนรู้จากเขาเยอะเลยครับ ถือว่าเป็นอาจารย์เลยครับ ถือว่าเป็นอาจารย์เลย พี่เวียร์ พี่หนุ่ม (กรรชัย กำเนิดพลอย) อย่างงี้ก็รู้สึกว่าโอ้โห พลังการแสดงเขามันแบบตอนเขาส่งมามันโฟลว์มาก มันทำให้เราทำงานง่าย”
อย่างเวียร์ก็คือเป็นคนที่อยู่ในซุ้มมือปืนเดียวกัน?
“ใช่ครับ ก็จะไม่ได้ถามเป็นรูปแบบเชิงคำถามว่าผมจะต้องอะไรอย่างงี้ ก็เรียนรู้จากเวลาเขาเข้าฉากแล้วก็เอ๊ะ…พี่ตรงนี้มันเมคเซ้นต์ไหม เรามาตรงนี้แล้วมันไปตรงนี้มันดูไม่เนียนนะ เราไปตรงนั้นดีกว่าอะไรอย่างงี้ ก็รู้สึกว่าเออ…เราต้องแอคทีฟเราต้องเรียนรู้จากเขาเยอะๆ เป็นประโยชน์มากๆ เลยครับ”
การมาร่วมงานกับพี่โขม ทำไมถึงพี่โขมถึงได้มาเจอกัน?
“ถ้าถามว่าทำไมถึงเจอ เพราะว่าแวนมันก็เล่นหนังพี่โขมมาอยู่แล้ว แล้วเหมือนเขารู้ว่าผมแบบน่าจะมาแคสต์ได้ น่าจะเล่นได้ก็เลยแวนอะเป็นคนชวนมาครับ คนที่เล่นในบทเหมือนกัน ที่ได้เล่นในเรื่องนี้เหมือนกัน แล้วก็จริงๆ เป็นแฟนหนังพี่โขมอยู่แล้วครับ ตั้งแต่ไชยา, เฉือน แล้วก็ชอบภาษาที่แบบมันก็ผมไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรครับ มันดูฝรั่ง มันดู Revolution มันดูเป็นหนังไทยที่เออ…ถ้าเป็นหนังพี่โขมเรารู้สึกว่าเออเราอยากเราเชื่อภาษา เราเชื่อวิธีการบอกเขาอย่างงี้ มันดูไม่ใช่ Typical ทั่วไปที่ที่จะเจออะไรอย่างงี้ ก็เลยรู้สึกว่าเอออยากร่วมงานด้วย”
พอมาร่วมงานกันจริงๆ เป็นยังไงบ้าง?
“ก็เข้าใจครับว่า 1 2 3 แล้วมันจะไปยังไงต่อ มันจะพอรู้จังหวะรู้มือแล้ว ยิ่งง่ายเลยครับ ก็รู้สึกว่าโชคดีครับที่หนังเรื่องแรกเป็นหนังพี่โขม แล้วถ้าสมมติว่ามันฟีดแบ๊กมันกลับมาแล้วมันโอเคก็รู้สึกว่ายิ่งโชคดีขึ้นไปอีก”
เรื่องประเสริฐนี่คิดว่าถ้าคนที่มาดูเขาจะได้อะไรกลับไปบ้าง?
“มันน่าจะตกตะกอนอะไรหลายๆ อย่างแล้วครับ ในเชิงที่ลึกซึ้งของมากกว่าความบันเทิงที่ได้จากโรงภาพยนตร์ ผมว่าเราจะมีประเสริฐในชีวิตของเรา เราจะมีประเสริฐในชีวิตของพวกเราทุกคนอยู่แล้ว ในเทอมของความเป็นพ่อที่อาจจะไม่ต้องเป็นพ่อก็ได้ครับ ผมรู้สึกว่าเราจะมีประเสริฐในชีวิตของพวกเราแต่ละคน หรือแม้แต่บางครั้งเองเราเป็นประเสริฐเองก็ได้ ฟังแล้วอาจจะไม่ได้มีจุดเกี่ยวข้องหรือว่าอะไร แต่ท้ายที่สุดแล้วผมรู้สึกว่าเราจะจุกในความรู้สึกเนี่ย ซึ่งมันน่าจะเหนือ มันน่าจะไกลกว่าหมุดหมายที่จะตั้งแค่ว่าเป็นความบันเทิงในโรงภาพยนตร์อะไรอย่างงี้”
ถ้าถามถึงมุมมองที่มีต่ออุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย จากคนดูตอนนี้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในอุตสาหกรรมนี้แล้วเป็นยังไงบ้าง?
“เป็นอุตสาหกรรมที่หนัก แล้วก็ทุกคนทำงานหนัก ทุกคนทุ่มเท มันเหมือนกีฬาทีมอะครับ ผมรู้สึกเลยว่าเออเราพอเห็นอะไรแบบนี้เราก็อยากทำการบ้าน อยากทำอะไรให้มันเพื่อที่จะซัพพอร์ตทีมนี้ ซึ่งมันยากมากนะครับ กับการที่จะทำภาพยนตร์ดีๆ เรื่องหนึ่งออกมาแล้วพอได้มาเห็นด้วยตาเนื้อของตัวเองแล้วก็เข้าใจ ยิ่งต้องทำงานหนักร่วมกัน”
ฝากถึงภาพยนตร์เรื่องนี้หน่อย?
“ก็ฝากทุกๆ คนเลยครับ ผมรู้สึกว่าประเสริฐเป็นภาพยนตร์ไทยที่อีกรสชาติหนึ่งแล้วรู้สึกว่ามีคุณค่า แล้วก็อาจจะตราตรึงในจิตใจ อาจจะเป็นหนังในท็อปลิสต์ของอีกหลายๆ คนได้ ผมว่าหนังประเสริฐมีความสามารถลักษณะนั้นได้ครับ ในเชิงทั้งคุณค่าของภาพยนตร์แล้วก็ในเชิงของความสาระบันเทิง ไม่ใช่บันเทิงอย่างเดียวนะ ผมรู้สึกว่ามีสาระที่มันได้ย้อนกลับมาดูว่าเออ…อ้าวแล้วประเสริฐในชีวิตเราคือคือใคร อยากฝากก็ 26 พฤศจิกายนนี้ในโรงภาพยนตร์ ภาพยนตร์อันนี้อาจจะเป็นอีกหนึ่งหมุดหมายของไทม์ไลน์ของวงการภาพยนตร์เลยก็ได้นะครับ”




