ในยุคสมัยที่ทุกเรื่องราวในโลกเข้าถึงได้ด้วยอินเตอร์เน็ต โครงข่ายสังคมออนไลน์พร้อมบริการทุกอย่าง แค่คลิกผ่านโทรศัพท์มือถือ
อาหารการกินก็เช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆ อยากกินอะไร หาได้ทันที
อะไรที่อยากกินมีขายอยู่ที่ไหน ร้านไหนอร่อย ร้านไหนอยู่ใกล้ ร้านไหนบรรยากาศดี ราคาเป็นอย่างไร มีรายละเอียดให้หมดแค่ค้นให้เป็น หาให้เป็น ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร
ได้ชื่อร้าน คลิกดูแผนที่ พร้อมวางแผนการเดินทางได้เลย เป็นบริการรถสาธารณะ รถเมล์ รถไฟฟ้าใต้ดิน บนดิน แท็กซี่ หรือจะไปรถส่วนตัว ไม่ใช่เพียงบอกว่าอยู่ถนนอะไรช่วงไหน ที่ใกล้ๆ มีอะไรเป็นที่สังเกตเท่านั้น ยังสามารถใช้โปรแกรมนำทางต่างๆ ได้ฟรีจากแอพพ์ในโทรศัพท์มือถือ
การจะกินอะไรสักอย่างให้ถูกใจในทุกๆ เรื่อง ไม่เป็นอะไรที่ยากเย็น จะต้องคอยให้ใครมาช่วยชี้แนะอีกต่อไป
ทุกร้าน ยิ่งเป็นร้านยอดนิยมด้วยแล้ว มีคนช่วยมาทำให้หาง่ายมากขึ้น พร้อมการรีวิวในรายละเอียดเรียบร้อย
หรือหากไม่อยากไปกินที่ร้าน อยากจะทำกินเอง สบายมาก อาหารประเภทนั้นมีกี่สูตร แจกแจงมาให้หมด พร้อมวิธีปรุงและเคล็ดลับความอร่อย แถมให้ด้วยคลิปสอนทำทุกขั้นตอน เรียกได้ว่าไม่มีทางเลยที่จะทำไม่เป็น ทำไม่ได้ หากจะต้องอาศัยความพยายามที่จะทำความเข้าใจบ้างก็น่าจะแค่เล็กน้อย ไม่เป็นภาระให้ต้องเบื่อระอาอะไร
ที่มากไปกว่านั้น อย่าว่าแต่อาหารแต่ละประเภทมีสูตรสารพัดที่แตกต่างกันอย่างไร กระทั่งวัตถุดิบที่จะนำมาปรุงทุกอย่าง หาซื้อได้จากที่ไหน ราคาเท่าไร ที่ไหนดีกว่า ที่ไหนถูกกว่า ที่ไหนมีวิธีขายอย่างไร เป็นแบบชุดสำเร็จรูปหรือแบบแยก เป็นเรื่องวางแผนการจ่ายตลาดล่วงหน้าได้เลย
เพราะอย่างนี้จึงเกิดความคิดว่าในยุคสมัยนี้ การกินของอร่อย ของดี เป็นเรื่องที่ง่ายมาก ทุกคนมีความสามารถที่จะจัดการตัวเองได้ทันทีที่อยากได้ น่าจะทำให้ทุกคนได้กินของอร่อยกันมากขึ้น
แต่ปรากฏว่า เท่าที่ติดตามความเป็นไป ปรากฏว่า แม้เรื่องกินเรื่องอยู่จะจัดการง่ายขึ้นถึงขนาดนั้น ทว่าคนส่วนใหญ่ยังมีสภาพเหมือนเดิม
เริ่มต้นจาก “ไม่รู้จะกินอะไรดี” ที่สุดแล้วก็เลือกร้านเดิมๆ ที่เคยกินทั้งที่บ่นว่าเบื่อ
การทำอาหารก็เหมือนกัน แม้จะเรียนรู้สูตรอาหารมากมายหลายประเภท แต่เมื่อลงมือทำจริงก็ทำประเภทเดิมๆ เหมือนที่เคยทำ ด้วยสูตรเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก
ที่สำคัญคือ แม้ความรู้จะท่วมหัวในทุกมิติ แต่คนที่ทำอาหารไม่เป็นก็ยังไม่เป็นเหมือนเดิม
เหมือนกับว่า ข้อมูลท่วมหู ท่วมหัวมากมายนั้น ไม่ได้ช่วยอะไรให้การกินการอยู่ดีขึ้นมาเลย
ที่สำคัญคือ เมื่อถึงเวลาต้องกิน หากอยู่กันหลายคน ต่างคนต่างมองหน้ากันให้อีกคนเป็นคนเสนอขึ้นมา ไม่มีใครอยากที่จะเสนอก่อน และบางทีเลยเถิดไปถึงขั้นยอมไปกินร้านที่ตัวเองรู้สึกว่าไม่อยากกิน เพราะแค่ไม่ยอมที่จะเป็นคนเลือก
เป็นความเป็นปกติของคนเราที่จะเห็นว่าอาหารเป็นเรื่องสำคัญ
มีการสั่งสอนกันมาเสมอให้กินอาหารที่เหมาะสมกับสภาพร่างกายในช่วงนั้นๆ เมื่อมีกำลังซื้อมากพอควรจะกินอาหารที่ดีๆ อร่อยหน่อย อย่าไปมักง่ายกับการกิน
คำพูดแบบนี้ฟังดูดี แต่มีสักกี่คนที่ทำในสิ่งที่ดูดีนั้นได้
คนส่วนใหญ่เลือกที่จะทำตามความเคยชินมากกว่า
เรื่องนี้ทำให้เกิดความสงสัยว่า ที่บอกว่า “ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกวิธีการใช้ชีวิตได้” นั้นจริงหรือ
เพราะยิ่งสังเกตยิ่งรู้สึกว่า คนส่วนใหญ่ไม่ได้เลือกอะไรให้ชีวิตสักเท่าไร ปล่อยให้สิ่งแวดล้อมเลือกให้มากกว่า
มีเฉพาะบางคนเท่านั้นที่จะตั้งใจใช้ชีวิตแบบ “เลือกเอง”
แต่ละมื้ออาหาร บอกได้เหมือนกันว่า “ใครเป็นคนอย่างไร”
