เยาวลักษณ์ คณะก้าวหน้า ยันซ้ำ พรรคประชาชน ไม่เล่นเกมนี้ ไม่ผิด แนะอย่าติดกับดักความรู้สึก ไม่ช่วย = ผิด ย้ำประเทศนี้เป็นของประชาชน ไม่ใช่ของพรรคใดพรรคหนึ่ง
เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2568 นางเยาวลักษณ์ วงษ์ประภารัตน์ กรรมการบริหารคณะก้าวหน้า อดีต ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ พรรคอนาคตใหม่ โพสต์เฟซบุ๊กระบุถึงการตัดสินใจของพรรคประชาชนสนับสนุนพรรคเพื่อไทย หรือ พรรคภูมิใจไทย เป็นนายกรัฐมนตรี ว่า ขอเขียนถึงเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย และปล่อยวางทุกอย่างไว้หลังจากนี้ (มีงานสร้างสรรค์ดีๆ อีกหลายอย่างให้ทำเพื่อบ้านเพื่อเมือง)
ดิฉันยังยืนยันถึงทางเลือกที่เขียนไปก่อนหน้า
สิ่งที่น่ากลัวตอนนี้ ไม่ใช่แค่ “การเมืองในสภา”
แต่คือ เครือข่ายเงินนอกระบบ ที่กำลังครอบงำทิศทางบ้านเมืองอยู่เงียบๆ
ทุกดีลที่หลายพรรคการเมืองเดินเกม ไม่ได้จบแค่การแบ่งเก้าอี้ในสภา
แต่ซ่อนผลประโยชน์และเม็ดเงินมหาศาลที่ประชาชนทั่วไปไม่มีวันเห็น
การพลิกขั้วพลิกเกมไปมา ไม่ใช่เรื่องที่พึ่งเกิด มันมีมานานแล้ว และครั้งหนึ่งฝ่ายก้าวหน้าก็เคยถูกเตะออกจากเกม ด้วยกติกาและกรรมการที่ถูกตั้งขึ้นอย่างไม่เป็นกลาง ไม่เป็นธรรม ถูกผลักแล้วผลักอีก ถูกหลอกแล้วหลอกอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วันนี้เมื่อประเทศจะถึงทางตัน กลับขู่ว่าอาจนำไปสู่การเปิดให้อำนาจนอกสภาเข้ามาจัดการ เหมือนในอดีตได้ หากพรรคฝ่ายค้านไม่ยอมโหวตเลือกข้าง
ตอนจับมือกัน : พรรคเพื่อไทย + ภูมิใจไทย สามารถพลิกลิ้นรวมกันได้ทุกอย่าง เพื่อสร้างรัฐบาล และพยุงอำนาจของตัวเอง
ตอนแตกหัก : เมื่อทะเลาะกัน กลับหันมาขอเสียงจาก พรรคประชาชน ให้เป็นผู้ตัดสิน
ตอนนี้ : พรรคประชาชนถูกบีบให้ติดอยู่ในกับดักความรู้สึกผิด เหมือนว่า “ถ้าไม่ช่วย = ผิด”
พรรคประชาชนกำลังถูกบีบให้ติดอยู่ในกับดักความรู้สึกผิด เพราะถือเสียง ส.ส. 143 เสียง เหมือนเป็นกุญแจดอกเดียวที่จะไขวิกฤตประเทศ
นี่คือเกมซ้ำเดิมใช้เสียงประชาชน เป็นข้ออ้าง ใช้พรรคประชาชน เป็นไม้ค้ำยัน และใช้คำมั่นว่าจะยุบสภา-ทำประชามติแก้ รธน. เป็นเหยื่อล่อ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ง่ายและไม่แน่นอน
นี่คือการเมืองไทยที่วนซ้ำพลิกขั้ว พลิกเกม เมื่อผลประโยชน์ตรงกัน ทำได้ทุกอย่าง
แต่พอขัดแย้ง ก็โยนความรับผิดชอบให้ “พรรคที่ได้เสียงประชาชนจริงๆ” ต้องตัดสินใจแทน
น่าตลกขมขื่นสิ้นดี!
แต่ความจริงคือ… ประเทศนี้ไม่ใช่ของพรรคใดพรรคหนึ่งเท่านั้น และความรับผิดชอบต่ออนาคต ไม่ได้อยู่ที่เสียงในมือของนักการเมืองไม่กี่คน
มันอยู่ที่ ประชาชนทุกคน
ดังนั้นการไม่เล่นเกม จึงไม่ใช่ความผิด แต่มันคือการเปิดโปงให้เห็นว่า กติกานี้ใช้ไม่ได้แล้ว
อ่านข่าวที่เกี่ยวข้อง
