การสู้รบเพิ่งจะเริ่มต้น แต่การตัดสินใจของอ้วนสุดในเรื่องการส่งเสบียงอาหารเริ่มเกิดผลสะเทือน
เห็นได้จากสำนวน เจ้าพระยาพระคลัง (หน)
แลในกองทัพซุนเกี๋ยนก็อดข้าวปลา อาหาร ทหารทั้งปวงก็อิดโรยไป ฝ่ายคนสอดแนมครั้นรู้ดังนั้นก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ลิซก
ลิซกจึงไปบอกแก่ฮัวหยงว่า “บัดนี้ในกองทัพซุนเกี๋ยนนั้นทหารทั้งปวงอดข้าวปลาอาหารอิดโรยอยู่แล้ว เวลาค่ำวันนี้ข้าพเจ้าจะคุมทหารอ้อมเข้าไปหลังค่ายซุนเกี๋ยนขอให้ท่านยกเข้าหน้าค่าย จะตีกระหนาบเข้าไปปล้นเอาค่าย เห็นจะจับตัวซุนเกี๋ยนได้โดยง่าย”
ฮัวหยงเห็นชอบด้วย จึงจัดแจงทหารเตรียมไว้เป็น 2 กอง
ครั้นเวลาค่ำจึงเปิดประตูยกทหารออกไปเป็น 2 กองตามซึ่งคิดไว้นั้น ขณะเมื่อยกไปถึงค่ายซุนเกี๋ยนนั้นเป็นเวลาสองยามเศษ
ฮัวหยงจึงให้ทหารตีกลองโห่ร้องเข้าปล้นเอาค่าย
เช่นเดียวกับสำนวน วรรณไว พัธโนทัย ฝ่ายทหารซุนเกี๋ยนขาดแคลนเสบียงจึงเกิดระส่ำระสายวุ่นวายกันขึ้นภายใน
ฝ่ายกองสอดแนมของลิซกสืบรู้ ก็เอาเนื้อความรายงานแก่ลิซก
ลิซกจึงปรึกษากับฮัวหยงว่า “คืนนี้จะคุมทหารกองหนึ่งอ้อมเข้าตีข้างหลังฝ่ายซุนเกี๋ยน ขอให้ท่านยกเข้าตีทางหน้าค่ายด้วย ด้วยวิธีนี้เราจะจับตัวซุนเกี๋ยนได้”
ฮัวหยงเห็นชอบด้วย
จึงให้เลี้ยงดูทหารอย่างอิ่มหนำ พอตกกลางคืนก็คุมทหารออกจากค่าย
คืนนั้น พระจันทร์แจ่มกระจ่าง ลมพัดอ่อนๆ เมื่อฮัวหยงออกมาถึงค่ายของซุนเกี๋ยนเวลาล่วงไปครึ่งคืนแล้ว
จึงสั่งรัวกลองโห่ร้องขึ้น แล้วเข้าโจมตีทันที
ขณะที่สำนวน แพทย์หญิงกัลยา สุพันธุ์วณิช ระบุว่า ฝ่ายกองทัพซุนเจียนขาดเสบียง กองทัพระส่ำระสาย
สายลับนำความไปบอกหลี่ซู่ (ลิซก) ปรึกษาหัวสงว่า
“กลางคืนจะไปตีหลังค่ายของซุนเจียน ให้หัวสงไปหน้าค่าย ปล้นค่ายแล้วจับซุนเจียนมาให้ได้”
หัวสงสั่งทหารกินข้าวให้อิ่ม
กลางดึกออกด่าน อาศัยแสงจันทร์นำทาง ถึงค่ายซุนเจียนเวลาเที่ยงคืน แล้วให้สัญญาณกลองเข้าตี
ถามว่าแล้วผลออกมาอย่างไร
เริ่มจากสำนวน เจ้าพระยาพระคลัง (หน) ฝ่ายซุนเกี๋ยนตกใจ แต่งตัวใส่เกราะแล้วขึ้นม้าถือง้าวออกมารบกับฮัวหยงได้ 8 เพลง แล้วซุนเกี๋ยนแลไปเห็นเพลิงข้างหลังค่ายนั้นสว่างขึ้น
แลทหารในค่ายแตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก แต่โจเมานั้นขี่ม้าตามซุนเกี๋ยนอยู่
ฝ่ายทหารฮัวหยงเข้าล้อมไว้ ซุนเกี๋ยนกับโจเมาจึงฝ่าฟันทหารออกไปได้ ฮัวหยงควบม้าตาม
ซุนเกี๋ยนยิงเกาทัณฑ์มา ฮัวหยงรับลูกเกาทัณฑ์ได้ทั้ง 2 ดอก
แล้วซุนเกี๋ยนขึ้นเกาทัณฑ์จะยิงซ้ำ คันเกาทัณฑ์หัก ซุนเกี๋ยนกับโจเมาก็ควบม้าหนีไป
ฮัวหยงก็ขับม้าตาม
โจเมาจึงว่ากับซุนเกี๋ยนว่า “หมวกซึ่งท่านใส่นั้นฝ่ายศัตรูจำได้ถนัด จงถอดมาเปลี่ยนให้ข้าพเจ้าเถิด”
ซุนเกี๋ยนก็ถอดหมวกออกมาเปลี่ยนกันใส่ แล้วควบม้าแยกทางกันไป
เมื่ออ่านสำนวน วรรณไว พัธโนทัย ยิ่งได้ภาพน่าตื่นเต้น ฝ่ายซุนเกี๋ยนตกใจตะลีตะลานสวมเสื้อเกราะโดดขึ้นม้า
พอดีปะทะกับฮัวหยง สองฝ่ายเข้าพันตูกันได้ไม่กี่เพลง
ลิซกยกทหารมาถึง ออกคำสั่งให้ทหารจุดไฟเผาค่ายทหารซุนเกี๋ยนแตกตื่นไม่เป็นส่ำ
ฟาดฟันกันเอง ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
ซุนเกี๋ยนกับโจเมาฝ่าวงล้อมหนีออกมาได้ ฮัวหลงไล่กวดตามหลังม้า ซุนเกี๋ยนยิงเกาทัณฑ์ไป 2 ดอกติดกัน
แต่ฮัวหยงหลบเสียทัน
ครั้นซุนเกี๋ยนเหนี่ยวยิงดอกที่ 3 แต่ใช้แรงมากเกินไป คันเกาทัณฑ์จึงหัก ซุนเกี๋ยนทิ้งเกาทัณฑ์
แล้วควบม้าหนี
โจเมาบอกกับซุนเกี๋ยนว่า “หมวกสีแดงของท่านนั้นเป็นสีแดงชัดเจนนัก พวกโจรจำได้ถนัด จงถอดออกมาให้ข้าพเจ้าสวมแทนเถิด”
ซุนเกี๋ยนจึงถอดหมวกแดงให้โจเมา แล้วแยกกันไปคนละทาง
ภาพและการเคลื่อนไหวของซุนเกี๋ยนจากสำนวน เจ้าพระยาพระคลัง (หน) ผ่านสำนวน วรรณไว พัธโนทัย
มาถึงสำนวน แพทย์หญิงกัลยา สุพันธุ์วณิช ดำเนินไปอย่างไร
ซุนเจียนรีบคลุมเกราะขึ้นม้าไปปะทะกับหัวสง ไม่ทันกี่ยก ด้านหลัง กองทหารของหลี่ซู่ก็มาถึง
จุดไฟแดงฉานไปทั่วท้องฟ้า
ทหารของซุนเจียนหนีเอาตัวรอดอุตลุด มีเพียงจูเม่าเท่านั้นที่ตามซุนเจียนไปติดๆ
ช่วยกันแหวกวงล้อมออก
ด้านหลังก็มีหัวสงตามมาติดๆ ซุนเจียนเอาลูกเกาทัณฑ์ยิงออกไป 2 ดอก หัวสงหลบได้
ดอกที่ 3 เนื่องจากออกแรงมากเกินไปคันเกาทัณฑ์จึงหักลง ต้องทิ้งเกาทัณฑ์ควบม้าหนีไปอย่างรวดเร็ว
จูเม่าว่า “นายท่านโพกผ้าสีแดงสะดุดตา ไอ้พวกโจรมันจำได้ นายท่านถอดออกให้ข้าโพกแทน”
ซุนเจียนเอาผ้าโพกแลกกับหมวกของจูเม่า แล้วแยกกันเป็น 2 ทาง
เราเห็นความเหนือกว่าของลิซก (หลี่ซู่) ฮัวหยง (หัวสง) เหนือกว่าทัพของซุนเกี๋ยน (ซุนเจียน) อย่างเด่นชัด
เหนือกว่าจากด้าน “การข่าว”
เหนือกว่าในการวางแผนการรบ ตีกระหนาบจากด้านหน้าและด้านหลัง เข้าจู่โจมสร้างความได้เปรียบ
กระหน่ำตีอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ด้านหนึ่ง ใช้ความรวดเร็ว ขณะเดียวกัน ด้านหนึ่งใช้ความได้เปรียบทางกำลังพล จากหน้าและหลัง
ประสานอย่างพร้อมเพรียง
ฝ่ายของซุนเกี๋ยน (ซุนเจียน) อาศัยความกล้าหาญความรวดเร็วในการหลบหนี แต่ก็เสียกำลังพลเป็นอย่างมาก
อาจเอาตัวรอดได้เฉพาะระดับ “หัว”
การอ่านอย่างเปรียบระหว่างสำนวน เจ้าพระยาพระคลัง (หน) กับสำนวน วรรณไว พัธโนทัย และสำนวน แพทย์หญิงกัลยา สุพันธุ์วณิช
เริ่มจำเป็น
ทำให้เห็นอย่างเด่นชัดต่อกระบวนการในการแปลและเรียบเรียงในยุค เจ้าพระยาพระคลัง (หน)
ทำให้เห็นการพยายามเติมเต็มของนักแปลรุ่นหลัง
เป้าหมายมิได้เพื่อเป็นการลำเลิกเบิกประจาน หากแต่เพื่อเป็นการเติมเต็มให้เรื่องราวมีความสมบูรณ์ ครบถ้วน รอบด้าน
กระนั้น ที่รักษาเอาไว้ได้คือจุดเด่นในเรื่องของ “การข่าว”
