พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของกระทรวงวัฒนธรรม หาคนเข้าชมลำบาก เพราะไม่ดึงดูดการเข้าชม
กระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.) และกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) ได้หารือร่วมกันเพื่อบูรณาการองค์ความรู้ด้านประวัติศาสตร์ ผ้าไทย ศิลปหัตถกรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้าสู่ระบบการศึกษา มุ่งเปลี่ยนทุนทางวัฒนธรรมให้เป็นทักษะอาชีพ สร้างโอกาสการมีงานทำ และเพิ่มรายได้ให้แก่ประชาชนและชุมชนอย่างยั่งยืน
โดยเฉพาะวิชาประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ในหลักสูตรการศึกษาไทย โดยมุ่งพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ให้ทันสมัย ส่งเสริมการเรียนรู้จากหลักฐานและสถานที่จริง ภายใต้แนวคิด “พิพิธภัณฑ์คือห้องเรียน” ในความร่วมมือด้านต่างๆ เช่น
“พลิกพิพิธภัณฑ์และโบราณสถานเป็นห้องเรียนมีชีวิต ส่งเสริมการเรียนรู้ประวัติศาสตร์จากสถานที่จริง พัฒนาทักษะคิดวิเคราะห์ ความเข้าใจรากเหง้า และการเคารพความหลากหลายทางวัฒนธรรม พร้อมพิจารณาลดอุปสรรคด้านค่าใช้จ่ายในการเข้าถึงแหล่งเรียนรู้”
(ที่มา : มติชน (ตจว.) ฉบับวันอังคารที่ 10 พฤศจิกายน 2569 หน้า 7)
ถ้า “พิพิธภัณฑ์คือห้องเรียน” หมายถึง “พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ” ของ วธ. จะเป็น “พิพิธภัณฑ์คือห้องเรียนที่น่าเบื่อหน่ายมาก”
เนื่องจาก “พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ” จัดแสดง “ของเก่า” เรียกประวัติศาสตร์ศิลปะตามแนวคิดของเจ้าอาณานิคมยุโรปเมื่อมากกว่า 100 ปีที่แล้ว ซึ่ง “พ้นสมัย” และไม่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์สังคม-วัฒนธรรม, เศรษฐกิจ-การเมือง โดยเฉพาะไม่มีประวัติศาสตร์ท้องถิ่นนั้นที่พิพิธภัณฑ์ฯ ตั้งอยู่ เช่น
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่อยุธยา ไม่มีประวัติศาสตร์ความเป็นมาและความเปลี่ยนแปลงของสังคม-วัฒนธรรม และเศรษฐกิจ-การเมืองของอยุธยา ที่ครูและนักเรียนตลอดจนประชาชนทั่วประเทศอยากรู้
เมื่อไม่มีที่ต้องการ แล้วจะไปทำไม? ทรมานเปล่าๆ
