เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
นกพิราบดูเหมือนจะมีเพื่อนอยู่ด้วย ด้วยความสงสัยจึงใคร่อยากรู้ ว่าความเป็นนกจะยังรู้สึกตัวบ้างหรือเปล่า กับการมีเพื่อน และความหมายของคำว่าเพื่อน ความเป็นนกจะเข้าใจตรงกันกับความเป็นคนหรือไม่ หรือเป็นเพียงความบังเอิญของการบินมาเกาะเฉยๆ เป็นการบังเอิญเจอตามประสาสัตว์ ที่หากินอยู่ใกล้กัน และคงบินหนีไปทางใครทางมัน เมื่อตกใจกลัว
มันอาจเป็นวิถีของนกที่มักอยู่ร่วมกับฝูง แม้จะชอบหรือไม่ก็ตาม กับมิตรภาพที่ไม่สำคัญเท่าเม็ดถั่ว แค่ออกหากินโฉบบินไปมาก็พอแล้วสำหรับวันคืนของชีวิต
สัตว์ที่อยู่เป็นตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดตามชาติภพ มันช่างต่างกับความเป็นมนุษย์ หรืออาจเหมือนกับความเป็นคนในบางเรื่อง
ความเป็นเพื่อนที่ดีของนกอาจเป็นเรื่องเกินตัวและไม่มีอยู่จริง แต่จะอย่างไรในโลกของนกพิราบที่จะยังไม่ไร้เพื่อน เพื่อนที่ร่วมเกิด แก่ เจ็บ ตายกันไปตามธรรมชาติ แม้จะยังไม่รู้ความหมายของคำว่า เพื่อน
สำหรับผม ถ้าไม่มีเพื่อนคนนั้น ผมคงตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อครั้งกระโน้น ครั้งที่ไม่นานนักสักเท่าไรหลังจากเพิ่งมีบัตรประชาชนฉบับแรกเป็นของตัวเอง
เพื่อนที่เคยเป็นเด็กมาด้วยกัน เรามักชวนกันออกไปเล่นตามจริตของเด็กที่ใช้ชีวิตอยู่ติดธรรมชาติ
เพราะแบบนี้เองเราจึงมีที่ให้เล่นตั้งเยอะ ตามโคนต้นมะม่วง หรือบนต้นมะขาม และตามท้องนาหลังการเก็บเกี่ยวข้าว เราสนุกเหนื่อยกับการวิ่งไล่จับตั๊กแตน
ที่มักจะได้ริ้วรอยขีดข่วนตามแข้งขาจากตอของซังข้าวมากกว่าการได้ตั๊กแตนสักตัว
และแล้ววันที่ชวนกันไปตกปลาก็มาถึง และมันจวนเจียนจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก่อนวัยอันควรของผม ทุกอย่างปกติดีเหมือนทุกครั้ง
จนกระทั่งเมื่อเบ็ดของผมไปติดเข้าตอไม้ใต้น้ำ แม้จะพยายามกระตุกแล้วก็ยังติดอยู่ และด้วยสติผมจึงค่อยๆ ขยับเดินเข้าไปแก้ปัญหาอย่างระวัง จนมาเหยียบเข้ากับความผิดพลาด เท้าที่ใช้หยัดยืนลื่นไถลจากจุดยืนน้ำปริ่มอก ไหลลงลึกไปสู่ความเคว้งคว้างที่ไม่อาจหยั่งถึง แย่แล้วว!!!
คนจมน้ำตะเกียกตะกายหนีตาย ไขว่คว้าหาทางรอดขณะจมดิ่ง ในห้วงเวลาขณะสำลักน้ำมันยาวนาน มวลน้ำทะลักเข้าทางปากและจมูก อากาศหายใจน้อยลงทุกที ผมกำลังจะจม และเริ่มรู้สึกน้อมรับ
และเหมือนผมจะได้ยินเสียงตะโกนที่คุ้นหู มาพร้อมคันเบ็ดที่ถูกยื่นมาตรงหน้าขณะน้ำปริ่มจมูก ผมรีบคว้าและกำมันไว้แน่นเท่าที่แรงมี ผมรอดแล้ว ไม่ต้องจมน้ำตายเพราะน้ำใจเพื่อน
ความรู้สึกของการเกิดใหม่มีอยู่จริงถ้ารอดความตายมาได้ เพื่อนแบบนี้มันไม่ง่ายที่ลืมลงและยังคงคิดถึงเสมอ ถึงแม้ว่าเพื่อนจะจากผมไปนานแล้วก่อนวัยอันควร ไม่ยอมอยู่ต่อเพื่อที่จะแก่ไปด้วยกัน
เราและเขามีเพื่อนร่วมทางเสมอในชีวิต แต่จะเจอเพื่อนในแบบไหน และบ่อยครั้งกับเพื่อนดีๆ ระหว่างทาง เพื่อนที่เราพบและรู้จักกันเป็นครั้งแรกและอาจเป็นครั้งสุดท้าย และเป็นครั้งเดียวที่ใครสักคนจะอยู่ในความทรงจำไปอีกนาน ในนามของคำว่า “เพื่อน”
ขอบคุณมากมายครับ
