E-DUANG | สัมพันธ์ ภูมิใจไทย เพื่อไทย จุดพลิก รัฐบาล ฝ่ายค้าน

E-DUANG

จังหวะก้าวที่พรรคภูมิใจไทยมีมติถอน ส.ส.ออกจากร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญของพรรคเพื่อไทย

จังหวะก้าวที่พรรคประชาชนร่วมกับฝ่ายค้านเสนอผ่านประธานรัฐสภาให้ส่งเรื่องตรวจสอบป.ป.ช.ในมติเกี่ยวกับ นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ

มีความสำคัญและทรงความหมายอย่างสูงในทางการเมือง

       ส่งผลสะเทือนต่อโครงสร้างและความสัมพันธ์”ภายใน”ทั้งต่อรัฐบาลและต่อฝ่ายค้าน

       ต่อเอกภาพและความเป็นอิสระของ”อำนาจ”สังคม

       ไม่ว่าจะต่ออำนาจนิติบัญญัติ ไม่ว่าจะต่ออำนาจบริหาร ไม่ว่าจะต่ออำนาจตุลาการ

       และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการดำรงอยู่ของ”องค์กรอิสระ”

       จังหวะก้าวนี้ได้นำไปสู่จุดตัดอันอาจก่อให้เกิดการหักเลี้ยวแปรผันและพลิกเปลี่ยนอย่างมีนัยสำคัญ

       ทดสอบความเข้มแข็ง ความเป็นเอกภาพของการเมือง

       ไม่ว่ามองผ่านพรรคภูมิใจไทย ไม่ว่ามองผ่านพรรคเพื่อไทย ไม่ว่ามองผ่านพรรคประชาชน

       หรือแม้กระทั่งการเลือกของพรรคกล้าธรรม

ทำไมพรรคภูมิใจไทยจึงต้องมีมติในเชิงแสดงปฏิกิริยาต่อร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญของพรรคเพื่อไทย

       ทั้งๆที่เคยเห็นชอบให้ ส.ส.ไปร่วมลงชื่อ

       อาจจะอ้างจุดอ่อนเปราะที่อาจขัดต่อคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ แต่เนื้อหาในลักษณาการเดียวกันนี้พรรคภูมิใจไทย ก็เคยเห็นชอบตั้งแต่เมื่อปี 2568 มาแล้ว

       เหตุใดจึงเพิ่งมาตื่นตระหนกในต้นเดือนมิถุนายน 2569

       ขณะเดียวกัน มติของพรรคภูมิใจไทยก็เสนอคำถามอันแหลมคมยิ่งต่อพรรคเพื่อไทยในฐานะเป็นพรรคร่วมรัฐบาล

       เนื่องจากมีเสียงยืนยันอย่างมั่นคงจากภายในพรรคเพื่อไทย ว่าร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญของพรรคเพื่อไทยไม่ขัดต่อคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญแน่นอน

       ท่าทีสุดท้ายของพรรคเพื่อไทยจึงสำคัญและสะท้อนบทบาท ความหมายของพรรคว่าจะจัดความสัมพันธ์ต่อพรรคภูมิใจไทยอย่างไร

       เพราะมติพรรคภูมิใจไทยเท่ากับเป็นการสำแดง”อำนาจ”

ขณะเดียวกัน มติของพรรคประชาชนที่ตัดสินใจเดินหน้าในการตรวจสอบมติป.ป.ช.อันเกี่ยวกับกรณีของ นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ

       ก็เป็นมติที่ต้องการ”ตรวจสอบ”อย่างแหลมคม

       แหลมคมต่อท่าทีของ นายโสภณ ซารัมย์ ในฐานะประธานรัฐสภาว่าจะบริหารจัดการเรื่องนี้แบบไหน

       จะส่งต่อให้”เดินหน้า” หรือสกัดขัดขวาง

       หากเดินหน้าก็อาจกระทบต่อองค์กรอิสระอย่างป.ป.ช.และเป้าหมายยังเป็น นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ อันเป็นกล่องดวงใจของ พรรคภูมิใจไทย

       แม้ว่าในที่สุดแล้วจะต้องขึ้นกับวิจารณญาณและดุลพินิจของ นายโสภณ ซารัมย์ ในฐานะประธานรัฐสภา

       แต่คำถามก็คือ นายโสภณ ซารัมย์ ตัดสินใจได้ระดับใด

จากกรณีร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญพรรคเพื่อไทย ไปยังข้อเรียกร้องให้ตรวจสอบป.ป.ช.กรณี นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ

       จึงกลายเป็นคนละเรื่องอันสร้างจุดสะเทือนเดียวกัน

       เป็นจุดสะเทือนต่อทั้งรัฐบาลและฝ่ายค้าน เป็นจุดสะเทือนอันยืนหยัดสถานะแห่ง”อำนาจ”ทางการเมือง

       ปมทุกปมยังแวดล้อมโดยรอบต่อ”ระบอบสีน้ำเงิน”