หลากมาแต่โลหิตเคี่ยวข้น เนืองนองบนผืนดินผากแล้ง
ซาบซึมผ่านร่องระแหง ด่ำลึกสู่ผืนธรณีแห่งใจ
คลุกเคล้าปวงธาตุสายแร่ ดื่นระดะกระจายแผ่ ณ ต่ำใต้
สายแร่-สินแร่ แท้เชื้อไข เมล็ดทาสไพร่ขบถบุราณ
เนื้อ เลือด กระดูก คืนแหล่งหล้า เกิดก่อหลักศิลาเหนือสุสาน
นานตราบนาน- พายุลมอาขยานนามศพเหล่านั้น, นิรนาม
กระทั่งลมอากาศสิ้นแรงโหม เมืองตะโบมเลือดเนื้อหื่นห่าม
วังเวียงโอ่อ่า สงัด งาม สงบร่มเย็น โอ้ นครล่ามโซ่ขังเสรี
ทว่านับแต่เบื้องบุรพกาล กำเนิดลูกหลานขบถปีศาจผี
หนุนเนื่องจากขุมอเวจี หลอกหลอนผู้รากมากดีเสมอมา
แม้นห่ากระสุนแสนล้านปลิดชีพ แม้นถูกจับยัดถีบถังแดงลงผา
แม้นโดนข้อกล่าวร้ายฉกรรจ์นานา แม้นสิ้นอิสราเพราะพิพากษาบิดเบือน
นั่น! ผู้ไร้ชื่อ ไร้ใบหน้า ถูกเข่นฆ่าสังเวยทมิฬเถื่อน
สุสานขยายขอบขัณฑ์เสมือน เรือนกระจกประจานหมู่ผู้ดีตะแบง
หลากมาแต่โลหิตเคี่ยวข้น เนืองนองบนผืนดินผากแล้ง
ซาบซึมผ่านร่องระแหง ด่ำลึกสู่ผืนธรณีแห่งใจ
คลุกเคล้าปวงธาตุสายแร่ ดื่นระดะกระจายแผ่ ณ ต่ำใต้
ป่นกระดูกหล่อเลี้ยงเลือดเนื้อเชื้อไข งอกไม้ใบไพร่ผีขบถแล้วฯ
