เดนตายในผ้าเหลือง | ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีสวรรคต
คอลัมน์ Agora กฤตภาศ ศักดิษฐานนท์ วิทยาลัยสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ www.facebook.com/bintokrit
เดนตายในผ้าเหลือง (9)
ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีสวรรคต
หลังจากที่เสนาธิการทหารบก “มาซาโนบุ ทสุจิ” ได้เดินทางออกจากเมืองสะหวันนะเขตในลาวเข้าสู่แผ่นดินเวียดนาม เขาได้ไปยังเมืองวินห์ (Vin) แล้วก็เดินทางต่อไปที่ฮานอย
จากฮานอยเขาได้เครื่องบินเป็นพาหนะสำหรับข้ามพรมแดนไปยังจีน โดยร่วมทางไปกับผู้บังคับบัญชาทหารของฝ่ายจีนคณะชาติไปลงที่เมืองคุนหมิง มณฑลยูนนาน แล้วจึงอาศัยเครื่องบินเดินทางต่อไปยังจุงกิงในที่สุด
เส้นทางที่กล่าวมานี้ใช้เวลายาวนานหลายวัน โดยรวมระยะเวลาที่เขาต้องหยุดพักตามเมืองต่างๆ ด้วย
ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ.1946 (พ.ศ.2488) เมื่อทสุจิไปถึงจุงกิงได้สองวันเขาก็พบกับผู้นำระดับสูงของประเทศต่างๆ ในฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นจำนวนมาก
พวกเขาเหล่านี้มารวมตัวกันเพื่อร่วมประชุม และทำความตกลงในเรื่องต่างๆ หลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายก๊กมินตั๋งของเจียงไคเช็ก ฝ่ายคอมมิวนิสต์ของเหมาเจ๋อตุง ฝ่ายสัมพันธมิตรที่นำโดยประเทศสหรัฐอเมริกา
และเป็นไปได้ว่าอาจมีคณะบุคคลกลุ่มหนึ่งที่มาจากฝ่ายไทย
บรรดาบุคคลสำคัญเหล่านี้ประชุมและพำนักอยู่ในโรงแรมเดียวกับทสุจิ ซึ่งทำให้ผู้นำทั้งหมดตกอยู่ในสายตาเขาตลอดเหตุการณ์
น่าสงสัยว่าการที่ทสุจิได้มีโอกาสพบปะบุคคลสำคัญเป็นจำนวนมากเป็นเรื่องบังเอิญหรือจงใจกันแน่ เรื่องราวนี้นำมาสู่ปริศนาอีกข้อหนึ่งซึ่งยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด แม้จะผ่านเวลามาแปดสิบปีแล้วก็ตาม
ปริศนาข้อนี้เป็นเรื่องใหญ่โตและมีความสำคัญยิ่งกว่าปริศนาสองข้อที่ถูกหยิบยกมาพิจารณาก่อนหน้านี้มาก นั่นก็คือ คำถามที่ว่าทสุจิมีความสัมพันธ์อันใดกับการเมืองภายในของไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 8
เนื่องจากทสุจิได้บันทึกเหตุการณ์ที่เขาอ้างว่าได้พบกับในหลวงอานันท์โดยบังเอิญ ในระหว่างที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินไปเมืองจีนอย่างไม่เป็นทางการ ก่อนเกิดเหตุสวรรคตเพียงไม่กี่เดือน
ซึ่งทสุจิมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้บ้างหรือไม่ อย่างไร ก็มิอาจบอกได้ เพราะข้อมูลเรื่องนี้ไม่ปรากฏในเอกสารของฝ่ายไทยเลย
ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ การที่ทสุจิถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องในคดีสวรรคต โดยข้อกล่าวหานี้มาจาก “วิลเลียม สตีเวนสัน” (William Stevenson) นักเขียนชาวอังกฤษ-แคนาดา ผู้ได้รับเชิญให้เป็นผู้เขียนชีวประวัติของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระมหากษัตริย์ไทยรัชกาลที่ 9 ซึ่งหนังสือนี้มีชื่อว่า “The Revolutionary King” ทว่า ในเวลาต่อมางานชิ้นนี้ก็กลายเป็นหนังสือต้องห้ามจากทางการไทยมิให้เผยแพร่และนำเข้าสู่ราชอาณาจักร
สตีเวนสันตั้งข้อสงสัยทสุจิโดยไม่มีหลักฐานรองรับที่แน่ชัด และไม่สามารถยืนยันมูลเหตุจูงใจได้ นอกจากนั้น ทสุจิเองก็ไม่มีโอกาสได้แก้ต่างข้อกล่าวหาเลย เนื่องจากเขาได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในแถบอินโดจีนมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1961 แล้ว นับเป็นเวลาหลังกรณีสวรรคตถึง 15 ปี และก่อนที่หนังสือ The Revolutionary King จะออกมาในปี 1999 ถึง 38 ปี
ทำให้ข้อกล่าวหาของสตีเวนสันดูไม่ค่อยมีน้ำหนักและไม่ถูกอ้างอิงถึงมากนัก
อย่างไรก็ตาม การที่ทสุจิมีโอกาสได้พบกับในหลวงอานันท์โดยบังเอิญก็เป็นเรื่องที่น่าสงสัยอยู่ มิหนำซ้ำเรื่องราวนี้ยังแตกต่างจากฉบับภาษาอังกฤษของ “ไนเจล ไบรลีย์” (Nigel Brailey) ในหนังสือ “Masanobu Tsuji’s ‘Underground Escape’ from Siam after the Japanese surrender” แบบคนละโลก ซึ่งยังไม่รู้ว่ามาจากความผิดพลาดอย่างไม่ตั้งใจ หรือถูกเซ็นเซอร์อย่างจงใจจาก “อุทัย ตัณฑลากุล” กันแน่
เพราะอุทัยซึ่งเป็นผู้แปลบันทึกของทสุจิเรื่อง Underground Escape ในฉบับภาษาจีนออกมาเป็นภาษาไทยในชื่อ “นายพลลี้ภัย” นั้นได้เขียนถึงเนื้อหาส่วนนี้เอาไว้ในหน้าที่ 394-395 ว่า
“วันนั้นมีข่าวใหญ่สองชิ้นได้ถูกแพร่สะพัดไปทั่วทั้งโรงแรม ข่าวหนึ่งคือนายพลฟูโจกหงีผู้ซึ่งบินมาจากมณฑลมองโกในกับมณฑลซินเกียงนั้น ก็ได้เข้ามาพักแรมอยู่ใน-อาคารชัยชำนะ- และพักอยู่ข้างห้องพักของข้าพเจ้าเสียด้วย อีกข่าวหนึ่งก็คือพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล รัชกาลที่ 8 ของประเทศไทยได้ถูกปลงพระชนม์เสียแล้ว!”
ในย่อหน้าต่อมาฉบับแปลของอุทัยยังกล่าวต่อไปอีกว่า
“ที่ชั้นล่างสุดของโรงแรมเปิดเป็นห้องอาหาร แต่เช้าถึงเย็นที่นั่งไม่มีว่างเลย การกินเลี้ยงมีทั้งกลางวันและกลางคืน ฟลอร์เต้นรำซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ โรงแรมนั้น เสียงดนตรีก็ดังตลอดรุ่ง นายพลโค้วชวนข้าพเจ้าเข้าไปในฟลอร์เต้นรำ แต่การเต้นรำของเขายังอ่อนหัดมาก ท่าทางก็ดูน่าเกลียด เราทั้งสองผลัดเปลี่ยนกันเต้นกับหญิงเต้นรำคนเดียวกัน”
จะเห็นได้ว่าเนื้อหาในส่วนนี้บอกเล่าว่าในหลวงอานันท์สวรรคตแล้ว และทสุจิไม่มีทางที่จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้เลย เพราะในระหว่างเหตุการณ์นั้นตัวของเขาอยู่ห่างไกลจากจุดเกิดเหตุแบบคนละประเทศ
แต่ถ้าสังเกตลำดับเวลาให้ดีก็จะพบว่าเรื่องราวนี้ขัดแย้งกับช่วงเวลาของเหตุการณ์อย่างชัดเจน เนื่องจากทสุจิเดินทางไปถึงจุงกิงในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ.1946 (พ.ศ.2489) แต่เหตุการณ์สวรรคตของรัชกาลที่ 8 เกิดขึ้นในวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ.1946 (พ.ศ.2489) หลังทสุจิไปถึงจุงกิงเกือบสามเดือน
แล้วในวันนั้นทสุจิจะอ่านข่าวเจอว่าในหลวงอานันท์เสด็จสวรรคตแล้วได้อย่างไร คำบอกเล่านี้จึงเป็นเท็จอย่างแน่นอน
และเมื่อตรวจดูในฉบับแปลภาษาอังกฤษของไนเจล ไบรลีย์ ข้อมูลส่วนนี้ก็ออกมาอีกแบบหนึ่ง ซึ่งแตกต่างกันแบบหนังคนละม้วน โดยไบรลีย์เขียนว่า
“ในพื้นที่ส่วนขยายของโรงแรมคือที่ประทับของกษัตริย์ไทยซึ่งยังทรงพระเยาว์ (ต่อมาถูกลอบปลงพระชนม์ในกรุงเทพฯ) พระองค์เสด็จฯ มายังจุงกิง (ฉงชิ่ง) โดยไม่เปิดเผยพระนาม ห้องเสวยของกษัตริย์แห่งสยามนั้นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนจนล้นความจุตั้งแต่เช้าจรดค่ำ (In an annex to the hotel was the young King of Thai [later assassinated in Bangkok] who had flown to Chungking incognito. The King of Siam’s dining room was filled to over-capacity from morning till night.)
หากคำบอกเล่าของทสุจิเป็นความจริง ย่อมเป็นที่แน่ชัดว่ากษัตริย์แห่งสยามผู้ยังทรงพระเยาว์พระองค์นั้นก็คือในหลวงอานันท์หรือรัชกาลที่ 8 อย่างแน่นอน พระองค์ยังคงมีพระชนม์ชีพอยู่ ณ ขณะนั้น และเสด็จมายังเมืองจีนเป็นการลับในช่วงประมาณมีนาคม พ.ศ.2488 หรือก่อนเกิดเหตุสวรรคตราว 2-3 เดือน โดยทรงประทับอยู่ที่โรงแรม “วิคทอรี่ แมนชั่น” (Victory Mansion) ตลอดจนพบปะกับบุคคลระดับสูงมากมายจากหลากหลายฝ่าย ณ ห้องเสวยตลอดทั้งวัน
พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาที่นี่เพราะเหตุใด เรื่องราวนี้คืออะไรกันแน่ และทสุจิเกี่ยวข้องอะไรด้วย ทั้งหมดนี้ยังคงเป็นปริศนาอยู่
อ่านต่อฉบับหน้า
