เส้นทางสู่อัยการสูงสุดคนที่ 21 ของลูกไม้ใต้ต้น ‘โกวิท ศรีไพโรจน์’ ปณิธานจาก ‘อิฐทุกก้อน หินทุกเม็ด’
คอลัมน์ โล่เงิน
“อัยการของชาติและประชาชน” คือวิสัยทัศน์ของ โกวิท ศรีไพโรจน์ หรือที่คนใกล้ชิดคุ้นเคยกันดีในชื่อ “อู๋” ผู้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอัยการสูงสุดพร้อมมีนโยบายในการทำงาน “สานภารกิจเดิม เสริมภารกิจใหม่ ให้ประชาชนเชื่อมั่น ร่วมสร้างสรรค์วัฒนธรรมองค์กร”
กว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นเสาหลักองค์กรอัยการ เส้นทางชีวิตของเขาผ่านการเคี่ยวกรำจากสมรภูมิคดีสำคัญระดับประเทศมาอย่างโชกโชน ไม่ว่าจะเป็นคดีเรียกค่าไถ่สะท้านเมืองของกลุ่ม “โจรไข่หมูก เส้งเอียด” หรือคดีอุ้มฆ่านายอัลรูไวลี
มีความละเอียดอ่อนและส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยกับซาอุดีอาระเบีย
เริ่มต้นนับหนึ่งจากตำแหน่งผู้ช่วยอัยการ สั่งสมประสบการณ์และความเที่ยงธรรมทีละก้าว
จนกระทั่งก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดของสายงาน
เบื้องหลังความสำเร็จอันสง่างามนี้ มี คุณพ่อวรท ศรีไพโรจน์ อดีตอธิบดีอัยการเขต 8 และกรรมการอัยการผู้ทรงคุณวุฒิ เป็นทั้งต้นแบบและแรงบันดาลใจสำคัญ
โกวิทย้อนวันวานว่า เกิดที่ย่านบางกอกน้อย กรุงเทพฯ ก่อนจะติดตามครอบครัวไปเติบโตที่จังหวัดปัตตานี
ความทรงจำในฐานะลูกชายคนโตของบ้าน คุณพ่อคือผู้เปี่ยมด้วยน้ำใจและเป็นที่รักของคนรอบข้าง
แต่ก่อนจะสวมชุดครุยอัยการ คุณพ่อเริ่มต้นชีวิตข้าราชการด้วยการเป็นบรรณารักษ์ดูแลห้องสมุดในสังกัดกรุงเทพมหานคร
จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญเกิดขึ้นเมื่อคุณพ่อสร้างครอบครัว มีลูกคนแรกคือ “อู๋” และลูกคนที่สองตามมา
อีกทั้งยังต้องรับภาระดูแลและส่งเสียน้องๆ ของคุณพ่อที่มาอาศัยอยู่ร่วมชายคาให้ได้เรียนหนังสือ
ภาระอันหนักอึ้งบนบ่าทำให้คุณพ่อตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่า “ไม่ไหวแล้ว ต้องไปสอบอัยการหรือผู้พิพากษา”
เพื่อสร้างฐานะและรายได้ที่มั่นคงพอจะโอบอุ้มทุกคนในครอบครัวได้
ท่ามกลางเสียงร่ำลือในยุคนั้นว่าการสอบผู้พิพากษานั้นหิน
คุณพ่อจึงเบนเข็มมุ่งหน้าสู่สนามสอบอัยการอย่างเต็มกำลัง
ท่านทุ่มเทอ่านหนังสือ ผลลัพธ์ของความเพียรพยายามนั้นไม่เพียงทำให้ท่านสอบผ่านสมดังตั้งใจ ยังสามารถคว้าคะแนนสูงสุดเป็นอันดับที่ 1 ด้วย
เส้นทางชีวิตราชการของคุณพ่อนำพาครอบครัวโยกย้ายจากจังหวัดปัตตานี สู่จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ช่วงมัธยมศึกษานั้น โกวิทมีภาพฝันไม่ต่างจากเด็กต่างจังหวัดทั่วไป นั่นคือการได้เข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพมหานคร
คุณพ่อจึงยื่นเงื่อนไขท้าทายความสามารถว่า “ถ้าอยากมาเรียนกรุงเทพฯ ก็ต้องสอบเข้าโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยให้ได้”
ในเวลานั้น เขายังไม่รู้จักด้วยซ้ำว่า “สวนกุหลาบ” มีชื่อเสียงเพียงใด รู้เพียงว่าเมื่อพ่อบอกให้สอบก็พร้อมลุย
กระทั่งได้มาเห็นสนามสอบจริงจึงเห็นว่าต้องฝ่าฟันคู่แข่งจำนวนมาก
แต่ด้วยความเมตตาของคุณครูเรณู ครูสอนภาษาอังกฤษที่ดูแลตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาที่สุราษฎร์ธานี ช่วยติวเข้มให้จนสามารถสอบเข้าสู่รั้วชมพู-ฟ้าได้สำเร็จ
ทว่า จุดเปลี่ยนที่จุดประกายความฝันอีกครั้ง เมื่อคุณพ่อพาไปเยี่ยมผู้บังคับบัญชาที่กรมอัยการ ซึ่งในสมัยนั้นตั้งอยู่บริเวณศาลหลักเมือง กรุงเทพฯ
ข้าราชการท่านหนึ่งได้เอ่ยด้วยประโยคที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำไม่รู้ลืมว่า
“อู๋ ดูไว้เลยนะ ให้ดูอิฐทุกก้อน หินทุกเม็ด แล้วตั้งปณิธานว่าเราต้องเข้ามาให้ได้”
แม้ในวันนั้นจะยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า “อัยการ” มีหน้าที่อย่างไร แต่คำพูดนั้นกลับจุดไฟในใจให้ลุกโชน
บอกกับตัวเองในใจอย่างมุ่งมั่นว่า “เอาวะ ต้องเป็นอัยการ!” (เล่าถึงตรงนี้พร้อมเสียงหัวเราะนึกถึงความไร้เดียงสาวัยเยาว์)
ประกอบกับคุณพ่อคือ “ฮีโร่” ในดวงใจอยู่แล้ว
เป้าหมายเดียวของเด็กชายจึงถูกปักหมุดไว้ที่การเป็นพนักงานอัยการตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ด้วยเป้าหมายที่ชัดเจนตั้งแต่อยู่ชั้น ม.ศ.2 จึงตัดสินใจเลือกเรียนสายศิลป์-ภาษาเพียงอย่างเดียวโดยไม่แตะสายวิทย์ แม้หัวจะไปได้ก็ตาม
โชคชะตายังส่งเพื่อนดีๆ มาแนะนำทางลัดให้รู้จักกับการ “สอบเทียบ” พร้อมประโยคเด็ดที่จำได้แม่นยำว่า “วุฒิการศึกษา ม.ศ.5 ราคา 20 บาท”
วันนั้นเขาทุ่มเงินหมดกระเป๋าเพื่อซื้อใบสมัครสอบเทียบ จนต้องเอ่ยปากยืมเงินเพื่อน 2 บาทเพื่อเป็นค่ารถเมล์กลับบ้าน
ความมุ่งมั่นนั้นส่งผลให้สอบเทียบจบชั้นมัธยมปลายได้รวดเร็วดั่งใจหวัง
แต่เมื่อต้องเตรียมตัวสอบเอนทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยตั้งแต่อยู่ ม.ศ.4 ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเข้าครอบงำ
แม้ใจจะรู้ดีว่าหากกัดฟันอีกนิดก็คงสอบติด แต่เขากลับเลือกเดินอีกเส้นทางหนึ่งด้วยการสมัครเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหงควบคู่ไปกับเรียนมัธยมฯ ปลาย
เขากลับไปสวมชุดนักเรียน ม.ศ.5 ได้เพียงสัปดาห์เดียว ในชั่วโมงเรียนวิชาวรรณคดี
เมื่อกลับถึงบ้านและได้เปิดอ่านตำรากฎหมายอาญา ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนว่า “เราจะมานั่งเรียนวรรณคดีไทยในชั้น ม.ศ.5 ทำไม สู้ไปทุ่มเทเรียนนิติศาสตร์ที่รามคำแหงแบบเต็มตัวเลยดีกว่า”
วันรุ่งขึ้นตัดสินใจถอดกางเกงขาสั้นนักเรียน สวมกางเกงยีนส์ ก้าวเข้าสู่รั้วพ่อขุนอย่างเต็มภาคภูมิ และคว้าปริญญาตรีนิติศาสตร์มาครองใช้เวลา 3 ปีครึ่ง จบปริญญาตรีด้วยวัยเพียง 20 ปี
ชีวิตหลังเรียนจบเริ่มต้นเป็นทนายความ เข้าสู่สนามสอบเนติบัณฑิต
แต่เพราะยังจับทางไม่ถูก ทำให้ต้องใช้เวลาเคี่ยวกรำอยู่นานถึง 4 ปี
จนคุณพ่อเอ่ยปากชวนให้ไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศแทน
ขณะที่กำลังลังเล จังหวะชีวิตก็ประจวบเหมาะกับช่วงที่เนติบัณฑิตเปิดสอบอีกครั้ง จึงตัดสินใจลองลงสนามดูอีกสักตั้ง
คราวนี้สอบผ่านภาคแรกด้วยคะแนนที่น่าพอใจ แต่กลับไปสะดุดในเทอมที่ 2
คุณพ่อจึงให้คำแนะนำอย่างใจเย็นว่าให้รออีก 1 ปี
ปรากฏตรงกับช่วงที่สนามสอบอัยการเปิดรับสมัครพอดี
เมื่อเวลาที่รอคอยมาถึง ได้สอบผ่านเนติบัณฑิตเทอม 2 ได้สำเร็จ
ประจวบเหมาะกับที่สำนักงานอัยการเปิดรับสมัครพอดิบพอดี ได้ทุ่มเทสรรพกำลังทั้งหมดที่มีให้กับการสอบครั้งสำคัญนี้
ผลลัพธ์ที่ได้ไม่เพียงทำให้ความฝันในวัยเด็กเป็นจริง แต่ยังสามารถสอบผ่านเข้ามาได้เป็นอันดับที่ 1 เดินตามรอยเท้าคุณพ่อผู้เป็นไอดอลได้
ความสำเร็จในวันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากย้อนกลับไปมองที่ผนังห้องพักสมัยเรียนนิติศาสตร์ จะพบภาพพระไพศรพณ์ สัญลักษณ์อันศักดิ์สิทธิ์ขององค์กรอัยการติดไว้ที่ข้างฝา
พร้อม “ขั้นบันได 3 ขั้น” ที่เขียนกำกับไว้ว่า ปริญญาตรี – เนติบัณฑิต – อัยการ
ภาพวาดบนฝาผนังในวันวาน ได้กลายเป็นเส้นทางชีวิตจริงที่สมบูรณ์แบบ “โกวิท ศรีไพโรจน์” อัยการสูงสุดคนที่ 21
