E-DUANG : กระบวน บริหารจัดการ การ์ด ความจำเป็น เร่งด่วน ราษฎร
ประเด็นในเรื่องของ”การ์ด”หรือหน่วยรักษาความปลอดภัย เป็นประเด็นซึ่งกำลังทดสอบพลังและความสามารถของ”ราษฎร”อย่างมีนัยสำคัญว่าจะบริหารจัดการอย่างไร
เราได้ยินเสียงสะท้อนซึ่งก้องมาจาก”พี่ทราย” เราได้ยินเสียงบ่นด้วยความเหน็ดเหนื่อยจาก”เฮียบุ๊ง”
รวมถึงการประกาศวางมือของ”โตโต้”แห่ง “วีโว่”
แม้กระทั่งเมื่อ นายภาณุพงศ์ จาดนอก ประกาศขอให้การ์ดแต่ละกลุ่มส่งรายชื่อสมาชิกในสังกัดของตน ก็ไม่ได้รับความร่วมมือต้อง กลายเป็นประกาศที่แทบจะไร้ความหมายไปในที่สุด
กรณีของ”การ์ด”จึงไม่เพียงแต่สะท้อนให้เห็นถึงการยังไม่สามารถจัดระบบได้ในทางเป็นจริง หากแต่อาจจะกลายเป็นจุดอ่อนที่จะทำให้การขับเคลื่อนทางการเมืองมีปัญหาในอนาคตได้
เพราะว่าอีกฝ่ายก็พร้อมจะใช้ความจัดเจนในการเจาะทะลวงเข้ามาและถ่างช่องว่างภายในความสัมพันธ์ให้กว้างออกไป
กลายเป็นปัญหาเหมือนที่เคยเกิดขึ้นหลังเดือนตุลาคม 2516
แม้การปรากฏขึ้นของ”เยาวชนปลดแอก”นับแต่เดือนกรกฎาคมเป็นต้นมาจะสะท้อนให้เห็นการรวมตัวทางการเมืองในแบบ “ออร์แกนิก” นั่นก็คือเป็นไปเองโดยธรรมชาติ ไม่มีการสถาปนาผู้นำ
กระนั้น เมื่อการเคลื่อนไหวผ่านเข้าสู่เดือนตุลาคมมีการก่อรูปองค์กรขึ้นเป็น”คณะราษฎร 2563”ก็เรียกร้องต้องการการยกระดับ
กล่าวสำหรับองค์กรระดับบนก็มีการปรับและประสานระหว่างการเคลื่อนไหวของ”เยาวชนปลดแอก” กับ “แนวร่วมธรรมศาสตร์และการชุมนุม” เป็นเหมือนกับแกนหลัก
แกนหลักในการประสานเข้ากับกลุ่มและองค์กรมากมายอันปรากฏขึ้นในระหว่างทาง ไม่ว่าจะมาจากต่างจังหวัด ไม่ว่าจะมาจากองค์กรพัฒนาเอกชน ไม่ว่าจะมาจากความหลากหลายทางเพศ
ภายในการก่อรูปขึ้นเป็นพันธมิตรในแนวร่วมหลวมๆนั้นแต่ละครั้งของการเคลื่อนไหวก็มีความจำเป็นต้องใช้การ์ด
การเกิดขึ้นของ”การ์ด”จึงกลายเป็นประเด็นกลายเป็นปัญหา
ปัญหาของ”การ์ด”เรียกร้องต้องการให้จำต้องมีการจัดระบบ ไม่ว่าจะเรียกว่าเป็น”การจัดตั้ง”ตามแบบเดิม หรือจะเรียกว่า”บริหาร”จัดการในแบบใหม่
นี่คือภาระที่ไม่ว่า นายอานนท์ นำภา ไม่ว่า นายพริษฐ์ ชิวารักษ์ ไม่ว่า นายปิยเทพ จงรัฐ จำเป็นต้องร่วมกันขบคิด
เนื่องจาก”การ์ด”เป็นด่านหน้าของขบวนเมื่อเคลื่อนไหว
ยิ่งการเคลื่อนไหวเติบใหญ่ พัฒนา ยิ่งจำเป็นต้องมีการจัดระบบก่อนจะกลายเป็นจุดอ่อนให้ง่ายต่อการทะลวงเจาะ
