เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
มันจะยังเป็นบาดแผลที่อยู่ไกลหัวใจหากไม่ดึงมันเข้ามาใกล้
ผมบาดเจ็บจากความผิดพลาด ไม่ระวังท่าทีขณะทำงาน เพราะอย่างนี้จึงมีเหตุให้เลือดตกยางออกเข้าจนได้ และคงเป็นเพราะบุญรักษา เส้นชะตาขาดจึงยังไม่ขาดผึง
แต่ความรู้สึกจากบาดแผลมันส่งผลกระทบกับงานประจำ งานที่ต้องสะสางพวกเศษเดน ชำระล้างมลทิน ทวงคืนความสะอาดให้กลับคืนมาอยู่ตรงหน้า
มันเคยเป็นงานที่เรียบง่าย แต่กลับกลายเป็นความไม่สะดวก
ปัญหาที่ผมต้องแก้ คือการติดต่อใครสักคน คนที่พึ่งพาได้อย่างไม่กระดากใจ ใครสักคนที่ไว้เนื้อเชื่อใจให้ทำหน้าที่แทนสักสองสามวัน หรือจนว่าอาการบาดเจ็บของผมจะทุเลาเบาบาง
ผมส่งถ้อยคำผ่านหน้าจอมือถือเพื่อขอความช่วยเหลือไปหาใครคนนั้น หากแต่ไม่มีข้อความตอบกลับและบทพูดใดๆ จากผู้รับสาร แต่ไม่เป็นไร เพราะในที่สุด ใครคนนั้นจะทำตามข้อเสนอที่ไม่อาจปฎิเสธ
“ตากผ้าให้แล้ว ถ้าเลิกงานช่วยกลับมาล้างจานให้ที ตอนนี้บาดเจ็บ นิ้วโป้งมีแผล โดนน้ำไม่ได้ มันแสบ”
ผมคาดหวังว่าข้อเสนอจะได้รับการตอบสนอง มันควรเป็นการยอมด้วยความเต็มใจ ถึงแม้จะทำให้รู้สึกถูกยัดเยียดอยู่บ้าง หากแต่สำนึกดีๆ ของเธอน่าจะคงมีอยู่ และสมควรที่จะตอบแทนคุณใครสักคนที่ตากผ้าให้
มองดูแผลเล็กๆ ตรงนิ้วโป้งข้างซ้าย เลือดหยุดไหล กระดาษทิชชู่ถูกสีแดงแทรกซึมไปจนเกือบหมด และเมื่อจบความสำคัญจึงต้องทิ้งให้อยู่ในถังขยะ ในบ้านที่ไม่มีปลาสเตอร์ติดแผล กระดาษทิชชู่ขาวสะอาดสี่ห้าแผ่นจึงถูกดึงออกมาใช้อีกครั้ง
พร้อมกับหนังยางใช้แล้วจากถุงแกง เพื่อการปฐมพยาบาลเบื้องต้น

เสื้อผ้าซักเสร็จจากเครื่องถูกปั่นจนเกือบแห้ง กองพะเนินอยู่ในตะกร้าพลาสติกที่มีรูรอบ
การตากผ้าไม่เป็นปัญหาให้กับนิ้วโป้งที่บาดเจ็บ และแม้จะมีแผลให้ระวัง ผมก็ยืนตากผ้าได้ด้วยความเต็มใจ เพื่อแลกกับการไม่ต้องมานั่งล้างจาน เพื่อที่คนมานั่งล้างจานจะได้ไม่ต้องมายืนตากผ้า แบบนี้ไม่ถือเป็นการเอารัดเอาเปรียบ และแม้ผมรับรู้มาโดยตลอดว่า คนเช่นเธอไม่ชอบล้างจาน แต่เธอคงต้องทำตามสิ่งที่ได้รับรู้ไปแล้ว แม้อยากจะบ่ายเบี่ยง
ข้อเสนอของชีวิตเราทั้งสองนั้นแตกต่าง ด้วยเป็นชายและหญิง เป็นคนที่เดินทางมาจากครอบครัวที่ต่างกัน และต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เราแบ่งงานแต่ไม่แบ่งเพศ เราเรียนรู้ที่จะไม่รับข้อเสนอจากอดีต กับบางเรื่องที่แต่งเติมให้ความเท่าเทียมไม่เท่ากัน เราและเราประคองความเป็นตัวของตัวเองอยู่ในระดับสมเหตุสมผล
และด้วยเหตุผลของความรักและความชัง จะยังไม่หลงลืมข้อเสนอของการถ้อยทีถ้อยอาศัย ท่ามกลางชีวิตคู่ที่บางครั้งการทำตามใจตัวเองอาจไม่ตลอดรอดฝั่ง
เสียงน้ำไหลล้นกะละมัง เสียงจานชามกระทบกระทั่งดังแว่วออกมาจากห้องน้ำ เด็กล้างจานชั่วคราวใช้เวลาล้างจานยาวนานกว่าคนเก่า อาจเพราะไม่คล่องหรือไม่ชอบ
แต่ในท้ายที่สุด เสียงทั้งหลายในห้องน้ำก็เงียบลง เธอยกกะละมังจานชามที่สะอาดแล้วออกจากห้องน้ำ ก้าวผ่านภาวะจำยอมในสภาพตัวเปียกชุ่ม แววตาไม่สู้เป็นมิตรจ้องมาที่ผม
ผมหลบสายตาไม่สู้กลับ ขยับสายตาอ่านหนังสือเล่มโปรด “ฉันจะยื่นข้อเสนอที่มันปฏิเสธไม่ได้” ดอน วีโต คอร์เลโอเน / เดอะ ก๊อดฟาเธอร์
ขอบคุณมากมายครับ
