ในวันที่เราเดินทางมาครึ่งค่อนชีวิต ทำนั่นทำนี่มาหลากหลาย ทำงานเดิมๆ ทำเรื่องเดิมๆ มาหลายสิบปี วันหนึ่งเราอาจจะตื่นมาพร้อมคำถามในหัวว่า “เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร”
หลายคนประสบปัญหา มีเงินตั้งเยอะ มีทุกอย่างแล้ว แต่ก็ไม่อยากลุกขึ้นไปทำงาน ได้แต่นอนจมที่นอนอยู่อย่างนั้น เพราะไม่รู้ว่าจะทำไปเพื่ออะไร จะเอาเงินไปทำอะไร ว่างเปล่าไปหมด
คนเราพอคิดถึงแต่ตัวเอง มันจะโลภ มันจะคับแคบ หืดๆ เหนื่อยๆ เครียดๆ เบื่อๆ พอมันได้แล้ว ก็จะยังไงต่อ และว่างเปล่า
ในวันที่เราคิดว่า การทำงานของเราจะเป็นประโยชน์ต่อใครบ้าง เงินของเราที่ได้มาจะทำให้ชีวิตของใครดีบ้าง มันจะทำให้เราตื่นมาใช้ชีวิตอย่างมีความหมายขึ้นมากมาย
อย่างเช่น เราอยากให้คนรอบตัวเรา ครอบครัวเรา พ่อแม่ พี่น้อง มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เงินที่ได้จากการทำงานของเรา ความคิด มันสมอง สองมือของเรามันมีประโยชน์อย่างนี้นี่เอง
หรือเราอยากให้ลูกน้อง บริวารของเราเขามีงานทำ เงินรายได้ของเขา เอาไปเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัวของเขา ให้ลูกได้ไปโรงเรียน ได้ส่งเงินไปเลี้ยงดูพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด ได้ใช้เงินรักษาตัว ได้ใช้หนี้สินจนหมด
หรืองานของเราให้คนที่เขาได้กินมีความสุข ได้กินของดีมีประโยชน์ ได้มีร่างกายแข็งแรง เวลาเห็นของชอบในสิ่งที่เราทำ ซื้อแล้วซื้ออีก เราก็ยิ่งมีกำลังใจในการทำต่อไป
เหมือนกันถ้าเรามีอาชีพเป็นนักขาย เราก็จะเลือกขายแต่ของที่ดีจริงๆ ไม่หลอกลวงใคร เจ้าของก็แฮปปี้ คนซื้อก็ได้ของดีไปกินไปใช้เราจะชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ เราจะภูมิใจในตัวเองมากขึ้น
เราลองมาค้นดูว่า ตัวเรานั้นทำอะไรได้อีกบ้าง
บางคนเคยชินกับการใช้ชีวิตลูกจ้าง อยู่ใน comfort zone เราต้องเป็นลูกน้องไปตลอดชีวิต ดีหน่อยก็คือได้เลื่อนขั้น ได้เงินเดือนขึ้น แต่พออยู่ในจุดที่เงินเดือนสูงมาก เวลาเขาจะตัดค่าใช้จ่าย กลับกลายเป็นคนที่ถูกเขี่ยออกเป็นคนแรกๆ แล้วเราก็จะตั้งคำถามว่า เราผิดตรงไหน ที่ผ่านมาไม่มีความหมายเลยหรือที่เราทุ่มเทให้บริษัท
ถ้าในมุมมองของเจ้าของ เขาก็เห็นแหละที่คุณทำ แต่เขาก็ได้จ่ายเงินคุณแบบสมน้ำสมเนื้อแล้วที่ผ่านมา และดูแลคุณอย่างดีมาโดยตลอด แต่ไม่ได้หมายความว่าตลอดไป เพราะในยามที่เขาต้องลดทอนค่าใช้จ่าย เขาก็ต้องทำ
หรือบางคนก็ทำงานแบบนี้มาครึ่งค่อนชีวิต ทำเดิมๆ ซ้ำๆ จนหลับตาจะทำได้อยู่แล้ว มันนำมาซึ่งการหมดไฟ
หรือทำมาทั้งชีวิต เงินตอบแทนมันก็ได้เท่านี้ ไม่ไปไหนสักที ภาระหน้าที่ก็มากขึ้นทุกวัน อะไรที่อยากทำก็ไม่เริ่มทำสักที เดี๋ยวก่อนๆ อยู่นั่นแหละ จนชาวบ้านเขาทำกันไปหมดแล้ว
ในวันที่ฉันค้นพบว่าตัวเองมีความสุขเวลาที่ได้เล่นทำอาหาร และขายมันให้เพื่อนแถวบ้านตอนเด็กๆ มันทำให้ฉันได้มีผลิตภัณฑ์เป็นของตัวเอง
นั่นก็คือ “Power balls by Kalamare”
ฉันจำได้ว่า ตัวเองชอบกินช็อกบอลลูกละ 5 บาทตั้งแต่เด็กๆ ลูกบอลสีดำที่โรยเม็ดสีๆ ข้างบน วันไหนเก็บเงินซื้อได้ คือวันพิเศษหรูหราหมาเห่าที่สุด
และฉันก็ชอบกินแต่ช็อกโกแลตเรื่อยมา ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ไหน ประเทศไหน ฉันต้องซื้อมากินทุกครั้ง อันไหนอร่อยก็จะเก็บรสชาตินั้นไว้ อันไหนไม่อร่อยก็จะจำได้เช่นกัน พอกินมากๆ เข้าเราก็จะรู้ว่า ใส่อะไรแล้วจะอร่อยบ้าง แบบไหนที่คนกินแล้วจะชอบ บางครั้งซื้อปุ๊บกัดไปคำเดียวก็ต้องทิ้ง เพราะมันไม่ไหวเลยจริงๆ
และเมื่อเราต้องเข้าสู่วิถี healthy เราต้องอยู่ให้รอด เราต้องกินอาหารให้ดีแต่ต้องอร่อยและมีความสุข
เราต้องได้กินขนมที่เราชอบ รสชาติที่เราจดจำ
“ในเมื่อไม่มีใครทำขนมที่อร่อย ฟิน กินแล้วดีต่อใจ แถมไม่อ้วนให้ได้ ฉันจึงต้องลงมือทำมันด้วยตัวเอง”
และเมื่อมันดีต่อตัวเอง ฉันยังชอบมันขนาดนี้ ฉันจึงคิดว่า เมื่อคนอื่นอยากลองกินมันบ้าง ฉันจึงตัดสินใจขายอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
เมื่อคนซื้อแล้วชอบ แถมมีผลตอบรับดี เราก็ชื่นใจ
“หอมตั้งแต่ยังไม่เปิดกล่อง”
“กินแล้วอร่อยมาก อย่าหยุดทำนะคะ”
“กัดเข้าไปแล้วเหมือนกินช็อกโกแลตจริงๆ เลย แต่ไม่รู้สึกผิด”
“ซื้อครั้งที่ 3 แล้ว เพราะลูกๆ มาแย่งกินด้วยตลอด”
“ตอนแรกจะแบ่งเพื่อน แต่คิดว่าไม่ดีกว่า”
“ขอบคุณที่ทำขนมที่ดีต่อสุขภาพออกมานะคะ เอาไว้กินก่อนวิ่งทุกวันเลย”
ฉันมาค้นพบว่า ในวันที่เราได้ทำอะไรที่เป็นตัวของตัวเอง ดูแลมันในทุกขั้นตอน มันคือความสนุกสนาน ท้าทายใหม่ที่เราได้ค้นพบ ได้สนุก ได้เล่นแบบที่เราชอบตอนเด็กๆ
เพื่อนบางคนมาค้นพบว่า ชอบขายคอนโดฯ ชอบทำงานบุญก็มาทำเป็นอาชีพได้ มีความสุขที่ได้จัดสังฆทาน เก็บไข่เป็ดที่บ้านพ่อมาขาย
ในวันที่เราอิ่มตัวกับงานประจำที่อยู่ใน comfort zone เราลองมองหาว่า เราชอบทำอะไรกันแน่ ถ้าวันหนึ่งเราโดนไล่ออกจากงานนี้ เราจะทำงานอะไรดี เราสนุกกับอะไร ชอบเล่นอะไร และจะเอามันมาทำเป็นงานได้อย่างไร
บางครั้งเราอาจจะยังไม่ได้ใช้ศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในตัวเองอย่างเต็มที่ก็เป็นได้…
