ต้องไม่ใช่”ตายแลนด์” | สถานีคิดเลขที่ 12 โดย สุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร

สถานีคิดเลขที่ 12 | สุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร

ต้องไม่ใช่”ตายแลนด์”

“ภาษีปนาวุธ 36 ตัน” ที่ โดนัลด์ ทรัปม์ ยิงถล่มมายังไทยแลนด์ ต้องถือว่าหนักจริงๆ

แม้กลุ่มประเทศอาเซี่ยนอื่นๆ อย่าง ลาว เมียนมา จะเจอมากว่า คือถูกเรียกเก็บภาษี 40%

แต่ขนาดเศรษฐกิจและมูลค่าการค้ากับสหรัฐ น้อยกว่าไทยเยอะ

ดังนั้น ไทย ที่ถูกเรียกเก็บภาษี 36 % จึงน่าจะได้รับผลกระทบหนักสุด

ยังดี ที่กัมพูชา เจอเท่ากับไทย คือ 36 %

ไม่เช่นนั้น กัมพูชาคงบลัฟแหลก ว่าเจรจาเก่งกว่าไทย

ขอบคุณสหรัฐ(ไหม?) ที่ช่วยสร้างสมดุล(ฮา)

ส่วนประเทศอื่นในอาเซี่ยน เบากว่าไทยถ้วนหน้า

สิงคโปร์ 10% เวียตนาม 20 % ฟิลิปปินส์ 20% มาเลเซีย 25 % อินโดนีเซีย 32 %

อัตราภาษีที่ออกมาเช่นนี้ ชัดเจนว่า สหรัฐไม่ได้ใช้เงื่อนไขเศรษฐกิจเพียวๆ

แต่แฝงด้วยประเด็นการเมืองเข้าไปด้วย

โดยเฉพาะการเมืองระหว่างสหรัฐกับจีน

ประเทศที่อิงแอบกับจีนมากๆเช่นลาว กัมพูชาเจอหนัก

ส่วนฟิลิปปินส์ ที่มีปัญหากับจีนมากโดยเฉพาะความขัดแย้งเรื่องทะเลจีนใต้ เจอเบาะๆแค่ 20%

ส่วนเวียตนาม ที่ลึกๆไม่ค่อยไว้วางใจจีนนัก สหรัฐก็พยายามช่วงชิงเอาใจ ตอบรับการเจรจาอย่างเปิดกว้างอย่างที่แลเห็น

แต่ก็คุมเชิงเข้มๆโดยตั้งเงื่อนไขจะเรียกเก็บภาษี 40 % จากเวียตนาม กับสินค้าสวมสิทธิจากประเทศที่สหรัฐไม่พึงประสงค์ ซึ่งก็คงหมายถึงจีน

สะท้อนว่า สหรัฐ นำการเมืองระหว่างประเทศเข้ามาเป็นองค์ประกอบสำคัญด้วย

รวมถึง ประเด็นการเข้าร่วมกลุ่มบริกส์ ที่สหรัฐมองว่าตั้งขึ้นมาเพื่อลดบทบาทตนเอง

จึงประกาศจะบวกเก็บภาษีเพิ่ม 10 % สำหรับประเทศสมาชิก

ซึ่งตอนนี้ กลุ่มประเทศอาเซียนที่เข้าไปสมาชิกแล้ว คืออินโดนีเซีย

ส่วนไทย มาเลเซีย และเวียตนาม ยังไม่เป็นสมาชิกเต็มตัว อยู่ในระดับ”พาร์ตเนอร์”คือจ่อๆเป็นสมาชิก

ซึ่งก็ต้องรอดูต่อไปว่าสหรัฐจะกดดันแค่ไหน

หลายประเทศในกลุ่มอาเซี่ยนรวมถึงไทย ต้องถอนตัวออกจากบริกส์หรือไม่

ถ้าไม่ถอนจะเจอบวก10 หรือไม่ ต้องติดตามด้วยใจระทึก

ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นไทยก็ต้อง”กระอัก”เพิ่มเข้าไปอีก

ดังนั้นทุกย่างก้าวของไทย โดยเฉพาะ “ทีมไทยแลนด์” ต่อแต่นี้ จึงสำคัญ

เพราะเป้าหมายที่ต้องดิ้นรนทำให้ได้ คือ ลดภาษีจาก 36% ลงมา อย่างน้อยๆก็เท่ากับชาติอาเซี่ยนอื่นคือ20 %

ซึ่งยากมากๆ เพราะเหลือเวลาต่อรองก่อนถึง 1 สิงหาคมน้อยจริงๆ

แถมเงื่อนไขและแรงจูงใจที่จะทำให้สหรัฐเปลี่ยนใจก็มีไม่มาก

เพราะไทยไม่ได้อยู่ในสถานะ”ดาวเด่น”ที่สหรัฐจะต้องเอาใจ หรือสนใจอีกแล้ว

เราหายจากจอ”เรดาห์โลก” ในฐานะ”ตัวเล่น”ที่มีบทบาทสำคัญมาหลายปี

มิหนำซ้ำบทบาทหลายๆบทบาทยังทำให้สหรัฐเคืองตา-เคืองใจ ไม่ว่าการรัฐประหาร การแก้ปัญหาอุย์กรู ฯลฯ

ทำให้เราขาดแต้มต่อในเวทีการเมืองระหว่างประเทศไปมาก

ยิ่งกว่านั้น “ทีมไทยแลนด์” ที่ควรแข็งแรง มีเอกภาพ มีทิศทางเดียวกัน ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ความไร้เสถียรภาพทางการเมืองของรัฐบาล

ทำให้ทีมไทยแลนด์ อยู่ในภาวะ”เป็ดง่อย”ไปด้วย

ภาพที่เกิดขึ้น ณ บ้านพิษณุโลก เมื่อวันที่ 11 กรกฏาคม ที่มีบิ๊กเนม มาร่วมกันถ้วนหน้า ไม่ว่า นายพิชัย ชุณหวชิร นายจตุพร บุรุษพัฒน์ นายพันศักดิ์ วิญญรัตน์ รวมถึงนายทักษิณ ชินวัตร ฯลฯ

คงเป็นภาพท้ายๆที่ทำให้ ทีมไทยแลนด์ ดูดี แข็งแกร่งขึ้น

ท่ามกลางความคาดหวังว่าจะมีข้อเสนอและทางออกที่พอมีความหวังบ้าง

ไม่ใช่นำพา”ไทยแลนด์”ไปสู่ “ตายแลนด์” อย่างที่มีการเย้ยไพกันอย่างเดียว?

————————-