สถานีคิดเลขที่ 12 | สุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร
แบดเกมส์
สัปดาห์เดียว เราคนไทย เผชิญ”เกมส์”หนัก-หนัก ต่อเนื่อง
เริ่มจาก”วอร์เกมส์” อันเป็นคำประกาศ ของนายอนุทิน ชาญวีรกุล นายกรัฐมนตรี
ที่อ้างมติของที่ประชุมสภาความมั่นคงแห่งชาติเกี่ยวกับสถานการณ์ชายแดนไทย-กัมพูชา
ว่าจะมี”จะมีการปฏิบัติการทางทหารในทุกกรณี”
แม้จะไม่ถึงขั้น”ประกาศสงคราม”อย่างเป็นทางการ
แต่การ”ปฏิบัติการทางทหารในทุกกรณี”ก็รุนแรงไม่ต่างจากการประกาศสงครามเท่าใดนัก
ยิ่งหากจับคำพูดของ เสธ.ปูด้วง พล.อ.ชัยพฤกษ์ ด้วงประพัฒน์ เสนาธิการทหารบก เพื่อนสนิทร่วมรุ่นเตรียมทหาร 26ของ พล.อ.พนา แคล้วปลอดทุกข์ ผู้บัญชาการทหารบก ที่ว่าจะทำให้ “กัมพูชาสิ้นสภาพ ขีดความสามารถทางการทหาร ไปอีกยาวนาน เพื่อความปลอดภัยของลูกหลานของเรา”
ปฏิบัติการทางทหารในครั้งนี้ จึง”เต็มรูปแบบ”
ปรากฏว่า มีเสียงสนับสนุนจากความรู้สึกชาตินิยม”ของคนไทยอย่างท่วมท้น
ท่วมท้นที่อยากให้ ปัญหากัมพูชาจบในรุ่นของเรา
ถือเป็นความฮึกห้าวเหินหาว ที่ไม่เปิดพื้นที่ให้ใครมา”คัดค้าน”ด้วยอาจถูกชี้หน้าว่า ไม่รักชาติ
แต่กระนั้นคงต้องมีพื้นที่ “เผื่อใจ”ไว้ด้วย
คือแม้จะมองในเชิงบวกเราอาจทำให้กัมพูชาสิ้นสภาพได้ แต่ถามว่าปัญหาจะจบหรือไม่
อันนี้ชวนให้คิดกันมากๆ เพราะต้องไม่ลืมว่าขณะที่เราบดขยี้เพื่อนบ้านนั้น
เราก็ได้ปลูกสร้าง”ความเกลียดชัง-ความเป็นอริ”ในใจของเราและคนกัมพูชาอย่างร้าวลึก ในทุกด้าน ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ สังคม
และภาวะนี้คงจะยากที่จะถอนออกไปไม่รู้ว่าจะกี่ชั่วอายุคน
เราคงต้องจมกับความเกลียด ความเป็นอริ อีกนาน
นี่พูดในเชิงบวก ว่าเราชนะหรือได้เปรียบนะ
แต่ถ้าเป็นตรงข้าม หากไม่อาจทำให้กัมพูชาสิ้นสภาพ หรือถูกมหาอำนาจ-นานาชาติ ไม่ได้มีท่าทีเอออวยกับเรา
ซึ่งโดนัลด์ ทรัปม์ ก็แสดงให้เห็นชัดเจนกรณี”อุบัติเหตถุระเบิดข้างถนน”
เราคนไทยจึงต้องเผื่อใจ เพื่อรับสภาพ”ขมขื่น”นี้เอาไว้ด้วย
เช่นเดียวกับการแข่งขันซีเกมส์
ที่ตอนนี้ อยู่ในสภาพ “เซ็งเกมส์”
เซ็ง ทั้งสืบเนื่องจาก วอร์เกมส์ ที่ทำให้ กีฬาที่ควรเป็นเรื่องของการสร้างสรรค์ การสร้างความสามัคคี ของอาเซี่ยน
แต่ กลายเป็นสนามแห่งความร้าวฉาว
อย่างน้อยการถอนตัวออกซีเกมส์กลางคันของทีมนักกีฬากัมพูชาก็บอกเช่นนั้น
ภาวะ”เซ็งเกมส์”ไม่ได้สะท้อนปัญหาเพียงเท่านั้น
หากแต่ลามไปถึงภาวะเซ็งอันเกิดจากความไม่พร้อมของเราเอง จนทำให้ซีเกมส์มีปัญหายุบยับ
แน่นอน ที่ปฏิเสธไม่ได้ คือล้วนสืบเนื่องจาก”ปัญหาการเมือง” ที่ยืดเยื้อ พันลึก กัดกินเข้าไปในทุกวงการ
กัดกินจนทำให้เราเป็นประเทศป่วย อ่อนแอ เสื่อมโทรม ในทุกเรื่อง ในทุกวงการ แม้กระทั่งกีฬาก็ไม่เว้น
เราคนไทยจึงถูกฉุดลากเข้าไปสู่ “แซดเกมส์” ที่จมอยู่กับภาวะSAD-เศร้า ในทุกหย่อมหญ้า
ที่ชัดๆปัญหาเฉพาะหน้า ก็คือเหยื่ออุทกภัย เหยื่อสงคราม รวมแล้วหลายแสนคน
ยังไม่ต้องพูดสิ่งที่เราต้องเผชิญกับปัญหา”วิกฤต”อีกนานาที่ฝังลึกอยู่ในประเทศนี้
โดยเฉพาะเรื่อง”การเมือง” ล่าสุด เราเข้า สู่ “แบดเกมส์” คือการยุบสภา
แม้จะอธิบายสวยหรูว่าเป็นการคืนอำนาจให้ประชาชน
แต่จริงหรือไม่ เราก็รู้อยู่เต็มอก และยังตอกย้ำ การเมืองแบด-แบดจะยังอยู่กับเราอีกนาน
แค่หวังจะแก้ไขรัฐธรรมนูญ เพื่อสร้างกฏกติกาใหม่ ก็ไม่ได้รับอนุญาต
นี่จึง ทำให้เราออกจากหล่มวิกฤตไม่ได้
วนเวียนอยู่ใน วอร์เกมส์-เซ็งเกมส์-แซดเกม และแบดเกมส์ อย่าง จำเจ ซ้ำซาก
ไม่มีความหวังกับประเทศนี้เลยจริงๆ
——————
