สักพัก

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

เราไม่ได้เจอกันแบบตัวเป็นๆ มาสักพัก ถึงแม้จะเห็นภาพชีวิตของกันและกันอยู่บ้างบนหน้าจอมือถือ แต่ก็ยังรู้สึกถึงการขาดแคลนรสชาติการของพบปะอยู่วันยังค่ำ จึงนัดหมายกันบ้างตามประสา และอีกหนึ่งเหตุผลหรือจะเป็นข้ออ้างอื่นใดก็ตามที เพราะบางวันของชีวิต “การเดินลำพังมันช่างโดดเดี่ยว”

เรื่องราวคราวนั้นในวันนี้ เกิดขึ้นได้จากการชวนคนอีกคนมาเดินด้วยกัน ให้เป็นเพื่อนร่วมทาง ออกไปหาความจริงและความไม่จริงตามท้องถนน กับระหว่างทางที่จะได้ฟังเขาและเขาฟังเรา แลกเปลี่ยนเรื่องราวผ่านความจำขาดๆ หายๆ หรือแต่แม้คำสารภาพบาป ที่อาจเรียกน้ำตา หรือแม้แต่เสียงหัวเราะ

เราเดินทอดน่องในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศร้อนจริงจัง หยุดถ่ายรูปบ้างบางจังหวะ เมื่อผ่านไปหลายกิโลเดิน ความเมื่อยล้าเพิ่มขึ้นขณะเดียวกับเรี่ยวแรงลดน้อยถอยลง และกระหายน้ำเต็มอยู่กำลัง เช่นนี้แล้วมองตาก็รู้ใจ ถ้าอยากไปต่อคงต้องพัก คงต้องมองหาที่หาทาง และหาของกินใส่ท้องกันสักหน่อย ไม่ให้ความหิวกัดกินกระเพาะ

และตรงนั้น!! เห็นได้ไม่ไกลตา ตรงข้ามจากจุดที่ยืนอยู่ บ้านตึกทาสีขาว มีเก้าอี้ว่างอยู่วาง ดูน่านั่งกันสักพัก

เราหย่อนก้นนั่งลงโดยเกือบจะพร้อมเพรียง หวังละลายความเมื่อยล้าออกจากแข้งขา ระหว่างการนั่งพักตามอัธยาศัย พอได้ผ่อนคลาย

เราชี้ชวนกันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เป้าสายตาที่อยู่สูงไกลออกไปนั้นมีดวงดาว “ไม่” เราไม่ได้นั่งดูดาวกลางวันแสกๆ “เราแค่มองไปยังทิศทางที่มีดาว แม้จะยังไม่เห็นดาว” ในตอนนี้

แต่จะเห็นคงอีกสักพัก เมื่อดวงตะวันอับแสงไปตามเวลาสักพักใหญ่

จะว่าไป เราเองก็อยู่บนดาวดวงนี้กันมาแล้วสักพัก ดาวเคราะห์ที่เป็นดั่งศูนย์รวมชะตากรรมอันเคว้งคว้างไม่แน่นอน ของสิ่งมีชีวิตและสิ่งที่ไม่มีจิตใจ

หากจะคาดเดาตามระยะทางของเวลา เราทั้งสองน่าจะอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้อีกเพียงสักพัก หรืออีกราว 5 ทศวรรษโดยประมาณ

ระหว่างการรอคอยนี้คงจะมีอะไรดีและไม่ดีเกิดขึ้นให้ได้รู้สึกอีกมาก และคาดว่าผู้คนบนดาวดวงนี้คงอยากสัมผัสถึงการอยู่ดีกินดี ไร้เงาหนี้สินและหนี้ศูนย์ ก่อนที่วันจากลาจะมาถึง

ใครบางคนคิดจะย้ายไปอยู่กันบนดาวดวงอื่น ถ้าดาวเคราะห์ดวงนี้ไม่ดีจริง

แต่กับใครอีกหลายคน ที่แม้จะคิดได้บ้าง แต่ก็คงไม่มีเงินพอที่จะ “จ่ายค่าตั๋วจรวด” และความหวังสุดท้ายของพวกเขา

และอาจเป็นหนทางเดียวที่ทำได้คือ “การรอเวลา”

ความยาวนานนี้อาจงอกคำถามขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ “จะต้องรอกันอีกสักกี่พัก!!?”

ท่ามกลางความยากจนที่แพร่หลาย เราสนใจแต่เรื่องของตัวเอง เรานั่งกระซิบกระซาบ หัวเราะชอบใจ อวดโอ่ซึ่งกัน กับความพอใจในการมีมั่ง “ใช่” เราเพิ่งครอบครองถ้วยชามกระเบื้องสวยถูกใจ ที่ใช้มาแล้วจากญี่ปุ่น มีร้านขายของเก่าอยู่ข้างทาง เราซื้อมันมาในราคาที่กระตุ้นจิตใต้สำนึก เราทั้งสองเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาพัก จนในท้ายที่สุดก็สมควรแก่เวลา

เราละสายตาจากบ้านสีขาวในฝัน ทำใจอยู่ที่ร้านขายของชำ หน้าร้านริมทางเดินมีขอบฟุตบาทนั่งได้ สบายดี เราทั้งสองลุกขึ้นยืน บิดเนื้อบิดตัว หลังได้คืนความสดชื่น เอาขวดน้ำอัดลมที่หมดแล้วไปคืนอาม่า แม่ค้าอาวุโส ยิ้มเก่ง ถุงขนมเปี๊ยะหมดหน้าที่ ถูกทิ้งลงถังขยะข้างตู้แช่

จากตรงนี้คงขอไปต่ออีกสักหน่อย แล้วค่อยแยกย้ายทางใครทางมัน

คงอีกสักพักใหญ่ กว่าจะได้พบกันอีกครั้ง แบบตัวเป็นๆ

ขอบคุณมากมายครับ