มิตรภาพ

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ดอกไม้ดอกหนึ่ง เบ่งบานอยู่กับที่ของตัวเองห่างจากดอกอื่น ลมโชยอ่อนของเดือนมีนาคมทำให้มันขยับโยกไปมา อยู่แค่นั้น ถ้ามันอาจจะรู้สึกเดียวดายอยู่บ้างจากการอยู่ห่างจากดอกอื่น นั่นเพราะผมคงคิดไปเอง จะว่าไปแล้ว กลีบดอกสีขาวสะอาดตา ชวนให้ตื่นใจมากกว่าสีสันของความใฝ่ฝัน ที่มักทำให้นอนไม่หลับ

ดอกไม้ต้องการที่อยู่ที่กิน หรือแม้แต่ผีเสื้อหลงทางสักตัว เพื่อช่วยเป็นธุระในการขยายพันธุ์

โดยมิตรภาพนี้มีน้ำหวานเป็นของแลกเปลี่ยน

ธรรมชาติสร้างให้มันอยู่ร่วมกับความเรียบง่าย ปรับตัวจากการเป็นส่วนหนึ่งของโลก โลกในบางคราวที่ไม่ได้สวยเสมอเหมือนเช่นดอกไม้ ชะตากรรมของดอกไม้ดอกหนึ่ง กับความงดงามที่ไม่ได้ติดหนามแหลมคมมาด้วย ควรเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่น ท่ามกลางภัยอันตรายที่แฝงมากับความไม่แน่นอน

แต่สำหรับดอกไม้ดอกหนึ่งนี้ คงไม่มีอะไรจะป้องกันตัวได้ดีไปกว่าการมีกลีบดอกนุ่มนิ่มสีขาวบริสุทธิ์ ชวนให้อ่อนโยน และใครกันจะแค้นคืองเด็ดดึงความไร้เดียงสาได้ลงคอ

ตามซอกเล็กซอกน้อยของเมืองมักจะเผยให้เห็นดอกไม้อยู่บ้าง แต่ถ้ามองในระยะนอกสายตาเสียแล้ว อาจทำให้ไม่เห็นดอกไม้เหล่านั้นและเหล่านี้ หรืออาจทำให้ดอกไม้ดอกหนึ่งไม่มีอยู่จริง

เพราะการมองต่างมิติมักทำให้ใครไม่เห็นอะไรได้มากมายนัก แม้แต่มิตรภาพ

นานร่วมปีทีเดียว กับเรื่องราวที่แสนจะธรรมดาของชายคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ราคาประหยัด เขามักได้เห็นความสวยงามจากสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัว เห็นสิ่งพิเศษจากความธรรมดา และชมชอบที่จะผูกมิตรกับดอกไม้สักดอกไม่ว่าจะในสวนแห่งไหน หรือกระถางน้อยใหญ่หน้าบ้านใคร

หลายครั้งที่เขาต้องใช้เวลาเพื่อหยุดยืนดู ปล่อยตัวเองให้ช้าลง ปล่อยให้โลกเร่งก้าวเร็วนำสมัยไปตามปกติ

มิตรภาพต่างสายพันธุ์ สำหรับเขาแล้ว ดอกไม้เพียงดอกเดียวก็ทำให้ชีวิตเพลิดเพลินได้ ราวกับท่องไปในไพรกว้างเป็นการชั่วคราว

มันช่วยลดทอนความหนาแน่นกลุ่มก้อนของสาระกับความรู้สึกหนักอึ้ง ที่ถูกอัดยัดเข้ามาแบบไม่รู้ตัว แทรกซ้อนอยู่ด้วยอาการพะอืดพะอม จนบางครั้งมันทำให้เขานึกอยากล้วงคออ้วกหรือทำให้สำรอกเบาๆ ด้วยนิ้วที่ยาวกว่าใครเพื่อน เพื่อความสบายตัว เผื่อให้ดอกไม้ได้ผลิบาน อยู่ในหัวใจแม้เพียงสักเสี้ยวระยะ

แม้ไม่รู้จักแต่ก็มักคุ้น ดีแล้ว ที่มิตรภาพของเขาและดอกไม้ไร้ซึ่งการพูดคุย จึงไม่มีกำแพงภาษา และปราศจากคำถามอันยุ่งเกี่ยวพันกับวัยวุฒิ คุณวุฒิ หรือแม้แต่ข้อดี ข้อเสียของความเป็นผู้เป็นคนของเขา และแน่นอนว่าจะไม่มีอะไรแปลกพิสดารไปกว่า “มิตรภาพของคนธรรมดาคนหนึ่งกับจิตวิญญาณของดอกไม้ดอกหนึ่ง” สองสิ่งมีชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งของโลกและกาลเวลา

ขอบคุณมากมายครับ