หนังสือ

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

คงราวยี่สิบนาที ที่ผมก้มหน้าก้มตาคอพับในท่านั่งอยู่บนเก้าอี้ผ้าแนวแคมปิ้ง คงเพราะอาการสัปหงกครั้งล่าสุด มันหนักหน่วงกว่าครั้งไหน จึงทำให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากภวังค์

ผมวูบหลับไปขณะหนังสือยังค้างคาอยู่ในมือ และรู้อยู่แก่ใจในทันทีว่า ก่อนหน้านี้ตนเองกำลังอยู่ในสวนอักษรที่ละลานตาเต็มไปด้วยต้นหญ้าสูงพลิ้วไหว โอนอ่อนลู่ไปมาตามสายลมเย็น

บรรยากาศรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้ ชวนให้เพลิดเพลินเดินเล่นไปตามเส้นทางพรรณนา มากกว่าการมานั่งงีบหลับอยู่มุมห้อง ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวในตอนบ่ายของเดือนมีนาคม

“แสงจันทร์นวลส่องสลัวบนเส้นทางสายเปลี่ยว ความเงียบปกปิดเสียงกรีดร้องอยู่ตรงมุมมืดของจิตใจ มีคนดวงไม่ดีนักในคืนนี้ ร่างไร้วิญญาณของเขาหรือเธอยังไม่แน่ชัด ถูกทิ้งให้นอนคว่ำเลือดไหลนองเลอะหญ้าแห้งจนเปียกชุ่ม ร่องรอยสภาพศพบอกให้รู้ว่ามันคือฝันร้ายริมตลิ่ง”

ความตายโชยกลิ่นปริศนา ผู้ตายกับฆาตกรเป็นใคร ทำไมไม่คุยกันดีๆ แต่ไม่ละ ไม่ดีกว่า ไม่ควรมีใครต้องเป็นผีและคนร้ายเผ่นหนีคดีอยู่ในหัวคิด

ผมห้ามปรามความฟุ้งซ่านของตัวเองในท่านอนตะเคง คงเพราะไม่ง่วงมากนักนั่นเอง ผมลุกจากที่นอนด้วยท่าทีค่อนข้างหงุดหงิด รุดไปนั่งเก้าอี้ผ้าแนวแคมปิ้งตัวเดิมพร้อมกับหนังสือเรื่องเก่า ตรงกับเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาทีพอดี ท่ามกลางความดึกสงัดนั้น

“ต้นหญ้าสูงพลิ้วไหว โอนอ่อนลู่ไปมาตามสายลมเย็น บ้านหลังเล็กของอันนาตั้งอยู่อย่างเดียวดายราวกับถูกลืมทิ้งไว้”

ความบันเทิงเริงเร้าจากหนังสือที่หามา หนังสือคงเป็นเพื่อนที่คบได้ทุกเวลาอยู่ร่ำ ยิ่งแล้วหากสามัญสำนึกตรงกันจะเล่มหนาหรือเล่มบางก็ล้วนตามสบาย การมีเพื่อนติดไม้ติดมือไปไหนไปด้วยไม่ถือเป็นภาระ “เพราะหนังสือฆ่าเวลาได้ทุกที เมื่อถึงคราวจำเป็น” แต่อย่าเสียท่าทำเพื่อนเปียกน้ำก็เป็นพอ

ระยะหลังมานี้ ผมเดินทางผ่านช่องทางหนังสือมากขึ้นกว่าเส้นทางอื่นใด พบปะเรื่องราวของผู้คน ผ่านสายตาของการเป็นนักเล่า สัมผัสชีวิตที่ไม่เหมือน พยายามเข้าใจ จนเมินเฉยไม่ตัดสินความเป็นคนด้วยต่างตื้นลึกหนาบาง พลิกหน้าหนังสือบ่อยครั้งขึ้น ก็เพื่อที่จะได้หันหลังกลับมาอ่านตัวเองอย่างถี่ถ้วน

และอย่างที่รู้กันมานานโข หนังสือยังคงเป็นสถานที่ รอคอยให้ใครต่อใครเดินทางไปเยือน ท่องทั่วไปในต่างแดนเพื่อค้นหาประสบการณ์ใหม่และแม้จะแปลกประหลาด

มันดีต่อใจนักเมื่อหนังสือสักเล่ม เป็นบ้านหลังหนึ่งของใครสักคน คนที่ถือกำเนิดและเติบโตมากับบ้านหลังนี้ ความอุ่นใจไม่เคยจางหายไปจากบ้านที่ไร้กลอนประตู และคนในบ้านมักจะให้พกลูกกุญแจพกติดตัว เผื่อไว้เมื่ออยู่นอกบ้าน ในวันที่ต้องไขปลดล็อกบางสิ่งให้ชีวิต ในวันนั้นเราจะกระซิบบอกตัวเองเบาๆ “ฉันมีกุญแจ”

ปลายเดือนมีนาคมไปจนถึงต้นเดือนเมษายนของทุกปี ธุระดีๆ ของคนที่ยังรักและชอบหนังสือ จะชวนกันและกันเดินทางมายังงานสัปดาห์หนังสือด้วยความเต็มใจ และถึงแม้จะมีใครบางคนถูกบังคับให้ติดตามมาด้วย ก็จะร่วมยินดีในท้ายที่สุด ความคึกคักใกล้เข้ามาทุกที กับงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 54 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ระหว่างวันที่ 26 มีนาคม-6 เมษายน 2569 ตั้งแต่เวลา 10.00-21.00 น.

เรียนเชิญครับ พบกับหนังสือที่ตามหา ได้ที่บูธสำนักพิมพ์มติชน J02 (Hall 5-8 ชั้นLG)

ขอบคุณมากมายครับ