E-DUANG : นัยยะ แห่ง รัฐบาลเฉพาะกาล ”กลยุทธ์” ชวลิต ผนวก จตุพร
พลันที่เห็นข้อเสนอ ของ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ ในเรื่องของรัฐบาล”เฉพาะกาล” ประสานกับการแสดงความเห็นด้วยจาก นาย จตุพร พรหมพันธุ์
หลายคนอาจเห็นเป็นเรื่องน่าขำ
เพราะว่าข้อเสนอนี้ไปเหมือนกับข้อเสนอว่าด้วย”มาตรา 7″ในยุคที่พันธมิตรประชาชน เพื่อประชาธิปไตย เคลื่อนไหวก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549
เหมือนกับข้อเสนอว่าด้วย”พระราชอำนาจ”ในยุคที่ขบวนการรัฐบุรุษ เคลื่อนไหวก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
ทำไมต้องไปใช้วิธีการซึ่งไม่เป็นประชาธิปไตย
ทำไมคนอย่าง พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธคนอย่าง นายจตุพร พรหมพันธุ์ จึงกระทำเรื่องที่มีโอกาสเป็นไปได้น้อยมาก
ภาพที่ออกมาจึงเป็นเรื่องตลก ประเภทขำขัน
ถามว่าคนระดับ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ ไม่มีความเข้าใจในกระ บวนการในทางการเมืองอย่างนั้นหรือ
คนที่เคยผลักดันแนวคิด “การเมืองนำการทหาร”
คนที่เคยร่วมส่วนอย่างสำคัญในการดำเนินการตามคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 66/2523
คนที่เคยเป็น “มือการเมือง”ให้ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์
ยิ่งเมื่อประสานเข้ากับคนที่ผ่านสถานการณ์เดือนเมษายน พฤษภาคม 2553 มาแล้วอย่าง นายจตุพร พรหมพันธุ์
2 คนนี้จะกลายเป็น”คนเพี้ยน”วิปริต แปรปรวน ไปแล้วหรือ
หากพิจารณาจากยุค “มาตรา 7” มายังยุค “พระราชอำนาจ”
มายังกรณี”รัฐบาลเฉพาะกาล”ก็อาจจะได้คำตอบในด้าน “ยุทธวิธี”
ไม่ว่ากรณีก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 ไม่ว่ากรณีก่อนรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 และกรณี”รัฐบาลเฉพาะ กาล” ล้วนเป็นเรื่องในด้าน”กลยุทธ์”
เท่ากับเป็นการหว่าน”เมล็ดพันธุ์”เพื่อรอการเติบโต
คำตอบของข้อเสนอนี้จึงมิได้อยู่ที่เป้าหมายระยะไกล หากแต่อยู่ที่ เป้าหมายเฉพาะหน้ามากกว่า
ถามว่าต้องการ “รัฐบาลเฉพาะกาล” จริงหรือ
หรือว่าต้องการเพียงชี้ให้สังคมมองเห็นและเข้าใจตรงกันว่าอะไรคือศูนย์กลางแห่งปัญหาที่แท้จริง
ตรงนี้ต่างหากคือเป้าหมายแท้จริงของ”กลยุทธ์”
