แกงหน่อไม้

เช้าวันนี้แม่ซื้อแกงถุงมาหลายอย่าง แต่ถุงหนึ่งนั้นเป็นแกงหน่อไม้แบบชาวเหนือ รสชาติซื้อกินพอใช้ได้ แต่ไม่อร่อยเท่าทำกินเอง และในวันที่เคี้ยวคำแรกของมื้อ ชวนให้หวนนึกถึงบางเรื่องราว

มันไม่ใช่เรื่องเล่าชวนตื่นเต้นรอบกองไฟ แต่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยรอบกอไผ่ ซึ่งก็นานมาแล้ว กับเรื่องของชายคนหนึ่งที่ผมรู้จักมักคุ้น

บุคคลที่ออกหัวคิดอยากกินแกงหน่อไม้เป็นมื้อเย็น แต่การไปตลาดสำหรับเขาถือเป็นเรื่องไม่เข้าท่า เพราะการเกิดและเติบโตท่ามกลางสภาพแวดล้อมของธรรมชาติ

คนอย่างเขากับยุคสมัยที่ไม่มีเงินก็ยังหาของกินใส่ปากใส่ท้องได้อย่างไม่รู้จักจน การจะกินแกงหน่อไม้สักถ้วย มันไม่สร้างปัญหาให้ชีวิต เขาก็แค่เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเสียม และระหว่างทางไปกลับก็หาเด็ดผักที่หาได้จากสองข้างทาง เพื่อใส่ร่วมรวมกันให้แกงหน่อไม้ ให้เป็นไปตามเงื่อนไขของรสชาติ

จากหมู่บ้านไม่ไกลเกินเหนื่อย เพียงไม่กี่หอบก็ถึง ผมจึงขอติดตามไปด้วยหวังเที่ยวเล่น เขาเดินดุ่มนำหน้าด้วยความหวัง มุ่งสู่พื้นที่อันอุดมของป่าไผ่ จนไปถึงที่หมายในที่สุด

เขาด้อมๆ มองๆ กอแล้วกอเล่าระคนเสียงบ่นพึมพำ ผมฟังไม่ถนัด ก่อนที่จะหันมองมาที่ผม แล้วพูดเสียงดังฟังชัดว่า “ไม่มีอะไรในกอไผ่” ไม่มีอะไรนอกเหนือจากร่องรอยของเสียมแซะหน่อไม้ไปแล้วอย่างถ้วนทุกกอไปก่อนหน้า

จะมีบ้างก็แต่หนังเก่าๆ ของงูลอกคราบที่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าชวนระวัง

ไม่มีหน่อไม้ในกอไผ่ จึงไม่มีแกงหน่อไม้ มีแต่ความผิดหวังโผล่หัวอยู่ทั่วทั้งบริเวณ เราจึงชวนกันกลับบ้าน

ผมยังคงเดินตามหลังเช่นเดียวกับขามา ไม่นานนักผมก็คิดขึ้นได้ ด้วยอยากจะสานต่อความตั้งใจ ผมบอกตามหลังไปว่า “ไม่เป็นไร เราจะไปหาหน่อไม้ที่ตลาด”

ผู้เดินนำหน้าได้ยินดังนั้นจึงหันตอบกลับมาว่า “กูไม่มีตังค์”

จากวันที่ไม่มีอะไรในกอไผ่ และในวันนี้ วันที่กำลังพยายามนั่งกินแกงหน่อไม้ที่แม่ซื้อมาให้หมด หากจะทบทวนดูอีกทีแบบรอบคอบ หน่อไม้จะยังมีอยู่เสมอในกอไผ่เมื่อถึงเวลา แม้วันนี้จะยังไม่มี และพรุ่งนี้จะยังไม่มา วันมะรืนก็อาจจะยังไม่มีและไม่มา แต่อย่างที่รู้ จะมีหน่อไม้ในกอไผ่ในท้ายที่สุด ไม่วันใดก็วันนั้น

และเมื่อสมควรแก่เวลา ควรรีบคว้าเสียมออกจากบ้านแต่ก่อนไก่จะโห่ ก่อนที่ใครเขาจะพาหน่อไม้ไปกองไว้ที่ตลาด

พูดกันนักหนาว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น และก่อนที่พวกเราจะยอมความตามท้องเรื่องตามแนวไม่มีอะไรในกอไผ่ แท้จริงแล้ว แม้ไม่ได้กินแกงหน่อไม้ในตอนเย็น แต่เช้าวันต่อมาก็ยังมี เราควรหาอย่างอื่นกินสำหรับเช้าวันใหม่ เพื่อสานต่อวิถีการอยู่รอดแบบไม่ใช้เงินตามประสา

เราพากันเดินย้อนกลับไปที่ป่าไผ่ โดยมีผมเดินตามหลังแต่ตามเดิม ในวันที่ไม่อยากใช้ชีวิตให้ต้องสูญเปล่าไปกับความผิดหวัง เราต่างช่วยกันแบกกระบอกข้าวหลามกลับบ้าน

แม้จะเหนื่อยแต่อิ่มใจไปก่อนแล้ว เพราะอย่างน้อยก็ยังมีอะไรในกอ ไม่กินแล้วแกงหน่อไม้

ขอบคุณมากมายครับ