มติชนสุดสัปดาห์ > คอลัมน์ประจำ > เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ | กวีวันละบทของรินรัก

คอลัมน์ประจำ

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ | กวีวันละบทของรินรัก

04.04.2020

สงสัย

๐ ตัวหนูนั้นสงสัย

ว่าทำไมเดือนกุมภา

ผู้คนเรียกกันว่า

เป็นที่มาเดือนแห่งรัก

เดือนอื่นนั้นไม่มี

เดือนเหล่านี้คงอกหัก

คงปวดใจยิ่งนัก

เพราะความรักนั้นไม่มี ฯ

ผู้แต่ง รินรัก แซ่โค้ว 2 กุมภาพันธ์ 2563 กลอนลำดับที่ 326

เธอคือ ด.ญ.รินรัก แซ่โค้ว อายุเพิ่งย่างแปดขวบปีนี้ เธอแต่งกาพย์ยานี 11 ทุกวันวันละหนึ่งเรื่องจำนวนสองบทกาพย์ โดยลงชื่อวันที่ และลำดับที่ดังข้างต้นนี้

กาพย์วันละ “บทเรื่อง” เธอส่งให้อ่านเป็นประจำ คัดลอกลายมือด้วยดินสอตัวโตตรงเต็มบรรทัด ล่าสุดนี้มี 29 บทเรื่อง ตามจำนวนวันที่มีในเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งปีนี้มี 29 วันเป็นพิเศษ

อ่านแล้วอยากให้ใครๆ ได้อ่านด้วย ดังขอคัดเป็นตัวอย่างมานี้

กาพย์หรือจะเรียกว่ากลอนหรือกวีอย่างไรก็ได้ของ ด.ญ.รินรัก มิอาจนำเอามาตรฐานที่เป็นพื้นฐานฉันทลักษณ์ตามตำราหรือคัมภีร์ใดมาวัด เพราะเธอเขียนด้วยหัวใจ จริงใจและจริงจัง ทั้งหมดที่ชีวิตน้อยๆ นี้มีอยู่

คือเขียนด้วยชีวิต

ท่านโกวิท เขมานันทะ ศิลปินแห่งชาติผู้ล่วงลับ เคยกล่าวทำนองว่า ศิลปะทั้งปวงของเด็ก เป็นงานบริสุทธิ์ มิอาจวัดด้วยมาตรฐานและการประเมินคุณค่าประการใดได้ เพราะความบริสุทธิ์ของเด็กคือชีวิตทั้งชีวิตของเด็ก เพราะฉะนั้น เธอได้ทุ่มเททั้งหมดที่มีในชีวิตลงไปในงานศิลปะนั้นๆ แล้ว นี้คือคุณค่ามหาศาลของงานศิลปะเด็ก

ผิดกับงานศิลปะของศิลปินผู้ใหญ่ที่มักเต็มไปด้วยความคิดและจริตปรุงแต่ง ซึ่งไม่เหลือความบริสุทธิ์ไว้เลยด้วยซ้ำไป

งานกวีวันละบทของรินรักวันนี้จึงมีค่ามหาศาลอยู่ในงานแต่ละบท แต่ละวันนั้นๆ เอง

เมื่อเธอโตขึ้น หวนกลับมาอ่านกวีเหล่านี้ เธอจะได้ตระหนักรู้ถึงคุณค่าของชีวิตเธอเองว่ามีอยู่มากมายจนมิอาจประเมินได้ด้วยสิ่งใด

รินรักมีน้องสาวชื่อรักเรา วันที่ 17 กุมภาพันธ์ เธอเขียนถึงน้องที่ป่วยดังนี้

น้องป่วย

ป๊าสอนให้รักน้อง

ยามน้องร้องไม่สบาย

น้องอ้วกจนเกือบตาย

หนูใจหายน้องป่วยหนัก

หนูรีบวิ่งไปหา

แล้วบอกว่าไอ้น้องรัก

ตัวพี่ปวดใจนัก

เห็นน้องรักดูซึมซึม ฯ

พลอยใจหายไปด้วยนะหลานรินรักและหลานรักเรา หวังว่าคงสบายดีแล้วนะทั้งสองหลานสองรัก

ถ้ายกเอารูปแบบของกาพย์กลอนออกไป ข้อเขียนของรินรักก็เป็นดังบันทึกประจำวัน ที่เธอเลือกว่าจะเขียนบันทึกเรื่องอะไรดีในแต่ละวัน ซึ่งนี่ก็เป็นคุณค่ามหาศาลแล้ว

หนึ่งคือคุณค่าของเรื่องราวแต่ละวันที่ผ่านมาและผ่านไปในชีวิต

สองคือคุณค่าของการได้จัดระเบียบความรู้สึกนึกคิดที่มีในแต่ละวัน

คุณค่าสองประการนี้แหละที่คนเรามักละเลยไม่ให้ความสำคัญเท่าที่ควร

จนกลายเป็นความบกพร่องในชีวิต ไม่เว้นเลยสักคน

บทร้อยกรองหรือบทกวีนั้นเป็นศิลปะ ยิ่งได้ฝึกฝนจนกลายเป็นความชำนาญถึงขั้นชนิดที่เรียกว่าเป็น “นายของภาษา” ด้วยแล้ว บทกวีจะกลายเป็นภูมิปัญญาที่เป็น “พลังปัญญาของสังคม” สมดังวาทะของท่านอาจารย์ ดร.เจตนา นาควัชระ ท่านว่าไว้นั้น

งานศิลปะทั้งปวงไม่จำเพาะบทกวี เป็นองค์รวมของ “ภูมิปัญญา” โดยที่ประมวลเอาความรู้สึกนึกคิดมารังสรรค์เป็นงานศิลปะนั้นๆ ได้

นี้เป็นกระบวนการพัฒนาคุณภาพของคนที่ต้องมีทั้งชีวิต โดยเฉพาะสถาบันการศึกษาพึงต้องให้ความสำคัญในเรื่องนี้เป็นพิเศษ

การศึกษาวิชาการนั้น เป็นวิชาชีพ

การศึกษาวิชาศิลปะ เป็นวิชาชีวิต

ที่เรายังอ่อนด้อยอยู่ก็คือ “วิชาชีวิต” นี่เอง

อ่านกวีกันละบทของรินรักแล้วก็อยากให้กระทรวงศึกษาฯ ได้รับรู้เรื่องนี้ด้วย ไม่ใช่ไปมอบรางวัลหรือยกย่องอะไรให้หลานรินรักต้องกลายเป็นลูกโป่งลอยลมเคว้งคว้าง

แต่อยากให้คุณครูใส่ใจกับ “วิชาชีวิต” อย่างที่ ด.ญ.รินรักทำอยู่เป็นประจำนี้ด้วยว่า ทำอย่างไรจึงจะให้ได้รับความรู้สึกอย่างที่รินรักมีต่อครูของเธอคนนี้

ครูอ๊อด

วันเกิดของครูอ๊อด

หนูอยากกอดครูสักที

แต่เผอิญวันนี้

หนูไม่มีเวลาเลย

พอได้พบครูอ๊อด

หนูได้กอดอย่างเปิดเผย

ตัวหนูนั้นอยากเอ่ย

รักจังเลยครูคนนี้ ฯ

อิจฉาครูอ๊อดจัง

—————————————————–