อาหารตามสั่ง
จําได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนนั้น ลูกศิษย์ชื่อ วิกรม เหล่าวิสุทธิชัย ได้ทุนไปประชุมเชิงปฏิบัติการที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง นานถึงหนึ่งเดือน ด้วยความห่วงใย จึงถามไถ่ถึงปัญหาเรื่องอาหารการกิน
กลับได้รับคำตอบว่า ไม่มีปัญหา และไม่เคยไปรับประทานอาหารที่ร้าน เพราะผู้เข้าประชุมและนักศึกษาทั่วไปในมหาวิทยาลัย ล้วนใช้บริการสั่งอาหารให้มาส่งถึงที่พัก ที่เรียน หรือที่ประชุม
จำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนนั้น ตอนที่ได้ฟังเรื่องนี้ ก็รู้สึกแปลกๆ และไม่คุ้นเคย ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเริ่มมีบริการคล้ายกันในบ้านเราบ้างแล้ว
มาถึงเวลานี้ การสั่งอาหารมาส่งถึงบ้านหรือที่ทำงาน กลายเป็นเรื่องจำเป็น เพราะรัฐบาลขยันประกาศห้ามนั่งรับประทานในร้าน และห้ามออกนอกบ้านไปรับประทานอาหาร
มาถึงเวลานี้ บนท้องถนนที่ปริมาณการจราจรเบาบางนั้น กลับมีปริมาณรถจักรยานยนต์ ที่คนขับสวมชุดหลากสีวิ่งไป-มา ตั้งแต่เช้าตรู่ ไปจนถึงดึกดื่น นอกจากการส่งอาหาร เครื่องดื่มแล้ว ยังรวมถึงข้าวของสินค้าอื่น
จนการรับ-ส่งถึงบ้าน กลายเป็นวิถีชีวิตปกติของคนในกรุงเทพฯ และภูมิภาค
ในบ้านเมืองตะวันตก การสั่งและส่งอาหารนั้น ได้ยินได้เห็นมานาน คือการส่งพิซซ่าให้รับประทานตามบ้าน แต่ก็แปลกทำไมฝรั่งไม่รู้จักส่งแฮมเบอร์เกอร์ สลัด หรือสเต๊ก หรือเครื่องดื่มอื่น หรือการซื้อ-ขายอาหารจีนใส่กล่องกลับไปรับประทานที่บ้าน แต่ก็แปลก ทำไมฝรั่งไม่รู้จักเอาอาหารฝรั่งเศส เม็กซิกัน หรืออิตาลีใส่กล่องบ้าง
ในบ้านเมืองตะวันออก การห่ออาหารด้วยใบไม้ เป็นวัฒนธรรมของคนหลายชาติ การห่ออาหารไปรับประทานที่อื่น หรือระหว่างเดินทาง เป็นวิถีชีวิตของคนหลายชาติ
จึงไม่แปลกที่จะพบเห็นข้าวต้มมัด ข้าวหลาม ห่อข้าวเหนียว หรือบ๊ะจ่าง ในหลายๆ ประเทศ
หรือจะเป็นขายอาหารใส่ถุงพลาสติกของไทย อาหารกล่องเบนโตะของญี่ปุ่น ที่มีขายทั่วไป บะหมี่สำเร็จรูปในถ้วยกระดาษ อาหารยอดนิยมในเอเชีย
ส่วนคนทำงานในอินเดีย ยังได้รับปิ่นโตอาหารกลางวันจากบ้านทุกวัน
การสั่งอาหารใส่กล่องและการส่งอาหาร จึงเป็นเรื่องธรรมดา และเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของบ้านเราเมืองเรา ในไทย ในอาเซียน หรือในเอเชียตะวันออก
เมื่อรวมกับการออกแบบบรรจุภัณฑ์นานารูปแบบ ที่สะดวกในการจัดส่ง การบริการจัดส่งอย่างรวดเร็วของพนักงานที่ใช้รถจักรยานยนต์ และเครือข่ายเทคโนโลยีสารสนเทศที่ช่วยในการสื่อสาร บันทึกผล และรับจ่ายเงินอย่างง่ายดาย
จึงเท่ากับว่า อาหารและวิธีปรุงอาหารแบบอดีต สอดประสานกับวิถีชีวิตปัจจุบันโดยอาศัยเทคโนโลยีสื่อสารแห่งอนาคต
เชื่อว่า การสั่งและส่งอาหาร ที่กำลังได้รับความนิยมในช่วงการแพร่ระบาดไวรัสมงกุฎขณะนี้ จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมคนไทย อาเซียน และเอเชียตะวันออกต่อไป
