bg-single

พวกเขากลัวความหวัง : เบื้องหลังการยุบพรรคก้าวไกล

23.08.2024

เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม มติศาลรัฐธรรมนูญยุบพรรคก้าวไกลแม้จะเป็นสิ่งที่หลายฝ่ายได้ทำการประเมินไว้แล้วว่าคงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าการตัดสินยุบพรรคก้าวไกลมีผลต่อการรับรู้และความรู้สึกของประชาชน อย่างน้อยๆ ก็ 14 ล้านคน หรืออีกจำนวนมากที่ยังไม่มีสิทธิ์เลือกตั้ง ดังที่สื่อต่างประเทศพาดหัวข่าวไปในทางเดียวกันว่า “พรรคการเมืองแนวปฏิรูป ที่ชนะการเลือกตั้งโดนตัดสินยุบพรรค”

หากผมจะเขียนบทความนี้ก็เพื่อเก็บบันทึกไว้ในหน้าหนึ่งของประวัติศาสตร์ เป็นช่วงเวลาที่สังคมอยู่ในภาวะที่ยากในการอธิบายอะไรหลายอย่างตามหลักการที่ควรจะเป็น ไม่ว่าจะเป็นหลักการทางด้านกฎหมาย รัฐศาสตร์ หรือความยุติธรรมพื้นฐาน

หากคำถามพื้นฐานพวกเขายุบพรรคก้าวไกลด้วยเหตุผลอะไร คงอธิบายยากเพราะต้องเจาะจงเหตุผลของแต่ละตัวแสดงไป

แต่หากอธิบายในมุมที่กว้างขึ้นว่า “ความคิดเห็นที่เห็นดีเห็นงามกับการยุบพรรคก้าวไกล” มาจากเหตุผลอะไร

หรือเป็นเรื่องสถาบันพระมหากษัตริย์ และการเสนอแก้ไขกฎหมายมาตรา 112 คือคำอธิบายทางการ และศาลรัฐธรรมนูญได้อธิบายอย่างละเอียดไป

แต่หากเรามองด้วยตาเปล่าเราก็จะพบว่า ย้อนกลับไปพรรคอนาคตใหม่ที่มีอายุเพียง 1 ปี 4 เดือน ก็มีสาเหตุการยุบพรรคที่เบากว่านั้นมาก ว่าด้วยปมเงินกู้-เงินบริจาค

หรือในทางเดียวกันสำหรับเราก็จะพบว่าคำร้องที่เกี่ยวข้องกับสถาบันพระมหากษัตริย์นี้คงไม่ได้เป็นเหตุผลเพียงเหตุผลเดียวที่จะนำสู่การยุบพรรคก้าวไกล

หากพ้นจากเรื่องนี้ก็มีเหตุผลอีกร้อยแปดพันเก้า ปรากฏขึ้นมาเข้าข่ายที่จะนำสู่การยุบพรรคอีกเช่นเดิม

หรือเพียงเพราะไม่ชอบหน้า?

 

ผมเคยได้รับคำถามจากลูกศิษย์ว่าเหตุผลใดที่ไม่เป็นธรรมและยากที่จะแก้ตัวมากที่สุด ผมตอบพวกเขาไปว่า “ความไม่ชอบหน้า” ยิ่งกว่าการป้ายสีอุดมการณ์ หรือกล่าวหาด้วยความเห็นหรือข้อเท็จจริงใด

“ไม่ชอบหน้า” แม้เป็นคำง่ายๆ แต่มีความหมายลึกซึ้ง เพราะมันมีที่มาที่ไปมาก่อนที่จะกลายเป็นการยืนยันถึงความ “ไม่ชอบหน้า” ซึ่งมองไปแล้ว พรรคก้าวไกลเองไม่ได้มีผลประโยชน์ที่ตรงอะไรกับเครือข่ายชนชั้นนำ งบประมาณทหารก็จะลด งบประมาณราชการที่ไม่จำเป็นก็จะลด ทบทวนความสัมพันธ์ด้านธุรกิจการค้าที่ไม่เป็นธรรม เพิ่มค่าแรง เพิ่มภาษีคนรวย

ยิ่งไปกว่านั้น ชนชั้นนำส่วนมากที่เกาะอยู่กับเครือข่ายวัฒนธรรมอำนาจนิยม พวกเขาไม่เห็นมีอะไรที่จะชอบพรรคก้าวไกล ที่เพิ่มประชาธิปไตยในห้องเรียน ส่งเสริมการมีส่วนร่วม ความเสมอภาคระหว่างเพศ เสรีภาพในการแสดงออก

เมื่อพิจารณาเช่นนี้เราจึงจะพบว่า ทั้ง “ผลประโยชน์” และ “ความเชื่อ” ไม่มีอะไรที่ตรงกัน

สุดท้ายมันก็กลายเป็น “ความไม่ชอบหน้า” ที่ฝังรากลึก และไม่เห็นเหตุผลอะไรที่จะไม่กำจัดหากสบโอกาสหรือช่องว่างต่างๆ

 

แต่สุดท้ายที่สำคัญ แล้วจะพอสรุปได้ว่า พวกเขากลัวอะไร

ก็คือกลัวความหวัง

ความหวังเป็นสิ่งที่ราคาถูกที่สุด

ความหวังเป็นสิ่งที่ผู้คนที่ยากจนที่สุด หรืออ่อนแอที่สุดสามารถมีได้

ความหวังหาได้โดยไม่ต้องพยายามสร้างขึ้นมาในชั่วขณะแต่อยู่ได้ตลอดไป

"Advertiser"

ความหวังสามารถทลายกำแพงที่สูงชัน มีอานุภาพเหนืออาวุธใดๆ ที่มีมาในโลกนี้

มนุษย์อาจเข่นฆ่ากัน จับกุม คุมขัง แต่ความหวังยังเป็นกลไกสำคัญในการสร้างสังคมใหม่ขึ้นมาแม้สังคมนั้นจะแหลกสลายเป็นเถ้าถ่าน แม้ความหวังเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว

แล้วเรากำลังพูดกับความหวังของคน 14 ล้านคน ความหวังต่อการเปลี่ยนแปลง ความหวังของคนธรรมดาที่ถูกกดอยู่ใต้อำนาจ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจทางเศรษฐกิจ หรืออำนาจทางกฎหมาย

ความหวังของคนที่อายุน้อยที่จะมีเวลาอีกครึ่งศตวรรษบนโลกนี้

มันจึงดูน่ากลัวและทรงพลังอย่างมาก

 

พวกเขาจึงต้องพรากความหวังจากคนส่วนใหญ่ เมื่อมนุษย์สิ้นหวัง มนุษย์จะเชื่อฟัง เมื่อมนุษย์สิ้นหวัง มนุษย์จะกลับไปเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ทำงาน รับค่าจ้าง กิน หลับนอน ตื่นทำงาน ไม่วิพากษ์วิจารณ์ และเจียมเนื้อเจียมตัว

แต่ความหวังตัวเดียวกันมันสามารถเปลี่ยนคนธรรมดาให้มีอำนาจที่แข็งแกร่งมากกว่าผู้มีอำนาจใดๆ

พวกเขารู้ดีว่าการยุบพรรค ไม่ได้ทำให้พรรคการเมืองในฐานะสถาบันอ่อนแอลง

กลไกการบริหารจัดการสมัยใหม่ การตั้งพรรคการเมืองไม่ได้เป็นเรื่องยากขนาดที่ทำให้สถาบันทางการเมืองนี้ล่มสลายไป

แต่ผลพวงที่พวกเขาปรารถนาคือ การทำให้ประชาชน “สิ้นหวัง” สาปแช่งต่อชนชั้นนำแต่สิ้นหวัง คิดว่าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

หากประชาชนส่วนใหญ่สิ้นหวัง ก็นับว่าพวกเขาได้ทำสำเร็จแล้ว

การต่อสู้และขัดขืนที่ทรงพลังที่สุดต่อคำตัดสิน หรือสิ่งที่เกิดขึ้นในบริบทการเมืองไทยปัจจุบันก็คือ การที่เราต้อง “ไม่สิ้นหวัง”

และยืนยันหลักการที่ประชาชนต้องสามารถส่งเสียงได้ทุกขณะ ในฐานะเจ้าของอำนาจอธิปไตยโดยแท้

ช้าไว การเปลี่ยนแปลงก็จะมาถึงเราไม่ทันเห็น ลูกหลานของเราก็จะได้เห็นอยู่ดี

 



เนื้อหาที่ได้รับการโปรโมต

เปิดพิกัดความสุขส่งท้ายปี! “WATSONS SNOW VILLE 2026” ยกขบวนความสนุก ดีลเด็ดลดสูงสุด 70%
E-DUANG | จาก กรกฎาคม 2563 ถึง พฤศจิกายน 2569
ภัยขยะจีน มลพิษไทย ! | สุรชาติ บำรุงสุข
“สุริยะ” รับนโยบาย “ยศชนัน” ทันที สั่งทุกกรมของก.เกษตรฯ ที่เกี่ยวข้องกับการรับมือปัญหาน้ำกก-น้ำสาย ลุยตรวจโลหะหนัก -การปนเปื้อน พร้อมขีดแบ่งโซนเสี่ยงเป็น 3 สี เพื่อรับมือ
‘วีระยุทธ’ ซัดทีม ศก.รัฐบาล ‘ปั้นตัวเลข GDP’ ลวงตา ปล่อยผีดาต้าเซ็นเตอร์-แก้ดัชนี MPI เสกตัวเลขโต มากกว่ามุ่งแก้ปัญหาเศรษฐกิจ-ช่วยคนไทยจริง จี้เลิกมาตรการแจกเงินเยียวยา หันลงทุนปรับโครงสร้างการผลิต
สิทธิพล จี้รัฐบาลต้องเปิดเผยเนื้อหาความตกลงการค้าต่างตอบแทนระหว่างไทยและสหรัฐอเมริกาทันที พร้อมเตรียมมาตรการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบอย่างเป็นรูปธรรม
วิถีแห่งมนุษยภาพ จาก กุหลาบ สายประดิษฐ์ ถึง พรรคอนาคตใหม่
ประสบการณ์ ‘มูเตลู’ ของพลโทนากามูระ กับอภินิหารพระแก้วมรกต (1)
เชลยศึกสงครามลาว (57) |
50 ปี 6 ตุลา (11) เมื่อภูมิรัฐศาสตร์กลับหัวกลับหาง
Blue Gentrification พื้นที่ริมน้ำย่านเมืองเก่ากรุงเทพฯ (จบ)
คุยเฟื่องเรื่องอภิปราย : ประวัติศาสตร์การอภิปรายไม่ไว้วางใจในระบบรัฐสภา จากพระราชอำนาจสู่การท้าทายของขุนนาง