ขณะ

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ขณะที่ความหิวกำลังถูกย่อยสลายไปพร้อมกับของกินหลากหลายชื่อที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะและก่อนที่จะอิ่มแปล้ ผมมักจะนึกถึงความหิว และขี้สงสัยกว่ารสอร่อยที่กำลังจะเคี้ยวอยู่นี้มันมาจากเสน่ห์ปลายจวัก หรือจะมาจากความหิวของตัวเอง เพราะความหิวมันช่วยชูรสให้ปลายลิ้น ตามประสาของคนที่หิวมากจนตาลาย เขาและเธอมักจะได้ของกินแสนอร่อยเสมอ ขณะไร้เรี่ยวแรง

ผมควรจะสะกิดจริตทำตัวตามสบาย แล้วลืมเรื่องความหิวไปชั่วขณะ อิ่มเอมใจกับบรรดาอาหารที่ตกถึงท้อง โบกมือลาความหิว แม้จะเจอกันใหม่ในวันพรุ่งนี้ ดูจะถูกกาลเทศะ หากจะเรียนรู้รสชาติอาหารบนโต๊ะร่วมกับมิตรสหาย

และอย่าปล่อยให้ความขี้สงสัยลอยล่องพเนจรไปไกล ระวังจะพานพบเข้ากับรสขื่นของความหิว ถึงแม้จะมีใครสักคนหรือมากกว่านั้น ณ ตรงส่วนไหนดินแดนใด ที่ซึ่งเขาและเธออาจกำลังถูกความหิวกัดกินอยู่หลายมื้อต่อวัน อย่าเลยอย่าได้ขี้สงสัย แม้ในขณะใด

มันเป็นเวลาโพล้เพล้ ช่วงเวลาเดียวกันกับการตากผ้าอ้อมของผีพ่อบ้าน อ้างอิงตามเวลาเดียวกันนี้ พวกเรากำลังใช้ชีวิตตามตารางนัดหมายอยู่ในเมือง แสงสลัวของวันช่วยให้สีสันจากแสงไฟนีออนดูสวย ไม่ชวนให้ขวัญหายในยามสนธยา หากแต่บรรยากาศมันชี้ชวนให้ใครหลายคนหิว การมีเราประกอบขึ้นด้วยคนทั้งห้า แม้จะต่างเพศต่างวัยกันไปบ้างไม่เป็นปัญหาปากท้อง

เสียงตะหลิวกระทบกระทะโชยกลิ่นหอมมาจากในครัว สะกดพวกเราให้มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหาร “จานด่วน” สั่งได้ตามใจคุณ

เวลามักก่อตัวเป็นความยาวนาน อาหารจานด่วนไม่เร็วอย่างที่คิด จำต้องนั่งอิ่มเอมใจไปกับมื้ออาหารนอกบ้านจากโต๊ะข้างๆ ไปพลาง

“เราพูดคุยกันด้วยความคิดถึง หวังลืมเลือนการรอคอย” พวกเรามองหน้ากันเองไปมาจนตาเริ่มพร่า และในขณะนั้น ปรากฏมือหนาใหญ่วางคะน้าหมู่กรอบจานโตลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว จนมองแทบไม่ทัน “นี่กระมังจานด่วน” ผมคิด และยังไม่ทันที่จะหยุดประชด อาหารตามสั่งอื่นๆ ต่างก็ทยอยกันตามมาติดๆ ต้มยำปลากะพงน้ำข้น แกงป่าไก่ เนื้อผัดพริกหยวก ไข่เจียวหมูสับ แกงจืดวุ้นเส้นใส่หมูสับ และเกือบลืมไปแล้ว ใบปอผัดน้ำมันหอย

สิ่งเหล่านี้คืออาหารตามใจของพวกเรา และขอเพียงมีแค่เวลาให้กันก็พอ

คนเรากินเพื่ออยู่ จริงมะ!! ใครบางคนอายุมากสุดแต่ก็ยังน้อยกว่าน้ำหนักตัว เอ่ยขึ้นขณะยอดคะน้าคาปาก

ส่วนคนอื่นๆ กำลังง่วนระรื่นรสอยู่กับอาหารการกิน แต่ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ แม้ลึกๆ จะเห็นพ้องตรงกันว่า แกคือตัวแทนของคนที่ “อยู่เพื่อกิน” ความอร่อยเหลือเกินบนโต๊อาหารลดบทสนทนาได้อย่างมาก เรื่องเล่าย่อมน้อยลงตามไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

แล้วเสร็จมื้อค่ำของทุกคน พวกเรารอคอยอีกครั้งกับราคาอาหาร ขณะนั้นขณะที่เราไม่โหยหิว แต่ยังคงโหยหามื้อต่อไปอย่างเป็นธรรมดา “จริงมะ!!”

ขอบคุณมากมายครับ