เหมือนกับความพยายามใน “สกัด” และ “ขัดขวาง”มิให้ โจชัว หว่อง เข้า”ประเทศ”
จะประสบ “ความสำเร็จ”
เพราะพลันที่เดินทางมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ก็ถูกส่งตัวกลับไปยังฮ่องกง
ไม่อาจผ่าน “ต.ม.” เข้ามาได้
เป็นความสำเร็จของคสช.ดังแถลงจาก พ.อ.วินธัย สุวารี เป็นความสำเร็จของตำรวจดังแถลงจาก พ.ต.อ.กฤษณะ พัฒนเจริญ เป็นความสำเร็จของกระทรวงการต่างประเทศดังแถลงจาก นายเสข วรรณเมธี
แต่พลันที่ “เสียง” ของ โจชัว หว่อง ปรากฏในห้องประชุม ณ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เวลา 19.00 น.ของคืนวันที่ 6 ตุลาคม
ความสำเร็จก็กลายเป็น “ความล้มเหลว”
ปัจจัยอันแปรความล้มเหลวให้กลายเป็นความสำเร็จได้มาจาก 2 ส่วนประสานเข้าด้วยกัน
1 การยืนหยัดของ โจชัว หว่อง
ขณะเดียวกัน 1 ซึ่งทรงบทบาทและมากด้วยความหมายเป็นอย่างสูง
คือ “เทคโนโลยี”
หากเป็นในกาลอดีต เมื่อมีการสกัดและขัดขวางทั้ง ทหาร ตำรวจ กระทรวงการต่างประเทศ ระดับนี้
โจชัว หว่อง ก็ โจชัว หว่อง เถอะ
ต้องหายไปจาก “กระแส” อย่างฉับพลันทันใด ความหวาดกลัวจะเข้ามาแทนที่
ทุกอย่างตกอยู่ในสภาพ “มิดอิมซิม”
แต่สถานการณ์ในวาระ 40 ปี แห่งการรำลึก”6 ตุลาคม 2519″ มิได้เป็นเช่นนั้น
คำตอบมาจาก “เทคโนโลยี”
เทคโนโลยีนั้นเองทำให้ความ”เป็นไปไม่ได้”กลายเป็นความ”เป็นไปได้”
ย่น “โลก” ให้แคบเข้า
ทำให้การดำรงอยู่ของ โจชัว หว่อง ที่ฮ่องกง เหมือนกับการดำรงอยู่ที่สามย่าน
มาทั้ง”ภาพ” มาทั้ง”เสียง”
อาจจะต้องกระทำตามข้อห้าม ข้อกำหนด แต่”เนื้อหา”ที่ โจชัว หว่อง ต้องการสื่อ
ทำได้อย่างครบถ้วน เต็ม 2 รูหู
มาตรการสกัด มาตรการขัดขวาง ที่มุ่งหวังตั้งไว้จึงละลายไปในอากาศธาตุ
ที่ต้องการ “ตัดไฟแต่ต้นลม” ก็ไม่ใช่
ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมากจาก 6 ตุลาคม 2519 มายัง 6 ตุลาคม 2559
“เทคโนโลยี” คือ “คำตอบ”
