ข่าว “พลอยแกมเพชร” จะประสบชะตากรรมเดียวกันกับ “สกุลไทย” นำไปสู่ “คำถาม”สำคัญ
เป็นคำถามต่อ “วัฒนธรรมการอ่าน”
เหมือนกับจะไปตอกย้ำบทสรุปที่เชื่อกันต่อเนื่องมาเป็นเวลาหลายปีที่ว่า
“คนไทยอ่านหนังสือแค่ 8 บรรทัด”
เหมือนกับจะไปตอกย้ำความนิยมที่ลดลงของงานวรรณกรรม ประเภท เรื่องสั้น นวนิยาย และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน อย่างที่เรียกรวมๆว่า “กวีนิพนธ์”
โดยประเมินจาก “พื้นที่” ซึ่งเหลือน้อยลง
ไม่ว่าบนหน้ากระดาษของ “นิตยสาร” ไม่ว่าจำนวนจำหน่ายจากที่พิมพ์เป็นเล่มออกมา
เป็นเช่นนั้นจริงหรือ
หากติดตาม “บทสรุป” ของคนเขียนหนังสือจำนวนหนึ่งที่แสดงต่อการจากไปของ “สกุลไทย” และของ”บางกอก”
ส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นปัญหา “พื้นที่”
ไม่ว่าจะมาจาก มกุฎ อรดี ไม่ว่าจะมาจาก วินทร์ เลียววารินทร์ เห็นตรงกันว่า
พื้นที่ของ “หนังสือ” มี “น้อยลง”
จึงเรียกร้องให้ “รัฐ” เข้ามาหนุนช่วย โดยทุ่ม”งบประมาณ” เข้ามาจัดหา “หนังสือ” และกระจายให้ทั่วถึง
วัฒนธรรม “การอ่าน” ก็จะ “คึกคัก”
เท่ากับเป็นการต่ออายุ “นิตยสาร” และเท่ากับเป็นการต่ออายุงานในประเภท “วรรณกรรม”
เหตุผลนี้เท่ากับยืนยันวัฒนธรรม “การอ่าน” ยังคงอยู่
เป็นความจริงที่วัฒนธรรม “การอ่าน” ยังดำรงอยู่ และดำรงอยู่อย่าง คึกคักภายในสังคมไทย
เพียงแต่มิได้จำกัดเฉพาะงาน”วรรณกรรม”
ตรงกันข้าม งานประเภท”สาระ”ยังเป็นที่ต้องการและสามารถเป็นหนังสือ”ขายดี”ได้
ขณะเดียวกัน การอ่านก็มิได้จำกัดเพียงแต่”หนังสือ”
ตรงกันข้าม วัฒนธรรม”การอ่าน”ได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่แปลกใหม่มากยิ่งขึ้น
โดยเฉพาะการเข้ามาของ “ออนไลน์”
ความสะดวกในการเสพ”การอ่าน”จากสื่อประเภทใหม่”ออนไลน์”ต่างหากที่ส่งแรงสะเทือน
แรงสะเทือนต่อ “หนังสื่อเล่ม” แรงสะเทือนต่อ”นิตยสาร”
ในที่สุดแล้วก็คือ “เทคโนโลยี” เปลี่ยน “วัฒนธรรม”ก็เปลี่ยนตามไปด้วย
