ข้อความปริศนา

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ข้อความสีจาง จวนเจียนจะรางเลือน แต่กลับชัดเจนอยู่ในความรู้สึก

ข้อความชัดถ้อยชัดคำตามความว่า “หาที่ตาย” ร่องรอยข้อความปริศนาบนผนังอาคารเก่า อ่านง่ายสบายตา แต่ไม่สบายใจเล็กน้อยและเป็นงงอีกนิดหน่อย ด้วยความหมายเชิงคลุมเครือ

มันอาจเป็นข้อความที่หมายข่มขวัญ หรืออาจเป็นข้อความบอกเล่า แฝงเร้นความหมายอื่นอีกของใครบางคน

“ข้อความสั้นๆ อาจทำให้คิดยาวไป” ข้อความถูกเขียนไว้ให้ดูต่างหน้าโดยใครนั้น ไม่เป็นที่รู้จัก ความหมายแท้จริงเป็นแบบไหน ข้อความที่อยู่ตรงหน้ายังคงกำกวมเสมอจากหมายเหตุของความหมาย ใครต่อใครเดินผ่านไปและผ่านมาพบเข้ากับข้อความนี้คงต้องมีการบ้านอยู่ในหัวไปชั่วขณะ ถ้าใส่ใจข้อความที่ได้อ่าน “หาที่ตาย”

มันอาจเป็นข้อความแจ้งเตือน ให้ตระหนักรู้ถึงอันตราย ด้วยอาจหมายถึงใครหน้าไหน “อย่าได้รุกล้ำเข้ามา” และเมื่ออ่านข้อความแล้วเสร็จ ก็ควรรีบเดินผ่านไปเสียจากแถวนี้ ถ้ายังขืนยืนกินลมชมวิวอยู่ด้วยความไร้เดียงสา ชนิดไม่ถูกที่ถูกเวลา นั่นเท่ากับเป็นการ “หาที่ตาย” ให้กับตัวเอง และการตีความในแบบนี้ดูจะโหดร้ายเกินเลยไป แลดูไม่สมเหตุสมผลนักกับบ้านเมืองที่รักสงบ

หากจะอ่านข้อความ ผ่านสายตาของคนมองโลกในแง่ดีสักประเดี๋ยว ความหมายในข้อความอาจไม่ใช่การข่มขู่ใครต่อใครให้ได้ตระหนก มันอาจเป็นข้อความบอกความในใจจากใครอื่น ใครที่แอบเขียนโดยไม่ได้รับอนุญาตตรงพื้นที่สาธารณะ ผู้เขียนเพียงแค่อยากให้ใครที่อ่านออกในสิ่งที่เขาหรือเธอเขียนได้ รับรู้ถึงความรู้สึกในใจตน

ก่อนที่จะออกเดินทางไป “หาที่ตาย”

มันอาจเป็นการ “หาที่ตายจากภายใน” แล้วเกิดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ดีกว่า

ข้อความของเขาและเธอ อาจอยากจะบอกให้ใครต่อใครรู้ว่า ไม่สะดวกอยู่แถวนี้แล้วในตอนนี้ จึงทิ้งข้อความอันเป็นปริศนา “หาที่ตาย” และความสงสัยให้ดูต่างหน้าไว้แต่เพียงเท่านี้ เจ้าของข้อความผู้เป็นนิรนามคงตัดสินใจแล้ว ที่จะย้ายถิ่นฐาน “เลือกตายให้ถูกที่ เลือกเกิดให้ถูกทาง” และหวังว่าคงจะเป็นเช่นนั้น จากการคาดเดา

ยังมีข้อความอีกมากให้ได้อ่านจากหลายช่องทาง มันอาจหาได้จากผนังห้องน้ำรวม หรือจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัว และอื่นๆ อีกไม่น้อยช่องทางการสื่อสารให้ได้ขีดเขียน หากจะลองนึกดู จักรวาลข้อความล้วนแล้วแฝงความในใจ “ข้อความน้อยๆ อาจทำให้ต้องคิดมาก” ยังพอมีให้เห็นและหาอ่านได้โดยสะดวกในช่วงเวลาก่อนอาหารและหลังอาหาร

ในวันนั้นข้อความ “หาที่ตาย” ในแบบนี้ “คนเขียนไม่รู้จักคนอ่าน คนอ่านไม่รู้จักคนเขียน” เพื่อเป็นการไปต่อของชีวิต การเดินทางตามหาที่ชอบที่ชอบของตัวเองในวันนั้น สมควรแก่เวลาแล้ว คงต้องปล่อยวางวิถีนักอ่านข้างทาง ขอตัวลามุ่งหน้าไปแล้วหันหลังให้กับ “ข้อความปริศนากับผู้เขียนนิรนาม” ไว้แต่เพียงเท่านี้

ขอบคุณมากมายครับ