ฉันคือหนังสือ…
เปลือยกายให้เธออ่านอย่างไม่อับอาย
จับจ้องเรือนร่างฉัน
ด้วยสายตาใคร่รู้ของเธอ
ลูบไล้ผิวกระดาษบอบบางของฉัน
ด้วยสัมผัสอ่อนโยนของเธอ
ตักตวงถ้อยคำระหว่างบรรทัด
ตามปรารถนาอย่างเปรมปรีดิ์
ปล่อยพื้นที่ว่างอย่างอิสระ
ตามเจตจำนงเสรี
เปิดมุมมองวิสัยทัศน์
เกี่ยวกับความหลากหลายแห่งชีวิต
เรียนรู้สภาวะของความไม่รู้เพียงชั่วขณะ
เผ่าพันธุ์-ลมหายใจ-ความแตกต่าง-สีผิว
อ่านฉันให้จบเพื่อที่เธอจะได้พบตัวตน
แต่…
อย่าเชื่อในสิ่งที่อ่าน
อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น
อย่าเชื่อในสิ่งที่เป็น
อย่าเชื่อในสิ่งที่คิด
อย่าเชื่อ แม้กระทั่ง ‘ความเชื่อ’
ฉันคือหนังสือ…
เปลือยกายให้ทุกคนอ่าน
ทิ้งเรื่องราวและทุกสิ่งทุกอย่าง
ไว้กับเธอ
…และนี่คือความจริง (หรือความฝัน) ระหว่างเรา
กางแผนที่ออกมา
เพื่อดูว่าจะมีที่ไหนให้เดินทาง
ให้วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่เปล่าดาย
จากนั้น…เราต่างเข้านอน
…แล้วตื่นขึ้นมาพบและต่อสู้
กับโลกแห่งความจริงต่อไป
