เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
การเดินเท้าเปล่าบนชายหาดไม่ได้แย่ แม้ยวบยาบ
และดีมาตลอดกับความรู้สึกเมื่อได้ย่ำไปตามหาดทราย
บนทางนุ่มนิ่ม ผมมองไกลออกไประยะใกล้ตาไกลตีน มองเห็นเป็นเส้นทางที่ยื่นออกไปสู่ทะเลพอประมาณ เป็นจุดยืนที่น่าสนใจให้ไปถึง
หวังถ่ายภาพ จึงต้องก้าวไปตามใจตัว ด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า มุ่งไปยังจุดหมายปอง ท่ามกลางเสียงคลื่นและเปลวแดด และด้วยอิทธิพลตามธรรมชาติ ทำให้ใต้ฝ่าเท้ารู้สึกร้อนรนอยู่บนผืนทราย
เพราะความร้อนจึงอยู่ไม่สุข จำต้องเร่งเร้าฝีเท้าให้ว่อง หากแต่การจ้ำอ้าวมันไม่สะดวกเท่าที่ควร หากยังจะเดินอยู่บนทราย และเมื่อแลซ้ายก็ได้เห็นถนนเลียบชายหาด ที่ตรงนั้นมีทางเท้าที่แข็งกระด้างมากพอให้การเดินสะดวกกว่า และเร่งทำเวลาได้
เมื่อเดินเรื่อยมาจนสุดทางเท้า เส้นทางเปลี่ยนเป็นบังคับให้เลี้ยวซ้ายแต่อย่างเดียว และมีป้ายบอกไว้ สะพานปลาก็ให้เลี้ยวซ้าย แบบนี้คงต้องเดินอ้อมกันไปอีก
หากแต่ตรงจุดยืนนั้นอาจมีทางเลือก มันดูเหมือนจะมีทางเข้าทางเดียวที่จะพาผมไปถึงที่หมายในแบบที่เรียกกันว่าทางลัด ทว่า เส้นทางนี้มีคนเฝ้าอยู่
ผมกับลุงคือคนแปลกหน้าของกันและกัน ผมบอกจุดหมายและปลายทางกับลุงผู้เฝ้า และกับคำตอบรับที่ได้ “คนเดินเข้าไปได้ ยกเว้นรถ ไอ้หนุ่มเอ็งเดินตรงไปเรื่อยๆ จนสุด มันจะมีทางเลี้ยว แล้วเอ็งเดินอีกหน่อยเดี๋ยวก็ถึง” หลังกล่าวคำขอบคุณ ผมออกเดินต่อตามทางที่ลุงบอก
เรื่อยมาจนถึงตำแหน่งตามที่ลุงชี้เป้า
“ไอ้หนุ่ม เอ็งเดินตรงไปเรื่อยๆ จนสุด มันจะมีทางเลี้ยว แล้วเอ็งเดินอีกหน่อยเดี๋ยวก็ถึง” ใช่เลย…ตรงนี้แน่! ผมไม่ลังเลที่จะเดินเลี้ยวขวาเข้าไปอย่างไม่ต้องสงสัย
และเพียงไม่นานก็ต้องมีอันสะดุ้ง เมื่อพลิกผ่าเท้าดูจึงรู้ว่า ตีนเปล่าๆ เหยียบหนามเข้าให้แล้ว หนามที่เป็นส่วนหนึ่งของต้นไมยราบ แบบนี้ผมควรหันหลังกลับ แต่จะว่าไป หากจะเดินหลบสักหน่อย และอดทนอีกสักนิดก็น่าจะผ่านไปด้วยดีกับเส้นทางลัดนี้
ในที่สุดผมก็ขยับมาถึงครึ่งทาง ด้วยท่าเดินกระย่องกระแย่ง คมหนามต่างขนาดทำให้ผมขาดความมั่นใจในทุกย่ำเหยียบ ความเจ็บปวดทำให้เกิดคำถามกับอุดมการณ์ของตัวเอง “ฉันมาทำอะไรที่นี่” กับโชคชะตาที่ทำให้การถอยหลังกลับมีระยะเท่ากับการเดินไปหน้า
“ใจสู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา”
ด้วยเหตุนี้เองจึงต้องแข็งใจเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป ท่ามกลางความเขียวขจีที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด
และในที่สุดของคำว่า จนแล้วจนรอด ผมเหยียบย่ำฝ่าอุปสรรคจนมาถึงปลายทางได้เป็นผลสำเร็จ หากแต่มันไม่มีทางให้ไปต่อ มันสุดทางแล้วจริงๆ
และจุดจบที่มาพร้อมกับคำตอบของชีวิต ทำให้ผมรู้ว่า “มึงเดินมาผิดทาง” สุดทางหนามแล้วเจอทางตัน คงมีทางเดียวให้เดินคือทางกลับ ทางกลับที่เป็นทางเดียวกับทางมา
มันเป็นช่วงเวลาที่ดูโลกหยุดหมุน และรู้สึกซึ้งถึงการอยู่คนเดียวบนโลกที่เต็มไปด้วยหนาม
หายใจลึกๆ ไปกับการเดินทางครั้งใหม่บนเส้นทางเดิม ระยะทางไม่ใกล้ไม่ไกล ก็แค่สุดทางหนาม
ขอบคุณมากมายครับ
