เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
“มันไม่ใช่เหล็กทึ่มทื่อแทงข้างหลัง แต่เป็นเหล็กปลายแหลมบนรั้วกำแพง ป้องไว้ไม่ให้ใครรุกล้ำ ย่องเงียบตะเกียกตะกายป่ายปีนเข้ามาในเขตบ้านเรือนนอน”
แม้จะรอดชีวิตจากโรคระบาด และพ้นมาได้จากแผ่นดินไหว ก็ใช่ว่าหัวใจจะเก่งแกร่ง มาคราวนี้เป็นทีของพิษภัยจากความแย้ง การปะทะกันระหว่างไทย-กัมพูชา
ในเมื่อเหตุบ้านการเมืองเป็นแบบนี้ ย่อมเป็นการยากที่จะพาใจให้รื่นรมย์ได้ตามถนัด ท่ามกลางบรรยากาศแนวรบราฆ่าฟัน หมอกควันจากศึกที่ไม่สงบ ค่อยๆ แผ่ขยายเคลื่อนปกคลุมโลกสวยไปทั่วบริเวณ โดยปริยาย
ในยามระส่ำขวัญเสีย ใครต่อใครต่างนับเวลาเฝ้าดูท่าทีสถานการณ์ เมื่อไหร่หนอความตึงเครียดนี้จะหย่อนคล้อยคลี่คลายลง
ในวันที่ชีวิตนับล้านกลุ้มเกร็งอยู่กับด้วยบรรดาข่าวสาร มีจริงบ้างเท็จบ้าง ใครบางคนเกิดอาการวิงเวียนระคนฮึกเหิม
และหลายคนมีความเป็นมืออาชีพมากพอที่จะคิด วิเคราะห์ แยกแยะข้อมูลข่าวสารที่ผ่านหูผ่านตา ที่ถูกส่งต่อมาตลอดทั้งวี่ทั้งวัน
ในวาระของการปะทะมีผู้คนบาดเจ็บล้มตาย เสียทรัพย์สินและบุคคลอันเป็นที่รัก ชาวบ้านนับแสนต้องอพยพละทิ้งบ้านเรือนพาครอบครัวไปอยู่ในพื้นที่ต่างบ้านตามศูนย์อพยพ แม้จะไม่สะดวกสบาย แต่ถือว่าเสี่ยงภัยน้อยกว่าชายคาเดิม
ในสนามรบย่อมสร้างวีรบุรุษ เหล่าบรราดานักรบของทั้งสองฝ่ายต่างได้รับบาดเจ็บและล้มตาย ไฟสงครามสร้างน้ำตาให้ผู้คนเสมอทุกยุคสมัย มากมายน้ำตาแห่งความพลัดพรากไม่อาจดับไฟแห่งความขัดแย้งให้ดับสนิทนาน ในสนามรบและความต่างฝ่าย เราและเขามักจะถูกลดทอนความเป็นมนุษย์
และถูกเปลี่ยนเป็นคำนามให้เสียใหม่ว่า “ศัตรู”
ความเชื่อเท็จๆ จริงๆ ถูกหยิบยื่นเมล็ดพันธุ์แห่งความไม่พอใจ จนมีผลเติบโตในทางลบ และในหลายมิติของการมองเห็น จากตำราเรียนนิทานชวนให้ชัง เราและเขาอาจนั่งอ่านกันตั้งแต่ยังน้อย จำไว้แต่เรื่องราวที่แฝงไว้ไม่ให้นิยมสบตากันฉันมิตร ประสบการณ์เช่นนี้ เพราะการเมืองหรือเปล่าไม่อาจตอบได้ หรืออาจเป็นอำนาจจิตอันอ่อนเปลี้ย “ไม่ขลังพอ” ของใครบางคนที่สยบยอมไร้กำราบความอยากได้อยากมี จนชาวบ้านเขาเดือนร้อน ระอาเอือม
“หยุดยิงและไม่มีเงื่อนไข!?” (28 กรกฎาคม) ในท้ายที่สุดจุดเริ่มต้นของจากการเจรจาหยุดยิงก็ดูจะมีภาษีดีกว่าการปะทะใช้ความรุนแรง ท่ามกลางรอยยิ้มที่ฝืนฝืดของใครต่อใคร ตอนจบของเหตุปะทะก็เกิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
จากนี้เราและเขาอาจต้องเดินโดยระวัง เพราะสนามรบในใจใครบางคนอาจมีอยู่ และเต็มไปด้วยกับดักหลุมพลางทางความคิดและความเชื่อ ข้อมูลเหม็นและหอมจากสิ่งนี้และสิ่งนั้น อาจทำให้เราและเขารบราฆ่าฟันกันในความรู้สึกอยู่ทุกวี่ทุกวัน เพียงปลายนิ้วสัมผัส และโดยไร้ซึ่งหนทางการเจรจา
ความหวังเล็กๆ มีเผื่อไว้เสมอให้ลูกหลานในยุคนี้และยุคต่อๆ ไป หากเป็นไปแม้ไม่ง่ายนัก อยากจะเห็นเราและเขาผ่านพ้นความขัดแย้งนี้จากเมื่อกระโน้น อย่างชนิดพากันเดินสะดวกบนเส้นทางของสันติ ให้ลูกเด็กเล็กแดงทั้งสองฟากได้ถึงฝั่งฝัน “กระจ่างชัดในวัฒนธรรมร่วม บนความเข้าใจที่ตรงกัน”
ขอบคุณมากมายครับ
