เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
สมัยยังเด็กคงมีเพื่อนเล่นอยู่บ้างตามประสาเหมือนกับคนอื่นเขา เพื่อนไปไหนไปด้วย ชวนเล่นกันไปเรื่อย คุยกันด้วยดีในบางครั้ง และอาจทะเลาะกันบ้างในบางคราว
ในวันนั้นเมื่อนานโข เพื่อนคนหนึ่งไม่ลงตัวทางอารมณ์กับเพื่อนอีกคน จึงเรียกเพื่อนคนนั้นว่าเป็น “คนหลังเขา”
มันเป็นช่วงเวลาของการถกเถียงอวดรู้ คุยข่มซึ่งกัน เพื่อนทั้งสองลืมความปรองดอง ทะนงตนอยู่ในกรอบแห่งความรอบรู้ และไม่มีผู้ใดยอมรับความเป็น “คนหลังเขา”
คำพูดแดกดัน เพื่อนคงจำมาจากสังคมรอบข้าง หรืออาจเพราะเพื่อนทั้งสองใช้ฝาบ้านเดียวกัน ตามจริงแล้วบุคคลทั้งสองไม่ได้พักอาศัยอยู่หลังเขา แต่พวกมันทั้งคู่อยู่บ้านเช่าในตัวเมือง
หากลองคิดอีกสักนิด การเป็นคนหลังเขา ต้องอยู่ต่างห่างไกลจากตัวเมืองออกไป จึงไม่ชิดสนิทนักกับความเจริญบรรดามี สิ่งแปลกใหม่จึงยังไม่แพร่กระจายไปได้ทั่วถ้วนแต่โดยง่าย
เพราะอย่างนี้นี่เอง จึงเกิดเป็นคำที่ใครทั้งหลายทั้งปวง นิยมกล่าวหาให้ใครต่อใครที่รู้ได้ไม่เท่าทันตนว่าเป็น “คนหลังเขา”
ถึงตอนนี้และก่อนหน้าสักพักใหญ่ คือความทันสมัยที่มาถึง “หมดยุคคนหลังเขา” เพราะคนเรารู้เทียมกัน รู้เขารู้เราได้แบบทันท่วงที ผ่านกลไกความเจริญก้าวหน้าสลับถอยหลัง คงล้าสมัยเต็มแก่ หากจะทักใครสักคน ว่าให้ “เป็นคนหลังเขา”
งานบุญประจำปี รื่นเริงบังเทิงใจได้ภายในวัด ค่ำคืนมากสีสันอันตื่นตา คลาคล่ำมากด้วยผู้คนต่างถิ่นและเจ้าถิ่น จึงไม่มีใครหลีกหนีความอึดอัดไปได้ ทุกคนเดินตามความเบียดเสียดโดยพร้อมเพรียง
ภายในงานวัดมีละครลิง มีดนตรี บ้านผีสิง มากร้านของกินของใช้ลดราคาโรงงาน ผู้อุปโภคบริโภคจากหลายเพศวัยมาเดินซื้อหาด้วยใจผ่อนคลาย
และที่ตรงนั้นมีคนมุงดู ใครหลายคนกำลังหัวเราะร่วนอยู่กับบางสิ่ง เพราะความรู้อยากเห็น จึงพยายามมองลอดจั๊กแร้ ขึ้นลงสลับหัวไหล่ของคนที่อยู่ข้างหน้า พอได้เห็นกันแบบทุลักทุเล
และนั่น! ตรงนั้น! ดาราลิงกำลังแสดง แต่เพราะอยู่หลังเขาเราจึงโดนบัง ด้วยความไม่สะดวก “คนหลังเขาจึงตัดสินใจลาแล้วละครลิง” ค่อยก้าวขยับไปต่อ
ออกตามหาบ้านผีสิง!
ราตรีกาลอันครึกครื้นในงานวัด จบลงได้อย่างสงบใจ กราบไหว้พระประธาน ทำบุญใส่ตู้บริจาค อิ่มเอมศรัทธาพอได้ที่ ถึงเวลาแล้วที่จะกลับบ้าน
ก่อนกลับแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อหาของดื่มชะลอความง่วง ขณะยืนใจลอยคอยจ่ายเงินอยู่อย่างไม่ทันตั้งตัว เอ๊ะ! ใครกันหว่า? เดินแทรกมาแซงคิว! “เพราะอยู่หลังเขาจึงไม่เห็นหน้า” แบบนี้แล้วขอสะกิดพอให้รู้ตัว สักหน่อยแต่พองาม
เธอหันมาสบตาเล็กน้อยแบบงงๆ แล้วพูดว่า “Oh! So sorry” เธอเป็นหญิงสาวชาวเอเชีย พูดภาษาไทยไม่ได้ เช่นนี้แล้วไม่เหมาะสมที่จะต่อความยาวสาวความยืด จึงตอบกลับไปในฐานะเจ้าบ้านที่ดี แบบพอมีวิชา “โนพลอมแพลม” พร้อมผสมรอยยิ้มเล็กน้อยให้เป็นของแถม เธอส่งภาษากายตอบรับเป็นรอยยิ้มละมุน พร้อมเอ่ยคำ “Thank you so much” อย่างอ่อนโยน เธอหันหลังขวับ ลาลับไปตามคิวโดยละม่อม และผมหมดคำจะบรรยาย “ในวันที่ต้องอยู่หลังเขา อย่างคนทำใจ”
ขอบคุณมากมายครับ
