พเนจร

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

เสียงเพลงลอยมาไร้แรงลม ท่วงทำนองผ่านกระทบเข้าหูซ้ายและหูขวาอย่างเป็นระบบการได้ยิน มันต่างออกไปจากการเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเช่นถ้อยคำที่เคยได้ฟังมา ไม่มีปี่มีขลุ่ยผสมอยู่ในเสียงดนตรี คงได้ยินอยู่แต่เสียงแหลมเล็กบิดเบี้ยวดังกังวาน จากสายขึงตึงสั่นเร้าอารมณ์จากกีตาร์ไฟฟ้า “เสียงเพลงพเนจร” แว่วมาโดยธรรมชาติจากบ้านใกล้เรือนเคียง

ภาษาดนตรี ฟังแล้วสื่อรู้สึกได้ตรงกัน จังหวะชีวิตที่อาจชวนให้หรรษา บอกเล่าบรรยายถึงความสุขสนุกสนาน หรืออาจละลายความน่าเบื่อหน่ายของชีวิต ผ่านจังหวะชี้ชวนให้เริงระบำ เคลิ้มหลงไปกับอีกด้านของความทุกข์ระทม ด้วยเวลาเพียงฉาบฉวย

ลมเพลมพัดซัดเซพเนจร แม้เพียงวูบเดียว พอได้ชื่นสบายราวกับต้องมนต์ เมื่อคราวต้องลมช่วงเวลารู้สึกดี ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถามไถ่ ถึงที่มาและที่ต่อไปของ “สายลมพเนจร” เพียงเท่านี้ก็พอแล้วตรง ณ ขณะ ของความพอใจ ไม่ยืดยื้อให้ยาวนาน

ด้วยเพราะความใจง่ายของตัวเองและมากครั้ง มักปล่อยปละละเลยให้หลายสิ่งพเนจรเข้ามาในเวลาชีวิต ด้วยเข้าใจไปเองว่า ยังมีเรื่องราวอีกมากให้ได้สัมผัสถึง อาจพบเจอเข้ากับสาระอันดีปะปนอยู่ร่วมกับการพเนจรมาของสิ่งอื่นใด แม้ในความเป็นจริงอีกหนึ่งจะยังมีอยู่อีกเสมอกับ “เรื่องราวพเนจรมากล้นสาระแน” ระคนปนกันอยู่ด้วยไม่น้อย ในโลกหลากสี มากมิติ สรรพสิ่งซับซ้อนมากล้นพเนจร เมื่อเกินเข้าใจเช่นนี้แล้ว เรียนรู้อีกนิดหน่อยให้หนักหัว

แล้วค่อยเบาใจปล่อยให้ “ผ่านพ้นพเนจร”

บนพื้นที่อันกว้างใหญ่ แม้ในระยะอันไพศาลนี้ ย่อมจะยังคับแคบได้ ถ้าใจถืออึดอัด ใจพเนจรอาจรู้สึกได้ในบางครั้งกับความไม่รู้ที่รออยู่เบื้องหน้าและถือเป็นการผจญภัย

บนเส้นทางพเนจรไม่ราบเรียบไร้สบายดี ความยาวไกลเท่ากับความเคว้งคว้าง ถ้ายังยากนักที่หักห้ามใจพเนจร และในท้ายที่สุดด้วยความดื้อดึง เมื่อต้องออกเดินทางอย่างใจหวังตามใจพเนจร พึงระวังเสมอ อย่าได้หลงก้าวผิดทาง “ด้วยอาศัยดาวเหนือที่มีอยู่บนฟากฟ้า ให้เป็นดั่งเข็มทิศนำทางไป นำพาใจพเนจรด้วยแสงอันเจิดจรัสผ่านความมืดมิด ในยามไร้เงาตะวัน”

นอกจากเสียงเพลงพเนจร สายลมพเนจร พร้อมด้วยใจพเนจร และยังมีอีกกับเส้นทางพเนจรของใครบางคน ที่อยากเป็นนักพเนจรแม้เพียงประเดี๋ยวเดียว ในวันเวลาท้องฟ้าสวยใส เพราะได้แดดและเมฆไม่มาก ช่วงเวลาในแบบนี้ลองพเนจรดูกับรองเท้าคู่ใหม่ อาจจะทำให้ก้าวเดินเดิมๆ แลดูทะมัดทะแมงกว่าเก่า และพร้อมอีกแล้วจะนำพาตัวเองออกไปไหนต่อไหนตามแต่ชอบ “ไปเถอะไป ในวันนี้!!”

บอกตัวเองไว้อย่างนั้น ยังมีอีกหลายปากซอยให้เดินผ่าน ยังมีอีกหลายแยกไฟแดงให้ลุ้นรอไฟเขียว และจะยังที่ไหนอีกก็ไม่รู้ ภายในอนาคตอันใกล้และไกลออกไป ใน “วันพเนจร” บนเส้นทางอันแสนเรื่อยเปื่อย

ขอบคุณมากมายครับ